«Εις μνήμην» : στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου – Εγκαίνια 3 Μαρτίου 2018

.

Εις μνήμην

.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ…

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΝΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο επιμελητής της έκθεσης γράφει…
Κάθε βράδυ μετά που ολοκλήρωνα την εργασία μου τοποθετώντας τους πίνακες πλάι -πλάι , έσβηνα το φως, έβαζα τον συναγερμό κι έκλεινα την πόρτα…Μια δυο φορές άκουγα ένα μικρό θόρυβο μέσα στην αίθουσα κι έτσι την τρίτη φορά παραφύλαξα για να διαπιστώσω τι συμβαίνει. Και τότε τους είδα. Έβγαιναν ένας ένας από τη σύνθεση των έργων που είχα επιλέξει και πριν απ όλα, τίναζαν τα μέλη του λες κι ήθελαν να ξεμουδιάσουν από την απόλυτη ακινησία που τους επέβαλλε το φως. Μετά, έκαναν τα πρώτα βήματα να συνηθίσουν στη νέα ζωή κι ύστερα απηύθυναν χαιρετισμό ο ένας στον άλλον. Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους όλοι .Ήταν της ιδίας εποχής ψηλά χαμηλά όλοι τους και συμφωνούσαν σχολιάζοντας κατ αρχήν την πόλη. Κουνούσαν το κεφάλι τους μελαγχολικά κι σκέπτονταν το κατάντημα που τους ταλαιπωρούσε αρκετά μιας και δεν είχαν καμία αίθουσα να εκθέσουν. Κατ ουσίαν τους είχαν καταδικάσει στη λήθη γιατί πέρα από μερικούς πελάτες που ήθελαν διακαώς κάποια εποχή να στολίσουν τους τοίχους τους και να έχουν συντροφιά η έστω ένα παράθυρο στην άνοιξη και στους κάμπους του έξω κόσμου δεν είχαν άλλο τρόπο να προβάλουν το έργο τους. Πρώτος απ όλους εμφανίστηκε ο Μιγάδης . Φορούσε μια ρόμπα γκρι χρώματος που ταίριαζε στα ασημιά του μαλλιά. Βόλταρε κι έριχνε ματιές στην έκθεση και κάθε τόσο στέκονταν εμπρός από κάποιο έργο, έβαζε τον δείκτη του δεξιού χεριού στο μάγουλο και σκεπτόμενος σχολίαζε το τι και πως μέχρι που στάθηκε μπροστά στα έργα του Φανουράκη
-….Μμμμμ…¨εκανε.. Βαρέθηκα να σε βλέπω να καταγίνεσαι με τα ζύγια και τσι τάβλες…Ο Μοράντι τουλάχιστον έκανε μπουκάλια…
– Μπουκάλια κάνω κι εγώ , μπήκε στην κουβέντα ο Παπαδοπεράκης…Αυτή η διαφάνεια με έλκει καθώς και η σωματική διάπλαση, τα μέλη των γυναικών .. Μα πιο πολύ επιθυμώ καθ όλα ν’ αναπνέει ο πίνακας το δίχως άλλο που θεωρώ και πρώτιστο καθήκον.
– Εσένα τα έργα σου είναι αριστουργήματα του είπε ο Φανουράκης…Ιδιαίτερα αυτά των ηγουμένων του Τοπλού.
Ο Κουνάλης που είχε δουλέψει πλάι στον Κόντογλου συγκατένευσε με το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας τα όσα άκουγε για τον μικρότερο σε ηλικία συνάδελφο. Στεκόταν δίπλα στον Βλάσση κι έκανε πως παρακολουθούσε αλλά κατά βάθος κοίταζε τον Αριστείδη να ζωγραφίζει καθηλωμένος στην ιδιότυπη καρέκλα του με τους κοχλίες που του μετέφεραν το κάδρο πάνω κάτω αριστερά και δεξιά…Του μιλούσε παράλληλα για τον Ερωτόκριτο με μια γλώσσα που περιείχε μουσικότητα αυτή καθαυτή και του έλεγε ότι μονάχος την είχε εφεύρει μα πως τον κούρασε η παράδοση και γύρευε άλλα θέματα κι άλλα χρώματα από δω και μπρος…Ο Αριστείδης διαρκώς τριγυρνούσε το κεφάλι του εδώ κι εκεί μια στο έργο που είχε μπροστά του μια στο κενό . Γνώριζαν όλοι τι γύρευε μα κανείς δεν το μαρτυρούσε στον άλλον. Αμίλητος ήταν κι ο Μανουσάκης…Κοίταζε προσεκτικά και καλοπροαίρετα όλους μα ξέραν κι όλοι αυτοί γύρω πως τον απασχολούσε η υγεία και η περιποίηση της γυναίκας του. Για να ξεγελά λίγο τον εαυτό του είχε μαζί μικρές λευκές σελίδες κι ένα στυλό μελάνης κάνοντας σκιτσάκια με εικόνες από την πόλη του Ηρακλείου Ο Κανακάκης δυσανασχετούσε…Είπε ότι κανένα κορίτσι δεν ήταν ανάμεσά τους να το ζωγραφίσει έτσι όπως μόνον αυτός ήξερε να διαιωνίσει τη μορφή του δια παντός κι αυτό ήταν σφάλμα της διεύθυνσης του μουσείου. Στην εποχή του, στη σχολή αυτός τα φρόντιζε όλα εκτός απ αυτά που κράταγε για τον εαυτό του. Ο άλλος Γιώργος , γέλασε πονηρά ο Γιώργος ο Γεωργιάδης ήταν ο μόνος γελαστός και ήρεμος..Είχε ανακαλύψει στη γωνιά το πιάνο κι είχε ήδη καθίσει στο μαύρο σκαμνί…Ανασήκωσε τα μάτια μια στιγμή γυρεύοντας την Τώνια κι ύστερα άφησε τα δάκτυλά του να πέσουν με δύναμη στα πλήκτρα. Ταρατατάμμμμμμμμ…
Ο Ανδρεαδάκης σκιάχτηκε ευθύς…Δεν το περίμενε..Σαν να ξύπνησε από το θόρυβο κι αντί για άλλη κουβέντα πήγε να δικαιολογηθεί…
– Ξέρετε εγώ δεν είμαι ζωγράφος…Είμαι ας πούμε λίγο απ αυτό…Εγώ είμαι καρικατουρίστ…Ξέρετε πόσο σημασία έχει η λεζάντα? Διότι σκίτσο και λεζάντα πάνε μαζί…Τα δύο τους κάνουν ένα, είπε.
Αμέσως μετά κοίταξε τον Τούτου που ήταν δεμένος από το λουρί και τον κοίταζε κι αυτός στα μάτια… Σήκωσε το ζωντανό τα ματάκια του ευτυχές όπως έδειχνε που βρέθηκαν μαζί παρέα ύστερα από τόσο καιρό..
– Α…!!!! Δεν παλεύονται όλοι μαζί ετούτοι, σχολίασε στο σκύλο του… Μα που θα πάει…Θα τους κάνω λαμπρή προετοιμασία για ένα δείπνο κατά πως πρέπει παραδοσιακό σ ένα τραπέζι να τρώμε , να τρώμε όλοι μαζί…

Eυχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ όλους εσάς που με μεγάλη ευχαρίστηση προσφέρατε έργα προκειμένου η έκθεση αυτή να είναι όσο το δυνατόν καλύτερη. Σκέπτομαι, ότι ενδεχομένως να μην ήταν δυνατον να πραγματοποιηθεί κάτι παρόμοιο εν όσω οι συγκεκριμμένοι καλλιτέχνες ζούσαν. Δεν ήταν και τόσο ζωηρή η εικαστική κίνηση τότε, όπως δήλωναν κατ επανάληψη οι πρωταγωνιστές. Ας είναι τώρα λοιπόν . Τουλάχιστον σ ότι μας αφορά το οφείλουμε και βεβαίως θα κάνουμε κι ακόμα μιά έκθεση είς μνήμην εκείνων που τουλάχιστον εγώ δεν εγνώρισα όμως υπήρξαν το ίδιο αξιόλογοι στην εικαστική σκηνή του νησιού.

 

Κωστής Σχιζάκης

.

.

.

.

.

«Έρως-ήρως»: Εντυπώσεις απ’ τα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στον «Ελληνικό Κόσμο»

.

KODAK Digital Still Camera

.

Διατί κοιμάται; Πώς αγρυπνεί; Πώς μένει εξαπλωμένος; Και δεν εξέρχεται πνοή και στεναγμός από το στόμα του, και το όμμα του εκαρφώθη εκεί απλανές, και ζη, και δεν ζη, ενδόμυχον ζωήν; Τί σκέπτεται; Σκέψις χρειάζεται; Όχι, δράσις. Να σηκωθή… Να πηδήση… Να τρέξη… να πετάξη… Ν’ αναβή τον βράχον, σκαλοπάτια-σκαλοπάτια, στενούς δρομίσκους, λιθόστρωτα… Να φθάση εκεί επάνω… Να χυθή, να ορμήση… Να τους ταράξη. Να τους θαλασσώση… Να επίβάλη χείρα εις την νύφην, οπού στέκει στολισμένη και καμαρώνει. “Έλα εδώ, συ!”… Να την αρπάξη… Να την σηκώση ψηλά… Να την κατεβάση, κάτω από την σκάλαν… θα εξαφανισθούν… θα μείνουν απολιθωμένοι… θα τον νομίσουν διά τρελόν… θα συνέλθουν… θα τρέξουν κατόπιν του…

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

(απόσπασμα απ’ το διήγημα «Έρως-ήρως»)

.

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε χτες στο Κέντρο Πολτιτισμού “Ελληνικός Κόσμος” για να παρευρεθεί στα εγκαίνια της έκθεσης του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών ΗρακλείουΈρως-Ήρως”. Σ’ αυτήν συμμετέχουν με παλιά και νέα έργα τους εξήντα και πλέον καλλιτέχνες που εκφράζονται με διαφορετικές τεχνοτροπίες και μέσα..

Η ιδέα της έκθεσης”, όπως αναφέρει στο υπέροχο εισαγωγικό της σημείωμα που αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο η επιμελήτρια Ίρις Κρητικούγεννήθηκε ένα βράδυ γιορτής σ’ ένα μικρό κρητικό ταβερνείο της Αθήνας, που είχε κι αυτό δανειστεί το γλαφυρό όνομά του από το ομότιτλο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Θέμα της έκθεσης ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης και ο αφηγηματικός κόσμος του αλλά, κυρίως, η χαρά και η αγωνία, η λαχτάρα και η καταβύθιση του ανθρώπου εντός της ερωτικής συνθήκης…

.

Λαμπρινή Μποβιάτσου.jpg
Λαμπρινή Μποβιάτσου, The Impossible Kiss (2017)

.

Στην εξαιρετικά προσεγμένη έκθεση λοιπόν οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν πριν εισέλθουν στην κεντρική αίθουσα ένα εντυπωσιακό video με φωτογραφίες που απεικονίζουν τον έρωτα. Σκηνές από ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, από σχέσεις ανθρώπων που έμειναν στην παγκόσμια ιστορία. Προσωπικά στάθηκα πολύ σε μια σκηνή στην οποία απεικονίζεται ένας άντρας να κρατάει στα χέρια του το κεφάλι μιας γυναίκας. Τόση τρυφερότητα και τόσο συναίσθημα σ’ ένα και μόνο καρέ… Όσες/οι πάτε στην έκθεση θα καταλάβετε τι εννοώ.

Στην τέχνη όπως όλες/οι ξέρουμε οι όποιες αξιολογήσεις μας δεν μπορεί παρά να είναι ζήτημα προσωπικής αισθητικής. Εγώ λοιπόν όσο κι αν στάθηκα σε πίνακες -ας μου επιτραπεί ο όρος κλασσικούς (φιλοτεχνημένους με λάδια, κάρβουνο κτλ)- όπως αυτοί των Γιώργου Ρόρρη, Θεόφιλου Κατσιπάνου, Τάνιας Δημητρακοπούλου και Αντώνη Τιτάκη και θαύμασα τις πινελιές τους, οι εικόνες που πήρα μαζί μου αφορούσαν πιο μοντέρνα έργα*.

.

Χαρίτων Μπεκιάρης
Χαρίτων Μπεκιάρης, Έρωτας (2017)

.

Δηλαδή εκείνα που υπογράφουν οι: Λαμπρινή Μποβιάτσου, Γιάννης ΔημητράκηςΙώ Αγγελή, Χαρίτων Μπεκιάρης, Γεωργία Μπλιάτσου, Βάσω Τρίγκα, Λυδία Μαργαρώνη, Στέλλα Μελετοπούλου, Κωνσταντίνος Έσσλιν και Μαρία Γιαννακάκη.

Άσχετα απ’ τη δική μου άποψη εσείς αξίζει να δείτε όλη την έκθεση και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, ξεχωρίζοντας έργα που κάτι μέσα σας θ’ αγγίξουν και φυσικά να προμηθευτείτε τον κατάλογο που θα βρείτε στο πωλητήριο. Αξίζει να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο τέτοιες εκδηλώσεις και αισθάνομαι μεγάλη χαρά που ένα μικρό Μουσείο όπως το χαρακτήρισε χτες ο Κωστής Σχιζάκης, φτάνει σιγά-σιγά τόσο μακριά.

Εκείνον τον άφησα για το τέλος, αλλά ας σημειωθεί πως η πρώτη ανάρτηση που αφορούσε Μουσεία σ’ αυτό το blog ήταν για το δικό του. Μας ενώνει βαθιά και μακρόχρονη φιλία κι εκτίμηση, είναι ένας άνθρωπος με πάθος για την τέχνη απ’ τον οποίο έμαθα πολλά και ξέρει πως θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση μέσα μου.

.

Κωστής-Κατερίνα -β2

.

Περισσότερα για κείνον έχω γράψει εδώ και με χαρά θα πηγαίνω πάντα στις εκθέσεις που θα οργανώνει το Μ.Ε.Τ.Η. Όχι μόνο αισθάνομαι έτσι πως ξαναγυρίζω στο Νότο της καρδιάς μου, όπως αποκαλώ την Κρήτη κι ειδικά το Ηράκλειο, αλλά έχω και την τύχη να συναντώ άτομα που κάποτε γνώρισα εκεί.

Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν Άνθρωποι με τους οποίους διασταυρώνονται οι δρόμοι σου και σε πηγαίνουν ένα βήμα ή πολλά παρακάτω. Έτσι συνέβη και με μένα όσον αφορά τη γνωριμία μου και τη φιλία μου πια, με τον Κωστή.

Είναι γενναιόδωρος και δοτικός, διαθέτει πάντα χρόνο  στους άλλους ακόμη κι αν πνίγεται από υποχρεώσεις (πόσο σημαντικό είν’ αλήθεια αυτό), με υποδέχεται με πλατύ χαμόγελο και με μια τόσο σφιχτή αγκαλιά που τα συναισθήματά μου δεν μου επιτρέπουν να τη χωρέσω σε λέξεις. Τον αγαπάω πολύ και του αξίζει κάθε επιτυχία. Κάθε επιτυχία… Και σίγουρα θα την έχει…

.

Γιάννης Δημητράκης.jpg
Γιάννης Δημητράκης, Έρως-ήρως (2017)

.

*Τις φωτογραφίες των έργων τράβηξε με το κινητό της η στενή μου φίλη Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου και την Ευχαριστώ που μου τις παραχώρησε για την ανάρτηση. Η φωτογραφία του καταλόγου είναι δική μου.

.

.

.

Οι εικαστικοί που συμμετέχουν είναι: Ηώ Αγγελή, Γιάννης Αδαμάκης, Στέλιος Αλεξάκης, Αννα Αχιλλέως, Χριστίνα Ακτίδη, Δημήτρης Ανδρεαδάκης, Κώστας Ανανίδας, Νεκτάριος Αποσπόρης, Χρύσα Βέργη, Αλέξης Βερούκας, Ειρήνη Βογιατζή, Μάριος Βουτσινάς, Ανδρέας Γεωργιάδης, Σαββας Γεωργιάδης, Μαρία Γιαννακάκη, Μαρία Γρηγοριάδη, Στέφανος Δασκαλάκης, Δικαία Δεσποτάκη, Γιάννης Δημητράκης, Τάνια Δημητρακοπούλου, Μαρία Διακοδημητρίου, Φραγκίσκος Δουκάκης, Κωνσταντίνος Εσσλιν, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Μηνάς Καμπιτάκης, Βούλα Καραμπατζάκη, Δημήτρης Κατσιγιάννης, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Βασίλης Λιαούρης, Μιχάλης Μαδένης, Νεκτάριος Μαμάης, Εφη Μάνου, Τάσος Μαντζαβίνος, Χριστίνα Μαντζαβίνου, Λυδία Μαργαρώνη, Βαρβάρα Μαυρακάκη, Στέλλα Μελετοπούλου, Τάσος Μισούρας, Τίμος Μπατινάκης, Γιάννης Μπεκιάρης, Χαρίτων Μπεκιάρης, Παναγιώτης Μπελντέκος, Γεωργία Μπλιάτσου, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Χρήστος Παλλαντζάς, Γεύσω Παπαδάκη, Μαρία Πάστρα, Στέλιος Πετρουλάκης, Γιώργος Ρόρρης, Γιώργος Σαλταφέρος, Δημήτρης Σαρασίτης, Μαρίνα Στελλάτου, Γιώργος Ταξίδης, Αντώνης Τιτάκης, Αντώνης Τσακίρης, Ελευθερία Τσέικο, Κατερίνα Τσεμπελή, Βάσω Τρίγκα, Βιργινία Φιλιππούση, Μαρία Φιλοπούλου, Πάβλος Χαμπίδης, Αθηνά Χατζή, Αριστείδης Χρυσανθόπουλος.

Στο πλαίσιο της έκθεσης κυκλοφορεί κατάλογος σχεδιασμένος από τον Ανδρέα Γεωργιάδη.

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» – Ταύρος – Ρούφ

Διεύθυνση: Πειραιώς 254- Τηλέφωνο: 212 254 0000

.

Τρίτη: 09:00 με 13:30

Τετάρτη: 09:00 με 13:30

Πέμπτη: 09:00 με 13:30

Παρασκευή: 09:00 με 20:00

Σάββατο: 11:00 με 16:00

Κυριακή: 10:00 με 18:00

 

.

.

.

.

Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου: Εγκαίνια έκθεσης «Έρως-Ήρως» -Παρασκευή 19/5/2017 στις 19.00 μμ στον «Ελληνικό Κόσμο»

.

Έρως-ήρως

.

.

.

.

.

 

Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου

.

.

Το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, δεν είναι ακόμα γνωστό στο ευρύ κοινό. Κι όμως πρόκειται για ένα εξαιρετικό δημιούργημα, προσωπικό στοίχημα θα το ονόμαζα,  του αρχιτέκτονα-μηχανικού Κωστή Σχιζάκη, που το ίδρυσε τον Μάιο του 2006  για να φιλοξενήσει σ’ αυτό,  έργα Κρητών καλλιτεχνών αλλά και  καλλιτεχνών που έζησαν στην Κρήτη και μαθήτευσαν κοντά σε Κρήτες δημιουργούς. 

Σας το προτείνω λοιπόν για την ψηφιακή σας βόλτα και δεν γράφω περισσότερα, ακριβώς για να περιηγηθείτε μόνοι σας, στο blog του που θα βρείτε εδώ. Περισσότερα στοιχεία, μπορείτε να διαβάσετε όμως και σ’ αυτήν εδώ τη συνέντευξη που έδωσε ο κύριος Σχιζάκης στο «Βήμα» το 2007.

Επειδή είχα την τιμή να τον γνωρίσω κάποτε κι έκτοτε μας συνδέει βαθιά εκτίμηση και φιλία, προτίμησα με ένα ποίημα του να φτάσουμε ως τη νέα χρονιά. Θαυμάζω εξάλλου ιδιαιτέρως το λογοτεχνικό του έργο. Πολλές ευχές σε όλους σας. Δύσκολες θα είναι οι μέρες που θα έρθουν, αλλά…  Να είστε καλά!

.

.

«Έκλεισα την ανάσα μου

Σ’ ένα μεγάλο

Μεγάλο κόκκινο μπαλόνι

Κι ύστερα, ώρες το κοίταζα σαν μάγος

Κι ώρες ακόμη σαν εραστής.

Αύριο, σίγουρα θα στο χαρίσω

Και συ, καθώς θα μείνεις μοναχή

Λύσε το.

Άσε την πνοή να σου χαϊδέψει τα μαλλιά

Ή τρύπησέ το.

Άσε τη χαρά να ακουστεί όταν σε βλέπω»

.

Κωστής  Σχιζάκης

.

.

 

*Απ’ τη συλλογή  «Ιχνογραφίες της ενάστρου νυκτός», Ηράκλειο, 1985

.

.

.

.

.