Γιατί γράφω

.

.

Και οι δικές μου απαντήσεις στο ερώτημα, κάπου στο απόσπασμα που ακολουθεί βρίσκονται. Ίσως με τον καιρό να βρω κι άλλες…

«Γράφω γιατί έχω μια έμφυτη ανάγκη να γράψω.
Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω μια φυσιολογική δουλειά όπως κάνουν άλλοι άνθρωποι.
Γράφω γιατί θέλω να διαβάζω βιβλία σαν αυτά που γράφω.
Γράφω γιατί είμαι θυμωμένος με τους πάντες.
Γράφω γιατί μου αρέσει να κάθομαι σε ένα δωμάτιο όλη τη μέρα γράφοντας.
Γράφω γιατί μπορώ να γευτώ την πραγματική ζωή μόνον αλλάζοντάς την.
Γράφω γιατί θέλω οι άλλοι, όλος ο κόσμος, να ξέρουν τι είδους ζωή ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε στην Ινστανμπούλ, στην Τουρκία.
Γράφω γιατί αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού, του κοντυλοφόρου και του μελανιού.
Γράφω γιατί πιστεύω στην λογοτεχνία, στην τέχνη του μυθιστορήματος, περισσότερο από όσο πιστεύω σε οτιδήποτε άλλο.
Γράφω από συνήθεια, με πάθος.
Γράφω γιατί φοβάμαι μη με ξεχάσουν.
Γράφω γιατί μου αρέσει η δόξα και το ενδιαφέρον που φέρνει το γράψιμο.
Γράφω για να είμαι μόνος.
Γράφω γιατί ελπίζω να καταλάβω γιατί είμαι πολύ, πολύ θυμωμένος με τους πάντες.
Γράφω γιατί μου αρέσει να διαβάζω.
Γράφω γιατί μόλις ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο, μια σελίδα, θέλω να τα τελειώσω.
Γράφω γιατί όλοι περιμένουν από μένα να γράψω.
Γράφω γιατί έχω μια παιδιάστικη πίστη στην αθανασία των βιβλιοθηκών και στον τρόπο που τα βιβλία μου στέκονται στο ράφι.
Γράφω γιατί είναι συναρπαστικό να μετατρέπει κανείς όλες τις ομορφιές και τα πλούτη του κόσμου σε λέξεις.
Γράφω, όχι για να πω μια ιστορία, αλλά για να συνθέσω μια ιστορία.
Γράφω γιατί επιθυμώ να ξεφύγω από το σκοτεινό συναίσθημα ότι υπάρχει ένας τόπος όπου πρέπει να πάω, αλλά, σαν σε όνειρο, δεν μπορώ να φτάσω.
Γράφω γιατί δεν κατάφερα ποτέ να είμαι ευτυχισμένος.
Γράφω για να είμαι ευτυχισμένος!»

Ορχάν Παμούκ

.

.