Οδυσσέας και Κίρκη: Ένα τραγούδι ακόμα…

Ένα τραγούδι ακόμα, σε δικούς μου στίχους, ανέβηκε χτες στο YouTube και μοιράζομαι το ευχάριστο νέο μαζί σας απόψε. Ένα απ’ αυτά τα τραγούδια, για τα οποία έγραψε μουσική (υπέροχη μουσική, όπως πάντα), ο Παναγιώτης Λιανός, που το ερμηνεύει κιόλας.

Ο τίτλος του, Οδυσσέας και Κίρκη κι ας πούμε ότι ο μύθος του χτες, ήταν μια αφορμή να γράψω για τους έρωτες του σήμερα. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται να εξηγηθεί από μένα. Θα τ’ ακούσετε άλλωστε…

Αυτό που έχει αξία να σημειωθεί είναι πως κιθάρα έπαιξε κι ο Κώστας Παρίσσης (εκτός απ’ τον Παναγιώτη Λιανό), μπάσο ο Δημήτρης Κομματάς και τύμπανα ο Αντώνης Τσάτσης και τους ευχαριστούμε όλους πολύ, για την συμβολή τους. Περάσαμε όμορφα όσο το ηχογραφούσαμε. Εύχομαι να το αγαπήσετε κι εσείς…

Άσε με για λίγο, στο σκοτάδι σου να μπω…

Ο στίχος που βλέπετε στον τίτλο, ήταν η αρχή αυτού του τραγουδιού. Και τον έγραψα μαζί με άλλους, πριν μερικά χρόνια, έχοντας στο νου μου κλειστές ψυχές, σφαλιστές πόρτες, ανθρώπους που τους καταπίνει το μαύρο και χρειάζονται κάποι@ να τους θυμίσει ξανά ότι υπάρχουν και τα χρώματα, να μερώσει με ήλιους τις βροχές τους, να… να…

Πρόσθεσαν στην συνέχεια, και τις δικές τους εικόνες στο «Άσε με», δύο ακόμη άνθρωποι: ο Κώστας Παρίσσης που το ερμηνεύει κι ο Παναγιώτης Λιανός που έγραψε τη μουσική. Έβαλαν τις «πινελιές» τους βέβαια, με τον τρόπο τους, κι οι μουσικοί που μας πλαισίωσαν, δηλαδή ο Δημήτρης Καζάνης (στο πιάνο και στο βιολί) κι ο Τάσος Πέππας (στα τύμπανα), αλλά κι η Μαίρη Αθανασίου στα φωνητικά και φτάσαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα που ακούτε σήμερα. Συλλογική δουλειά, λοιπόν. Κόπος και χαρά, όλων μας.

Μου έμαθε πολλά αυτό το τραγούδι όμως, οπωσδήποτε, και σε προσωπικό επίπεδο. Έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου για πολλούς λόγους… Άλλωστε το ποια τραγούδια απ’ όσα γράφω, βγαίνουν τελικά προς τα έξω, πώς και γιατί και ποια όχι, είναι μεγάλη ιστορία. Κι ο απολογισμός μου, ο μικρός έστω, ως τώρα, έχει ευτυχώς θετικό πρόσημο. Διαλέγω τι θα κρατήσω κάθε φορά από κάθε «διαδρομή», αλλά αυτό αφορά μόνο εμένα κι έτσι δεν έχει νόημα να γράψω περισσότερα.

Εσείς πάντως, που θα τ’ ακούσετε το νέο μας τραγούδι, εύχομαι ν’ αφήνετε τους άλλους στα δύσκολα να σας πλησιάζουν, έστω λίγο. Γιατί «μαζί» φτάνουμε στα θαύματα. Όχι πάντα βέβαια -καλά θα ‘ταν-, αλλά αρκετές φορές. Αρκετές φορές. Κι έτσι, γίνεται αυτό το «μαζί» ένα ρίσκο που αξίζει να πάρετε. Δε νομίζετε; Κι αν χάσετε, χάσατε. Και τι έγινε; Κάτι θα μάθετε απ’ τα λάθη σας. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο, ούτε ακριβώς «ζημιά». Αν κερδίσετε όμως… Αν κερδίσετε… Για σκεφτείτε.. πόσες ωραίες πιθανότητες υπάρχουν, όσο θα τ’ ακούτε. Πόσες ωραίες πιθανότητες…

«Άγγιξέ με»: το soundtrack της ομώνυμης ταινίας με τη Χρυσούλα Στεφανάκη – Επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού απ’ την Κeys Records

.

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 .

.

.

.

«Άγγιξέ με»: Ολόκληρη η ταινία στο youtube!

.

update: 12/3/2017– Ευχαριστούμε την κοινότητα «Λέμε Όχι στη Χρυσή Αυγή«, το «Ενημέρωση και Πολιτισμός» τα «Θεατρικά Νέα«, τους: Ευανθία Σακελλάρη, Γιώργο Τσιτούρα, Γιώργο Κωνσταντινίδη, Άννα Κοκκινάκη, Ιωάννα Μωραϊτου, Γιώργο Δασκαλάκη, Ειρήνη Παναγούλια, Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, Ευγενία Οικονομοπούλου, Δημήτρη Άντζου, Καλλιόπη Κωτούλα, Αστέρω Κουτσουλιέρη, Πίτσα Χαραλαμπίδου, Μάριο Αγγελίδη, Κωνσταντίνα Παπαθανάση, Corina Rachel Σοφία Χαριτάκη, Παντελή Κριτικό που διαμοίρασαν την ταινία και όσες/ους από ‘σας στείλατε σχόλια, μας επαινέσατε, μοιραστήκατε μαζί μας σκέψεις, παρατηρήσεις και μας δείξατε πως σας άγγιξε η ταινία με κάθε τρόπο. Να είστε καλά!

.

.

«Οι «σταθμοί» των φεστιβάλ ολοκληρώθηκαν και το πραγματικό «ταξίδι» του Άγγιξε με μόλις ξεκίνησε….!!! Η ταινία μας επιτέλους ελεύθερη στο YouTube (και με αγγλικούς υπότιτλους) για να «αγγίξει» όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται..

Αυτά έγραψε πριν από λίγο ο σκηνοθέτης μας Γιώργος Τριανταφύλλου στο status του στο Facebook και βεβαίως σας προτρέπουμε όλοι οι συντελεστές να μας γράψετε τα σχόλιά σας και να τη διαδώσετε αν το θέλετε.

Σας Ευχαριστούμε για όλα!

.

.

.

.

Το «Άγγιξέ με» στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά: Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2017

.

12027210_10206658220647695_2249799499096712044_o.jpg

.

Αυτή τη βδομάδα και πιο συγκεκριμένα την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου, 6.30-8.30 μ.μ., η ταινία μας, το “Άγγιξέ με” του Γιώργου Τριανταφύλλου, θα προβληθεί στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά (στο Δημοτικό Θέατρο, Ηρώων Πολυτεχνείου 32), μιας και επιλέχτηκε για το Διαγωνιστικό μέρος. Θα ζήσουμε δηλαδή μια απ’ τις πιο σημαντικές στιγμές μας στο μεγάλο λιμάνι και δράττομαι της ευκαιρίας να κάνω μια αναδρομή σ΄ό,τι έχει προηγηθεί ώστε να καταλάβετε όλες/οι γιατί σας θέλουμε εκείνο το βράδυ κοντά μας.

Η ταινία λοιπόν έχει ταξιδέψει ήδη σε πολλά μέρη του κόσμου, αφού συμμετείχε επίσημα στο μεγαλύτερο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της ΑυστραλίαςThe Phoenix Film Festival Melbourne») που διεξήχθη στην Μελβούρνη από 17 ως 23 Ιουλίου 2016, έφτασε στον τελικό (Finalist) και εκπροσώπησε την Ελλάδα στην κατηγορία της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου «CreActive International Film Festival» καθώς και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου («Indiewise Film Festival») στο Miami της Florida. Τέλος είχε άλλη μια διεθνή επίσημη συμμετοχή στο «Second Asia International (Wenzhou) Youth Short-Film Exhibition» το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 23 ως τις 26 Νοεμβρίου στο Πεκίνο.

Στη χώρα μας, προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας «ΑΣΤΟ-Επικοινωνούμε» (όπου η υποδοχή που μας επιφυλάχτηκε ήταν κάτι παραπάνω από θερμή και σίγουρα δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ) καθώς και στο 6o Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας AIDFF.

Πρόσφατα μάλιστα, στις 18 Φεβρουαρίου το “Άγγιξέ με” τέθηκε υπό την αιγίδα της UNESCO Πειραιώς και Νήσων κι απονεμήθηκαν στους συντελεστές αναμνηστικοί έπαινοι, κατά τη διάρκεια μιας πολύ όμορφης βραδιάς.

.

16807588_1250192915064778_2019245640828606658_n.jpg

.

Κι έτσι μας βλέπετε να χαμογελάμε στη σχετική φωτογραφία, αλλά δεν ξέρετε πόσοι/ες απ’ αυτή την ομάδα δίνουν μεγάλες προσωπικές μάχες όχι μόνο τώρα, αλλά εδώ και πολύ καιρό. Δεν μπορείτε να δείτε πόσο σκοτάδι κρύβουμε μέσα μας. Δεν μπορείτε… Όμως έχουμε το θάρρος να στεκόμαστε όρθιοι και να παλεύουμε, επειδή εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, εμείς δεν σταματάμε: ανοίγουμε καινούριους δρόμους.

Αυτό σκεφτόμουν το συγκεκριμένο βράδυ, έχοντας δίπλα μου την επιστήθια φίλη μου Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου απ’ την μια πλευρά, τον πολύτιμο φίλο μου Ποιητή Αντώνη Τσόκο απ’ την άλλη, τον Γιάννη Αποστολίδη πίσω μου να κάνει μονίμως αστεία και τον Γιώργο Τριανταφύλλου μπροστά μου να κοιτάει συνεχώς προς το μέρος μας με μια σεμνή περηφάνια.

Ανοίγουμε δρόμους και χαμογελάμε ακόμη κι όταν είμαστε κομμάτια, επειδή έχουμε ζεστές αγκαλιές να μας κρύψουν στα άγρια ζόρια μας. Κι αυτή η μεγάλη τύχη μας κάνει ν’ αντιστεκόμαστε και να μην γονατίζουμε όταν τα εμπόδια πληθαίνουν. Αντί να παραδινόμαστε, σ’ αυτή την παρέα, χορεύουμε… Ναι, χορεύουμε. Έχουμε ας πούμε τις δικές μας άμυνες κι ούτε ένα ρίψασπι ανάμεσά μας. Ή αν θέλετε, είμαστε τρελοί. Αλλά ωραίοι τρελοί!

Γιατί αν δεν ήμασταν, όταν ο Γιώργος άρχισε να μας λέει πως θέλει να γυρίσει αυτή την ταινία, αλλά το μπάτζετ του ήταν μηδενικό κι έπρεπε όλοι να δουλέψουμε εθελοντικά, θα ‘χαμε φύγει τρέχοντας. Αντ’ αυτού εισέπραττε όλο και περισσότερα “ναι”. “Ναι, πάμε να το κάνουμε! Ας τη γυρίσουμε!” Αυτό του είπαμε. Κι έτσι έγινε. Γιατί δεν επιλέξαμε να σκεφτούμε λογικά, πραγματιστικά, φρόνιμα, αλλά αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που γουστάραμε κόντρα σ’ όλα τα προγνωστικά αποτυχίας. Και να ‘μαστε τώρα σ’ αυτό το τόσο σημαντικό σημείο…

.

16831122_10154340534314646_6267585603381315535_n.jpg

.

Το ότι σμίξαμε λοιπόν τόσοι άνθρωποι που δεν γνωριζόμασταν και ισχυρές φιλίες γεννήθηκαν οφείλεται αποκλειστικά σ’ αυτόν: τον σκηνοθέτη μας, σεναριογράφο, ηθοποιό, Γιώργο Τριανταφύλλου.

Μ’ αυτή την ταινία μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε ένα υπέροχο ταξίδι… Στη διάρκειά του συγκινήσαμε και συγκινηθήκαμε, βουρκώσαμε κι είδαμε κι εσάς να κλαίτε. Αλλά σας είδαμε και να χαμογελάτε, ν’ ανοίγεστε και να μοιράζεστε μαζί μας σκέψεις κι εντυπώσεις. Τι πιο όμορφο;

Τώρα, σας θέλουμε κοντά μας σ’ αυτή την τόσο σημαντική βραδιά. Να είστε εκεί, δίπλα μας, να ψηφίσετε αν θέλετε την ταινία για το Βραβείο Κοινού και γιατί όχι να μας γνωρίσετε.

Μπορεί να φύγουμε χωρίς κανένα βραβείο την Παρασκευή στα χέρια μας, αλλά σίγουρα η καρδιά μας θα ‘ναι γεμάτη από συναισθήματα, το μυαλό μας από όμορφες εικόνες κι η ψυχή μας από ικανοποίηση.

Ξέρουμε… Φυσικά και ξέρουμε πως δεν είναι καθόλου εύκολο να έρχεσαι κοντά με ξένους, με διαφορετικούς ανθρώπους, ούτε απλό να τους αγγίζεις και να τους μεταδίδεις ζεστασιά. Αυτό ήθελε να δείξει ο Γιώργος με το σενάριό του κι εγώ τόσο με τον πρόλογό μου όσο και με τους στίχους που έγραψα για το τραγούδι της: πως πάμπολλα εμπόδια μας κρατούν μακριά αλλά αξίζει να τα υπερκεράσουμε. Αξίζει!

.

.

Όταν μου είπε μάλιστα να γράψω εγώ ό,τι ήθελα να πω στην ταινία και να το παίξω, επίτηδες συνέταξα τις λίγες φράσεις που θα με δείτε να προφέρω όσες/οι έρθετε στον Πειραιά. Δεν μ’ ενδιέφερε να έχω μεγάλο ρόλο κι ας μου άφησε εκείνος όλα τα περιθώρια και τον Ευχαριστώ, αλλά μόνο να τονίσω κάτι πολύ συγκεκριμένο: το ότι δεν έχουμε όλοι τα κότσια ν’ αγγίξουμε τους άλλους και να παλέψουμε γι’ αυτούς μέχρι τέλους. Μέχρι τέλους…

Η αγάπη όμως αυτό απαιτεί. Δεν είναι κάνα ευκολάκι, δεν πιστεύω να το νομίζατε, ε; Δεν κάνεις περίπατο στο γήπεδό της όσο διαρκεί ο αγώνας, δεν το περνάς έτσι απλά το “μάθημά”. Θέλει και λίγο απ’ το αίμα σου για να σκορπίσει τη μαγεία της, για να σε βάλει στο παραμύθι της… Κι αν αποδειχτείς ανάξιός της, μέσα σου ψάξε το φταίχτη.

Ζούμε άλλωστε σε μια εποχή εγωιστική, σε μια εποχή που οι περισσότεροι προτιμούν τη μιζέρια της ασφάλειας, των κοντόφθαλμων “πρέπει” τους, απ’ το ρίσκο. Αλλά εμείς είμαστε αλλιώτικοι και δεν μετράμε τις σχέσεις με όρους αγοράς. Δεν τσιγκουνευόμαστε να δώσουμε και δεν μας χαλάει το να χάσουμε. Είναι σχετικές άλλωστε οι “ήττες” και οι “νίκες” σ’ αυτή τη ζωή.

Γι’ αυτό θα φανούμε αγνώμονες αν πούμε πως δεν κερδίσαμε απ’ όλη αυτή την εμπειρία, είτε βραβευτούμε, είτε όχι. Είμαστε κερδισμένοι γιατί το ζήσαμε αυτό το ταξίδι από σταθμό σε σταθμό, γιατί έχουμε ο ένας τον άλλο, γιατί μαζί θα είμαστε εκεί, καθισμένοι δίπλα-δίπλα, να κοιταζόμαστε στα μάτια και να ξέρουμε πως προσπαθήσαμε, πως δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό.

Ναι, δεν είχαμε εκατοντάδες ευρώ στην τσέπη ούτε ισχυρές εταιρείες παραγωγής να μας στηρίζουν. Δεν έχει νόημα να σας το κρύψουμε και δεν το κάνουμε. Αλλά είχαμε κάτι πιο σημαντικό: πείσμα να πετύχουμε το αδύνατο! Επιλέξαμε όλοι, μα όλοι μας, να συμμετέχουμε στο όραμα του Γιώργου, να κάνουμε πραγματικότητα αυτό του το σενάριο.

Γίναμε ένα και τώρα θέλουμε να ενωθείτε κι εσείς μαζί μας, να μας βοηθήσετε ν’ αγγίξουμε το όνειρο. Να μας στηρίξετε στα πιο όμορφα Θέλω μας. Στα πιο όμορφα Θέλω μας… Γιατί ποτέ δεν πρόκειται να παραιτηθούμε απ’ αυτά. Ποτέ! Θα είστε λοιπόν εκεί; Θα είστε; Εμείς πάντως θα σας περιμένουμε…

.

.

.

.

.

Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

.

Άγγιξέ με*

.

Ο ξένος, ο διαφορετικός, ο άλλος… Αμέτρητες οι κατηγορίες των ανθρώπων, με τους οποίους δεν θέλουμε να σχετιστούμε. Διαχωριστικές γραμμές, ταμπέλες, όρια. Πως ν’ αλλάξει αυτή η υπαγορευμένη ανάγκη της ταξινόμησης; Θρησκείες, εθνικότητες, ιδεολογίες. Τόσες αφορμές κι άλλες τόσες, για να παίρνουμε αποστάσεις απ’ το διπλανό μας. Αποξένωση, ρατσισμός, δαιμονοποίηση, τα επακόλουθα.

Το σώμα άβατο, το δέρμα γραμμή άμυνας. Βλέμμα απλανές ή κρυμμένο πίσω από σκούρα κατά προτίμηση γυαλιά. Απ’ αυτά που αποτρέπουν τη διασταύρωση μ’ άγνωστα μάτια. Που αποκλείουν την επαφή. Τα απαραίτητα ακουστικά, μόνιμο αξεσουάρ για να μην ενθαρρύνονται οι συζητήσεις. Καμιά υποψία χαμόγελου. Ο καθένας στη γραμμή του, στη σειρά του, στο δρόμο του. Το πλήθος των αδιάφορων…

Γιατί θέλει ρίσκο το μαζί. Ν’ ανοίξεις τον εαυτό σου και να επιτρέψεις στους άλλους να σε γνωρίσουν. Να τους αφήσεις χώρο για να ‘ρθουν κοντά σου και να υπάρξουν δίπλα σου, χρόνο για να σε καταλάβουν. Να τους επιτρέψεις να κάνουν λάθη, να τους δώσεις δεύτερες ευκαιρίες, ν΄αφήσεις στην άκρη τις επικρίσεις, να συγχωρήσεις. Αν και καμιά φορά, σε τούτο τον κόσμο γίνονται ακόμη θαύματα και τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται. Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

*Πρόλογος για την ταινία “Άγγιξέ με” που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Τριανταφύλλου κι απαγγέλει η Μίλλη Καραλή.

.

.

.