ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΕΜΜΥΣ ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΟΥ 18 ΑΝΩ.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 18 ΑΝΩ.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 

.
 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

.

Καταγγέλλουμε ως απαράδεκτες τις πρακτικές της διοίκησης του ΟΚΑΝΑ, που αποβλέπουν άμεσα  και έμμεσα, στην εξόντωση, ηθική, επιστημονική και άλλη, της ψυχιάτρου αγωνίστριας Έμμυς Κουτσοπούλου, μέλους και του συλλόγου εργαζομένων ΟΚΑΝΑ και του κοινωνικού ιατρείου Ν. Φιλαδέλφειας.

.

Η Ε. Κουτσοπούλου είναι γνωστή όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, μέσα από το κίνημα αλληλεγγύης στα κοινωνικά ιατρεία, για τους αγώνες της ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην υγεία και στα μνημόνια, για την υπεράσπιση του δικαιώματος όλων στη δημόσια και δωρεάν υγεία. Στηρίζει με κάθε τρόπο ,στη θεωρία και την πράξη τα κοινωνικά ιατρεία, αυτοδιαχειριζόμενες δομές κοινωνικής  αλληλεγγύης, εστίες αντίστασης στην Ελλάδα της κρίσης, των μνημονίων, της κατάρρευσης του ΕΣΥ.

.

Η Ε. Κουτσοπούλου διώκεται, γιατί ανήκει στους σταθερούς υποστηρικτές του δημόσιου χαρακτήρα της Υγείας, της απεξάρτησης, του συστήματος χορήγησης υποκατάστατων από τις υπηρεσίες του ΟΚΑΝΑ, ενάντια στα ιδιωτικά συμφέροντα που καιροφυλακτούν για να αναλάβουν , είτε μέσω ΜΚΟ είτε ως «ιδιώτες ψυχίατροι». ένα κομμάτι της πίττας του ΟΚΑΝΑ.

.

Η κυβερνητική πολιτική των εξαγγελλόμενων μεταρρυθμίσεων στην Υγεία είναι έτοιμη για εκχωρήσεις στον ιδιωτικό τομέα, αδιαφορώντας για την τραγική μοίρα των. εξαρτημένων ατόμων, αντικείμενο κερδοσκοπίας και, αναπόφευκτα, εξόντωσης.

.

Χιλιάδες εξαρτημένοι, άντρες και γυναίκες, σήμερα πεθαίνουν εξαθλιωμένοι και αβοήθητοι στους δρόμους. Ο ΟΚΑΝΑ, με τα μεγαλεπήβολα σχέδια, δεν έχει δημιουργήσει ούτε έναν ξενώνα για να στεγαστούν.

.

Την ίδια στιγμή εξαπολύει αυτή την επαίσχυντη δίωξη, χωρίς κανένα σεβασμό στο πρόσωπο, την ιστορία του, την κοινωνική προσφορά του, ακόμα και στις αναγκαίες δεοντολογικά διαδικασίες.

.

Είναι φανερό ότι αποβλέπει στην εξάλειψη κάθε εστίας αντίστασης στα σχέδια της. Δεν πρόκειται όμως μόνο για μια έκφραση ακραίου αυταρχισμού και τρομοκρατίας.

.

Στις συνθήκες ακραίας κρίσης που ζούμε η αύξηση της διάδοσης της χρήσης ψυχοδραστικών ουσιών και παράλληλα η μνημονιακή ασφυξία που επιβάλλεται στα προγράμματα απεξάρτησης καθώς και οι προετοιμαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις, όποια μορφή και αν τους δοθεί, προσδίδουν στην πολιτική της ηγεσίας των δημόσιων φορέων, όπως είναι ο ΟΚΑΝΑ, ένα άκρως ρατσιστικό χαρακτήρα απέναντι στους εξαρτημένους και όσους τάσσονται στο πλευρό τους.

.

Απαιτούμε την άμεση παύση της δίωξης της Ε. Κουτσοπούλου και την αποκατάστασή της στη θέση της επιστημονικά υπεύθυνης που με την αξία της κατείχε μέχρι τώρα.

.

Προειδοποιούμε την ηγεσία του  ΟΚΑΝΑ και του Υπουργείου Υγείας ότι θα μας βρει όλους απέναντι στα σχέδια ιδιωτικοποίησης κάθε τύπου, διώξεων αγωνιστών και κάμψης του φρονήματος των εργαζομένων μέσα από την τρομοκράτησή τους.

.

Όλοι όσοι δίνουμε τη μάχη για τη δημόσια και δωρεάν υγεία και απεξάρτηση, όσοι αλληλέγγυοι προσφέρουν μέσα από το κίνημα των κοινωνικών ιατρείων και κάθε αυτοοργανωμένη δομή ενάντια στη μνημονιακή καταστροφή είμαστε αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε να περάσουν τέτοιες αντιδραστικές πολιτικές. Για να μην γίνουν, για άλλη μια φόρα οι εξαρτημένοι και όσοι έχουν ταχτεί στο πλευρό τους αντικείμενο ακόμα μεγαλύτερου κοινωνικού αποκλεισμού, με μοιραίες συνέπειες.

.

Συλλογικές δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης 18ανω.


Σωματείο υποστήριξης 18ανω


Πανελλαδική Συσπείρωση για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση

.
.
.

Αθήνα 7/8/2017

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Advertisements

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: «ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ «ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ» ΚΑΙ ‘ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΟΥΝ’ ΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΟΧΙ ΟΙ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ»

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ «ΔΙΚΑΣΤΙΚΌ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ» ΚΑΙ ‘ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΟΥΝ’ ΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΟΧΙ ΟΙ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανακοίνωση που έβγαλε η ΠΟΕΔΗΝ, με αφορμή το τραγικό συμβάν της δολοφονίας, από νοσηλευόμενο στο ΨΝΑ (βάσει του αρ. 69 ΠΚ- και διαμένοντα σε στεγαστική δομή του), της συντρόφου του, δεν είναι παρά η πιο κατάπτυστη αντίδραση που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα ήταν δυνατό ποτέ να υπάρξει απέναντι στην τραγικότητα αυτού του συμβάντος.

Κατανοητή, βέβαια, στο βαθμό που εκφράζει την σκληρή ιδρυματική παράδοση και την σχετιζόμενη με αυτήν κατασταλτική κουλτούρα που ενσαρκώνει το προερχόμενο από το Δρομοκαίτειο προεδρείο της ΠΟΕΔΗΝ, που, ακόμα και στις κινητοποιήσεις του προσωπικού του ψυχιατρείου, δεν ήξερε να κάνει άλλο από το να χτίζει, με πέτρες, τοίχους στη είσοδο του ιδρύματος. Τοίχους πάνω στους άλλους τοίχους, πρακτική που συμβόλιζε έμπρακτα το «μαύρο όραμα» ενός συνδικαλισμού που δεν έπαψε ποτέ να βλέπει την ύπαρξη και την αναπαραγωγή του συνυφασμένη με την διαιώνιση των ιδρυμάτων της ψυχιατρικής βαρβαρότητας (και προπαντός, εν προκειμένω, του «κληροδοτήματος»).

Αυτό που κάνει η ΠΟΕΔΗΝ είναι να ευοδώνει και να παρακινεί στην κουλτούρα και την πρακτική της απόρριψης, του ρατσισμού και της κατασταλτικής ετοιμότητας απέναντι σε όλους τους ψυχικά πάσχοντες και σε μια φυλακτικού τύπου, απανθρωποποιητική αντιμετώπισή τους, ως εν δυνάμει, και από τη φύση του, «επικίνδυνου αντικειμένου». Γιατί, μέσα στο ασυγκράτητο παλαιοϊδρυματικό ξέσπασμα της, η ανακοίνωση μιλάει για όλους αδιακρίτως, για όσους προσέρχονται (τους «30») σε κάθε εφημερία με διαδικασίες ακούσιας νοσηλείας, «διεγερτικούς, επικίνδυνους, κακοποιούς»…«30-35 τέτοιοι επικίνδυνοι ασθενείς σε κάθε τμήμα οξέων». Και φυσικά, κατά την ΠΟΕΔΗΝ, να πάνε όλοι οι «ακαταλόγιστοι» του αρ. 69 ΠΚ σε ψυχιατρικές κλινικές εντός των φυλακών. Αλλά με αυτή τη λογική, γιατί μόνο αυτοί και όχι και οι άλλοι «επικίνδυνοι», που δεν έχουν διαπράξει «ακόμα» αδίκημα;

Η ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ είναι τόσο ακραία έτσι ώστε να γίνεται εξαιρετικά χρήσιμη ακόμα και σε επιδιώξεις που την «κριτικάρουν», αλλά με σκοπό να συγκαλύψουν, πίσω και ενάντια στις ακραίες εκφράσεις της, την δική τους συμπόρευση στην ίδια κατεύθυνση, αν και με πιο ήπιους και «επιστημονικούς» όρους. Μην ξεχνάμε ότι λειτουργοί ψυχικοί υγείας, διευθυντές ψυχίατροι και συνδικαλιστές νοσηλευτές, έχουν χρησιμοποιήσει, στο πρόσφατο παρελθόν (υπάρχουν τα κείμενα και οι συνεντεύξεις), την ίδια επιχειρηματολογία της ΠΟΕΔΗΝ για το «επικίνδυνο» των «ακαταλόγιστων» του αρ. 69 ΠΚ, που νοσηλεύονται στα τμήματα εισαγωγών, προκειμένου να τους εξαποστείλουν σε «ειδική κλειστή δομή», το «δικαστικό ψυχιατρείο», που έχει στα σκαριά η παρούσα κυβέρνηση.

Κάποιο/ες «θυμήθηκαν», εν προκειμένω, τα υπάρχοντα ευρωπαϊκά «μοντέλα» για το «forensic μέρος της ψυχιατρικής», όλα αυτά που προβλέπουν «ειδικές δομές» για τους λεγόμενους «ακαταλόγιστους», αγνοώντας, ή ξεχνώντας, ότι όλα αυτά τα «μοντέλα» είναι σε κρίση, καθώς, αφού έγιναν «διάσημα» για τον κατασταλτικό, βάρβαρο και άκρως αντιθεραπευτικό χαρακτήρα τους, σε κάποιες χώρες, όπως τα OPG στην Ιταλία, έκλεισαν (με αρχή το 2014) – για ν΄ αντικατασταθούν, φυσικά, και ως επί το πλείστον, από δομές πιο μικρές, πιο ήπιας εξωτερικής μορφής, αλλά αντίστοιχου περιεχομένου.

Η όλη περιρρέουσα οικονομική, κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα του «ρευστού φόβου», της δομικής, άνωθεν καλλιεργούμενης και δεόντως χειραγωγούμενης ανασφάλειας, είναι ακριβώς το έδαφος πάνω στο οποίο προωθείται (ως η απολύτως «αυτονόητη» λύση) η ίδρυση του «ειδικού κλειστού τμήματος» («δικαστικού ψυχιατρείου»), με σχετικό νομοσχέδιο που έχει έτοιμο για εισαγωγή προς ψήφιση στη Βουλή η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ.

Περιστατικά όπως στο Περιστέρι, θα χρησιμοποιηθούν, για μιαν ακόμη φορά, ως επιβεβαίωση της «ορθότητας και του αυτονόητου» μιας λύσης προς αυτή την κατεύθυνση.

-Κυρίαρχη ψυχιατρική, αυτή που βλέπει πρωτίστως «νοσολογικά συστήματα και όχι ανθρώπους», στην ιερή της συμμαχία με μια

-κατά το δοκούν «τυφλή» Δικαιοσύνη, πάνω στο κοινό τους έδαφος του ιδεολογήματος μιας «επικινδυνότητας» ως ατομικής ιδιότητας (και όχι προϊόντος κοινωνικών σχέσεων, αλληλεπιδράσεων και «καταστάσεων»),

-μέσα από τις διαχειριστικές πρακτικές μιας κυβερνητικής πολιτικής που απλώς αγωνιά για το πώς θα εκπροσωπήσει το υπάρχον, χωρίς ποτέ και επ΄ ουδενί να το αμφισβητήσει, έχουν έτοιμο το ζητούμενο για το κυρίαρχο σύστημα, ψυχο-σωφρονιστικό τμήμα, που θα ενσωματώνει όλες τις δυσβάσταχτες πτυχές τόσο του ψυχιατρικού, όσο και του σωφρονιστικού εγκλεισμού, με όλες τις στερεοτυπικές ιδεοληψίες που τους διατρέχουν, για την ευρύτερη κοινωνική του αποδοχή.

Κι ας είναι γνωστό και τεκμηριωμένο ότι, παρά το συμβάν στο Περιστέρι, είναι εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο η επανάληψη της όποιας παραβατικής/εγκληματικής πράξης από πρώην εγκλείστους του αρ. 69 ΠΚ. Ότι, ποσοστιαία, οι πάσχοντες από σοβαρές ψυχικές διαταραχές που εγκληματούν, δεν είναι περισσότεροι από τους λεγόμενους «κανονικούς» – ίσως, μάλιστα, να είναι και αισθητά λιγότεροι. Ότι το πρόσημο της «επικινδυνότητας», προκειμένου κάποιος/α να τύχει άρσης του αρ. 69, παραμένει και στο καινούργιο νομοσχέδιο – ένα πρόσημο, για το οποίο δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και ούτε ποτέ θα υπάρξει καμιά «επιστημονική» εκτίμηση, καθώς πρόκειται για μια «κοινωνική κατασκευή».

Το προωθούμενο νομοσχέδιο για τους «ακαταλόγιστους» του αρ. 69 δεν κάνει άλλο από το να «τακτοποιεί» την υπάρχουσα κατάσταση (καθώς τουλάχιστον 20 ασθενείς του αρ. 69 στο ΨΝΑ διαμένουν – και πολύ καλώς – σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές χωρίς να έχει αρθεί το μέτρο ασφαλείας), δίνοντας, ωστόσο, υπόσταση, για πρώτη φορά με θεσμικό τρόπο, στην ίδρυση δυο δικαστικών ψυχιατρείων. Για τον εγκλεισμό και την «εξαφάνιση» όλων αυτών που για την διαχείρισή τους το ψυχιατρικό σύστημα «στενάζει» από την αδυναμία του να τους «κάνει καλά» και ψάχνει εδώ και καιρό πού θα τους κλείσει. Κάπου πιο «κλειστά από το κλειστό» που υπάρχει. Στον Κορυδαλλό δεν μπορεί (παρά τις προτάσεις της ΠΟΕΔΗΝ), για να τηρούνται (προς το παρόν) τα «προσχήματα». Γι΄ αυτό και προωθείται το «ειδικό τμήμα», με φρουρούς, κάγκελα, πιθανό προαυλισμό σε λίγα τετραγωνικά, ασυδοσία μηχανικών καθηλώσεων, δυνατότητα να κάνεις λοβοτομή «αν το επιλέξεις» (με “informed consent”!) κλπ.

Το ζήτημα των «ακαταλόγιστων» δεν μπορεί κατ΄ ουδένα τρόπο ν΄ αντιμετωπιστεί με την όλο και περισσότερη καταστολή, μέσα από την αέναη αναζήτηση της «απόλυτης ασφάλειας» από τον «επικίνδυνο» που «εμείς» κατασκευάζουμε. Το πρώτο βήμα προς μιαν ουσιαστική αντιμετώπιση των λεγόμενων «ακαταλόγιστων» δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την ίδια την ριζική αμφισβήτηση της ίδια της έννοιας του «ακαταλόγιστου», μιας έννοιας (και συνεπαγόμενης πρακτικής) που απο-υποκειμενοποιεί τον ψυχικά πάσχοντα. Είναι η αναγνώριση του όποιου ψυχικά πάσχοντος δράστη ως «υποκειμένου ευθύνης», που θα πρέπει, προφανώς, να τύχει εφαρμογής εναλλακτικής, εκτός φυλακής, ποινής. Όχι, επ΄ ουδενί, σε «ειδικό τμήμα», ούτε σε τμήμα εισαγωγών-παρά μόνο, εδώ, για το αναγκαίο διάστημα της νοσοκομειακής θεραπείας, όπως όλοι οι ασθενείς. Και εν συνεχεία, με την επιβολή ενός «μέτρου ασφαλείας», με διαμονή σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική δομή, ή και κατ΄ οίκον, στα πλαίσια του οποίου θα γίνεται η αναγκαία θεραπευτική φροντίδα.

Φυσικά, όλα αυτά ηχούν ουτοπικά, σε μια χώρα που δεν έχει κάνει ποτέ την όποια ουσιαστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση και βουλιάζει μέσα σε μια χωρίς προηγούμενο οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση. Αλλά και σε μιαν Ευρώπη σε αντίστοιχα βαθιά οικονομική κρίση, που λειτουργεί μέσα σε μια «κατάσταση διαρκούς εκτάκτου ανάγκης», με το φάσμα ενός διαρκώς «επικρεμάμενου κινδύνου» να κυριαρχεί στην καθημερινότητα, κινδύνου που οι κρατούντες δημιούργησαν με τις πολιτικές τους, χρησιμοποιώντας τον ίδιο το φόβο από αυτόν ως μέσο πολιτικής και κοινωνικής χειραγώγησης.

Για το ζήτημα των «ακαταλόγιστων» και την προετοιμαζόμενη αντιμετώπισή τους ως προπομπό της περαιτέρω κατασταλτικής μετάλλαξης του ψυχιατρικού συστήματος, θα πρέπει να υπάρξει ιδιαίτερη επαγρύπνηση. Αν κυριαρχήσουν τα στερεότυπα της «επικινδυνότητας» στην δόμηση/διάρθρωση του ψυχιατρικού θεσμού, αυτό θα έχει επιπτώσεις παντού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γ. Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε καθαρά ότι «δεν χρειαζόμαστε στο δικό μας σωφρονιστικό σύστημα ένα νοσοκομείο επιπέδου νοσοκομείου του ΕΣΥ» και επομένως, οι κρατούμενοι, όταν προκύπτει σχετική ανάγκη για κανονική νοσοκομειακή νοσηλεία, θα πρέπει να νοσηλεύονται, όταν αρρωσταίνουν, στα κανονικά νοσοκομεία. Αλλά όχι οι ψυχικά ασθενείς κρατούμενοι : το «ψυχιατρείο» Κορυδαλλού επέμεινε ότι πρέπει να παραμείνει και να μπει ως τέτοιο στο ΕΣΥ (όπως έχει προβλεφθεί σε σχετικό νομοσχέδιο), υπό την διεύθυνση της Πανεπιστημιακής Ψυχιατροδικαστικής Κλινικής του Αττικού Νοσοκομείου. Προφανώς, «παιδιά ενός κατώτερου θεού» οι ψυχικά ασθενείς. Μια κανονική φυλακή περίπου 200 κρατουμένων (ανδρών), με όρους πολύ χειρότερους από τα υπόλοιπα κελιά και με εξαιρετικά αδιαφανείς διαδικασίες διαχείρισης, σύμφωνα με πολλές καταγγελίες. Κρατούμενοι με «μερικό καταλογισμό», κρατούμενοι με ψυχιατρικό πρόβλημα, κρατούμενοι εν αναμονή πραγματογνωμοσύνης – αυτής της νέας «βιομηχανίας πραγματογνωμοσύνης», που πιθανό να προκύψει ως «παρενέργεια» της ένταξης στο ΕΣΥ.

Όπως πάνε τα πράγματα, είναι πιθανόν ότι, μια απρόβλεπτη στροφή στη συγκυρία μπορεί και να επιβεβαιώσει τις προτροπές της ΠΟΕΔΗΝ για εγκλεισμό των «ακαταλόγιστων» στην ψυχιατρική κλινική του Κορυδαλλού. Την κρατούν ανοικτή, τη αναβαθμίζουν, την βάζουν στο ΕΣΥ, θα την διευθύνουν πανεπιστημιακοί, «τι το καλλίτερο;» θα πουν οι κυβερνώντες, που διακρίνονται για το «βαθύτατα ρηχό» μεταρρυθμιστικό τους πνεύμα.

Κρατώντας, ως πρώτη προτεραιότητα, ανοιχτή την κινηματική διεκδίκηση στην κατεύθυνση ενός ριζικά εναλλακτικού προτάγματος στην αντιμετώπιση των «ακαταλόγιστων» και στην ασκούμενη κυρίαρχη ψυχιατρική γενικά, δεν θα παραλείψουμε να επιστήσουμε την προσοχή στην πιθανότητα να ασκηθούν, με αφορμή το τραγικό συμβάν στο Περιστέρι, πιέσεις για επανεγκλεισμό των ασθενών βάσει του αρ. 69 ΠΚ, που τώρα διαμένουν σε εξωνοσκομειακές στεγαστικές δομές.

Εν προκειμένω, η ευθύνη θα αφορά όλους, και αυτούς (πρωτίστως) που, πιθανόν, θ΄ αποφασίσουν σχετικά, αλλά και αυτούς που δεν θα προβάλλουν αντίσταση.

.

7/8/17

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

.

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΜΚΟ ΟΛΕΣ ΟΙ ΝΕΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ‘ΑΠΟΑΣΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ’ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΜΚΟ ΟΛΕΣ ΟΙ ΝΕΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ‘ΑΠΟΑΣΥΛΟΠΗΣΗΣ’

ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
.
.

Μια ακόμη κίνηση διαχείρισης του αμετάκλητου αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει, και της μη διαχειρίσιμης ενδόρρηξης την οποία βιώνει, το σύστημα της Ψυχικής Υγείας, ανακοίνωσε σχετικά πρόσφατα η κυβέρνηση (υπουργική απόφαση, 8/5/17, «Εγκριση από άποψη σκοπιμότητας πολιτικών ψυχικής υγείας»), κίνηση η οποία, όταν παραμεριστεί το σύνηθες κατεβατό από λεκτικές πομφόλυγες που συνοδεύει πάντα αυτές τις εξαγγελίες, δεν έχει παρά μόνο δυο παραμέτρους με πρακτική σημασία.

.

-Η μια αφορά την εξαγγελία της δημιουργίας, με κονδύλια του ΕΣΠΑ μέχρι το 2020, 17 οικοτροφείων, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για την μεταστέγαση 200 από τους συνολικά 420 υπολογιζόμενους ασθενείς χρόνιας παραμονής στα τρία εναπομείναντα ψυχιατρεία. Τα οικοτροφεία αυτά, χωρίς πολλά λόγια, ως κάτι το αυτονόητο, ανατίθενται σε ΜΚΟ, παγιώνοντας, από την «πρώτη φορά αριστερά», την ιδιωτικοποίηση ως τον βασικό άξονα της πολιτικής της και στην Ψυχική Υγεία (όπως παντού). Το προπαγανδιστικό επιχείρημα, εν προκειμένω, πιθανώς θα είναι ότι, με την ‘δωρεά’ στις ΜΚΟ και την ιδιωτικοποίηση, θα εξοικονομηθούν πιθανώς 10-20 άτομα προσωπικό (από το ένα ή δυο τμήματα ‘χρονίων’ που θα κλείσουν) για να καλύψουν, υποτίθεται, τις ανάγκες των άλλων ψυχιατρικών τμημάτων.

-Η άλλη παράμετρος με πρακτική σημασία, αφορά την εκκίνηση της δημιουργίας των ήδη εξαγγελθέντων δυο ειδικών κλειστών τμημάτων (δικαστικών ψυχιατρείων) για τους έγκλειστους στη βάση του αρ. 69 ΠΚ (ανθρώπους που έχουν διαπράξει ποινικό αδίκημα αλλά έχουν κριθεί ‘ακαταλόγιστοι’ λόγω ψυχικής διαταραχής). Σε προηγούμενες ανακοινώσεις της «Συσπείρωσης» έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στην ιδρυματική παλινδρόμηση και στην περαιτέρω κατασταλτική αναδίπλωση του ψυχιατρικού θεσμού που αντιπροσωπεύει η ίδρυση αυτών των περίκλειστων μονάδων.

.

Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, η δήθεν ‘αποϊδρυματοποίηση’ (που υποτίθεται ότι συνιστά η ίδρυση των οικοτροφείων, ενώ, στην πραγματικότητα, είναι απλώς μεταστέγαση) δεν καταργεί τα τμήματα ‘χρονίων’, και την λογική της λειτουργίας τους, αλλά τα επισημοποιεί, καθώς καθιερώνει ένα τμήμα ‘μακράς και μέσης νοσηλείας’ σε κάθε ψυχιατρείο. Και όχι μόνο αυτό. Για πρώτη φορά γίνεται προσπάθεια να δοθεί έκφραση στις πιο παλαιολιθικές εκφάνσεις της κυρίαρχης ψυχιατρικής, με την περαιτέρω (σχετικά και με το πρόσφατο παρελθόν) κατηγοριοποίηση των υπό ίδρυση οικοτροφείων ανάλογα με το είδος των προβλημάτων που η κυρίαρχη ψυχιατρική (όπως σκέφτεται, λειτουργεί και πράττει) κατασκευάζει και έχει, εν συνεχεία, ανάγκη να ταξινομήσει καταλλήλως, όχι για να απαντήσει σε ανάγκες, αλλά για να απαλλαγεί από αυτό που συλλαμβάνει και αντιμετωπίζει (αφού πρώτα το έχει κατασκευάσει) ως βάρος.

.

Θα έχουμε, λοιπόν, οικοτροφεία για ‘αυτιστικούς με διεγερτική συμπεριφορά’ και για απλώς ‘αυτιστικούς’ (‘ήρεμους’), για ‘ψυχωτικούς με διεγερτική συμπεριφορά’ και για απλώς ‘ψυχωτικούς’ (δηλαδή, ‘ήσυχους’), για ασθενείς με ‘νοητική υστέρηση’, για ασθενείς με ‘ψυχικές διαταραχές και σοβαρές σωματικές παθήσεις’, για ψυχογηριατρικούς, για ‘ασθενείς με συννοσηρότητα’ (ψυχικές διαταραχές και χρήση ουσιών) κλπ. Μια αναδιάταξη, δηλαδή, της παραγόμενης από το σύστημα ‘χρονιότητας’, ‘επικινδυνότητας’ κλπ, σε μια λογική δημιουργίας δομών που δεν εκφράζουν και δεν λειτουργούν στην κατεύθυνση μιας θεραπευτικής και εναλλακτικής στον εγκλεισμό προσέγγισης του ψυχικά πάσχοντα, αλλά για την διαχείριση και την εναπόθεση/ξεφόρτωμα των αποτυχιών του.

.

Γίνεται μια αναφορά σε στόχο μείωσης των ακούσιων νοσηλειών (που σε εθνικό επίπεδο είναι πάνω από 60%) στο 15% σε περιοχές όπου θα ενισχυθούν, υποτίθεται, οι εκεί υπάρχουσες Κινητές Μονάδες και ΚΨΥ – των οποίων, όμως, ούτε ο εσωστρεφής, αυτοαναφορικός, κατακερματισμένος και στη λογική του ‘εξωτερικού ιατρείου’ τρόπος λειτουργίας τους δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει, αλλά, ακόμα και αν στοιχειωδώς άλλαζε, δεν θα είχε τα πραγματικά αναγκαία μέσα (σε προσωπικό, πόρους κλπ) για να επιτελέσει μιαν ολοκληρωμένη και κοινοτικά βασισμένη φροντίδα σ΄ έναν ‘ορισμένο πληθυσμό ευθύνης’.
Γιατί, παρά τις όποιες λεκτικές πομφόλυγες περί ‘μεταρρύθμισης’ και από την παρούσα κυβέρνηση και τους ‘πρόθυμους’ συνεργάτες που στελεχώνουν τις σχετικές επιτροπές του Υπουργείου Υγείας, ούτε καν το πιο στοιχειώδες, την τομεοποίηση, δεν έχουν ξεκινήσει και ούτε καν σκέφτονται να ξεκινήσουν – γιατί, και η ψυχιατρική κοινότητα και η πολιτική ηγεσία  δεν την θέλουν.

.

Ακόμα και μια επιτροπή που έχει συσταθεί στο Υπουργείο για την ρύθμιση θεμάτων της ακούσιας νοσηλείας, όποιες κι΄ αν είναι οι προτάσεις που θα καταλήξει να υποβάλει για ‘βελτιωτικές ρυθμίσεις’ στο πεδίο της ολοσχερούς ασυδοσίας που επικρατεί στον εν λόγω τομέα, στο βαθμό που δεν θα θίγεται και δεν θ΄ αμφισβητείται έμπρακτα ο τρόπος λειτουργίας του συστήματος (καθώς είναι αυτός, ο ιδρυματικός, νοσοκομειοκεντρικός τρόπος λειτουργίας που παράγει αυτό το χωρίς προηγούμενο υψηλό ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών), οι ρυθμίσεις αυτές δεν πρόκειται ν΄ αποτελούν παρά έναν απλό εξωραϊσμό του υπάρχοντος και, ως τέτοιες, δεν θα συντελούν παρά στην αναπαραγωγή του κυρίαρχου τρόπου λειτουργίας που, με τη σειρά του, και από τη φύση του, ακόμα και αυτές, τις επίπλαστες ρυθμίσεις, θα τις ακυρώνει.

.

Μια πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση δεν γίνεται (και ποτέ δεν έχει γίνει διεθνώς, ακόμα και στις ‘καλές’ εποχές) με τα ‘πρωτόκολλα’ στα οποία αναλώνουν το χρόνο τους διάφοροι παρατρεχάμενοι του Υπουργείου Υγείας σε θέματα ψυχικής υγείας. Ή θα αγγίξει τις ρίζες του προβλήματος, ως μια ‘από τα κάτω’ διαδικασία, που θα εμπλέκει, σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, όλα τα άμεσα ενδιαφερόμενα υποκείμενα, ασθενείς, προσωπικό κλπ και που έμπρακτα θ΄ αμφισβητεί τις κατεστημένες θεσμικές εξουσίες, ή θα χρησιμοποιείται (όπως γίνεται τώρα) ως λεκτικό άλλοθι, ως προσπάθεια εξωραϊσμού ενός όλο και πιο εσωστρεφούς, αμυντικού και κατασταλτικού συστήματος, όπου και αυτοί οι εξωραϊσμοί δεν θα είναι παρά ένα μέσο για την αναπαραγωγή της κυρίαρχης ψυχιατρικής βαρβαρότητας.

.

Γιατί, όπως ξέρουμε πολύ καλά από την διεθνή εμπειρία, είναι σ΄ αυτή την διαδικασία της αμφισβήτησης και του ριζικού μετασχηματισμού, στο «περιθώριο της ελευθερίας που ανοίγεται» στη βάση μιας εναλλακτικής κουλτούρας και πρακτικής, «που αναδύεται το πραγματικά θεραπευτικό στοιχείο».

.

Αντί γι΄ αυτό, έχουμε μια πληθώρα πρωτοκόλλων. Πρωτόκολλο για τη ‘νοσηλεία οξέων περιστατικών’, πρωτόκολλο για την ‘ολοκληρωμένη κοινοτική θεραπεία’, πρωτόκολλο για την ‘κατ΄ οίκον παρέμβαση στη κρίση’ κλπ.

.

Να θυμίσουμε ότι υπάρχει από μακρού και πρωτόκολλο για τις μηχανικές καθηλώσεις, που, όμως, όταν δεν βρίσκεται απλώς κλεισμένο σ΄ ένα συρτάρι (αν και συνήθως δεν υπάρχει, έστω προσχηματικά, ούτε και εκεί) και υποτίθεται ότι ακολουθείται, δεν χρησιμεύει παρά απλώς σαν άλλοθι, ως επίκληση, για την προαποφασισμένη καθήλωση (για το όργιο των μηχανικών καθηλώσεων ως της αυτονόητης ψυχιατρικής πρακτικής). Αν για την μηχανική καθήλωση το πρωτόκολλο είναι το επίσημο όχημα της ανεξέλεγκτης εφαρμογής της, όλα τα άλλα προαναφερθέντα πρωτόκολλα απλώς δεν θα έχουν αντικείμενο για την όποια εφαρμογή τους – παρά μόνο ως λεκτικές αναφορές στο συγγραφικό έργο των επιτροπών του Υπουργείου.

.

Κονδύλια που θα φτάνουν συνολικά περί τα 47.280.000 εκ. ευρώ, από ΕΣΠΑ, θα δαπανηθούν γι΄ αυτές τις ‘δράσεις’, μαζί με κάποιες, εξίσου επίπλαστες και προσχηματικές, στον παιδοψυχιατρικό τομέα και για ‘πάσχοντες από άνοια’, με προσωπικό που θα προσληφθεί με συμβάσεις ορισμένου χρόνου (ό,τι χειρότερο παντού, αλλά ιδιαίτερα για τις δομές και υπηρεσίες  ψυχικής υγείας) και με αβέβαιο το μέλλον τους μετά το τέλος των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων – με μόνες τις, γνωστής αξιοπιστίας, διαβεβαιώσεις ότι, τις όποιες δομές, θα τις αναλάβει ο κρατικός προϋπολογισμός. Είδαμε τι γίνεται και με αυτά που έχει ήδη αναλάβει, λειτουργεί και χρηματοδοτεί τώρα ο κρατικός προϋπολογισμός.

.

Και, φυσικά, με πάντα επικρεμάμενη μια πιθανή αιφνιδιαστική κίνηση για την μεταφορά κλινικών των ψυχιατρείων σε γενικά νοσοκομεία («τώρα που έχουμε το ΕΣΠΑ να μας χρηματοδοτεί τις ‘μεταρρυθμίσεις’ που οι Βρυξέλλες απαιτούν από μας»), στη λογική της κατάργησης και όχι του ριζικού μετασχηματισμού και της Αποιδρυματοποίησης. </span
Κανένας εφησυχασμός, λοιπόν, καθώς μέσα στον ορυμαγδό των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, η ψυχική υγεία, οι βάρβαρες πρακτικές, που με την λογική του αυτονόητου, ασκούνται στις δομές της, τείνουν να περνάνε σε δεύτερο πλάνο.

Γι΄ αυτό απαιτείται μια διαρκής επαγρύπνηση και μια άμεση ετοιμότητα και διαθεσιμότητα για διαρκή αντίσταση.

.
 
14 Ιουλίου 2017
.
.
.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 
 

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: ΤΟ 25ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΨΕ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΕΥΓΕΝΕΣΤΑΤΗ» ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΗΣ JANSSEN

.

Αναδημοσίευση από εδώ.

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΤΟ 25Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΨΕ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΜΕ ΤΗΝ «ΕΥΓΕΝΕΣΤΑΤΗ» ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΗΣ JANSSEN

Δεν θα είχε πιθανώς νόημα να σχολιάσει κανείς το 25ο συνέδριο της ΕΨΕ, που έγινε από 11-14/5/17 στο Corfu Holiday Palace στην Κέρκυρα – παρόλο που υπήρχαν πολλές θεματικές άξιες ιδιαίτερου σχολιασμού, οι οποίες έδειχναν ξεκάθαρα το στενά βιολογικό έδαφος πάνω στο οποίο έχει οριστικά αγκυροβολήσει και στη βάση του οποίου αμετάκλητα λειτουργεί η κυρίαρχη ψυχιατρική – αν δεν αποτελούσε, εν μέσω της παρούσας συγκυρίας, μιαν ακόμη ανάγλυφη έκφραση του πόσο ο ρόλος και η λειτουργία αυτής της ψυχιατρικής συνδέεται εξίσου αμετάκλητα με την φαρμακοβιομηχανία, στις αγοραίες επιδιώξεις της οποίας δεν κάνει άλλο από το να αποτελεί τον «ενδιάμεσο», δίνοντας το επιστημονικό/ θεραπευτικό περιτύλιγμα, προκειμένου το εκάστοτε προϊόν να πλασάρεται στον λήπτη/καταναλωτή.

Η άκρως αποκαλυπτική επικαιρότητα για τις «σχέσεις αίματος» φαρμακοβιομηχανίας και ιατρικού/ψυχιατρικού σώματος, μια σχέση γνωστή από μακρού διεθνώς, αλλά που πήρε μιαν ορατή, αδιάψευστη και άκρως σκανδαλώδη μορφή στην εγχώρια διάστασή της με το σκάνδαλο Novartis, δεν εμπόδισε την ΕΨΕ να έχει στην προμετωπίδα του καλέσματος/προγράμματός της για το συνέδριο την «μεγάλη χορηγό» και γνωστή για τον τρόπο που έχει διαχειριστεί την αγορά του φαρμάκου Janssen – σα να ήταν συνδιοργανωτές.

Κι΄ αμέσως μετά, διαφήμιση: «αλλάζει το τοπίο»..Trevicta, paliperidone palmitate (για την τριμηνιαία χορήγηση, που πήρε άδεια κυκλοφορίας σχετικά πρόσφατα, μετά το επίσης πανάκριβο Xeplion, για την μηνιαία χορήγηση, της ίδιας εταιρείας)… «δίνει αξία στο χρόνο».. «η μοναδική θεραπεία για τη σχιζοφρένεια»… «4 φορές το χρόνο».

Και παρακάτω, στο πρόγραμμα του συνεδρίου, δυο ακόμα συνεδρίες με την «ευγενική» χορηγία της Janssen, μια της Lilly, μια της Lundbeck και μια της Mylan. Αυτές οι οργανωμένες απευθείας εξ΄ ονόματος των φαρμακοβιομηχανιών συνεδρίες αποκαλούνται, στο πρόγραμμα, «κλινικό φροντιστήριο», «εκπαιδευτικό σεμινάριο», «δορυφορικό συμπόσιο» κλπ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκονται και πίσω από μεγάλο μέρος της πληθώρας των άλλων παρουσιάσεων για τα ψυχοφάρμακα, την βιολογική ψυχιατρική, ή και της όποιας άλλης αναφοράς και κατεύθυνσης ανακοινώσεις.

Μάλιστα, παρουσιάζεται και η «πρωτοτυπία» της ίδρυσης και λειτουργίας «κλινικής depot» και «κλινικής κλοζαπίνης». Σίγουρα κάπου, σε κάποια χώρα, θα υπάρχουν ήδη και, ως συνήθως, αντιγράφονται και εισάγονται. Αλλά στην Ελλάδα των μνημονίων και της διάλυσης της Ψυχικής Υγείας, όπου επικρατεί η πλήρης άρνηση, από την κυρίαρχη ψυχιατρική, για διεκδίκηση και στροφή προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας, αυτή η μεταστροφή στις στενά βιολογικές πρακτικές επιλέγει να παίρνει (όπως έκανε ανέκαθεν, από την εποχή της δημιουργίας της Λέρου) ακραίες μορφές.

Αντί για «στροφή στην κοινότητα» (που έχει, προφανώς, αναχθεί σε «ιδεολόγημα» μιας «άλλης εποχής», αλλά και σε λεκτικό πυροτέχνημα των κρατούντων της «πρώτης φοράς αριστεράς») προχωράμε, λοιπόν, σε «κλινικές» που θα κάνουν το μηνιαίο, ή τριμηνιαίο ενέσιμο, ή θα χορηγούν το γνωστό μας και άκρως προβληματικό Leponex (κλοζαπίνη). Αυτό και τίποτα άλλο. Να κάνει την ένεσή του. Αν δεν την κάνει, τι να κάνουμε; Ξανά εισαγγελική. Άλλωστε, το 60% των εισαγωγών είναι εισαγγελικές. Γιατί συμβαίνει αυτό και πώς μπορεί ν΄ αλλάξει; Τσιμουδιά στο συνέδριο της ΕΨΕ.

Οσο για το Leponex, να υπενθυμίσουμε ότι είναι ένα φάρμακο επικίνδυνο, κυριολεκτικά έσχατης επιλογής, με ανάγκη για πολλή προσοχή στην διαδικασία χορήγησής του. Όταν, όμως, η χορήγησή του αναβαθμίζεται και προάγεται σε αντικείμενο «ειδικής κλινικής», τότε αυτομάτως αυτό λειτουργεί ως μια πιο ελκυστική και πιο εύκολη επιλογή αυτού του φαρμάκου, δεδομένου ότι στην ψυχιατρική, παρ΄ όλα όσα, εδώ και χρόνια, λέγονται, δεν υπήρξαν, και δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ, τα όποια «πρωτόκολλα», καθώς, πίσω από (και παρά) το όποιο πρωτόκολλο, την πρωτοκαθεδρία στην όποια επιλογή την έχει πάντα η υποκειμενική εκτίμηση (αλλά και η εξουσία) του εκάστοτε ψυχιάτρου, το πόσο απλοποιητικά βλέπει την πολυπλοκότητα του «αντικειμένου» της δουλειάς του (ως συμπτώματα που «δεν λένε να υποχωρήσουν»), το πόσο μονόπλευρα και διασταλτικά «βλέπει», ή και φαντασιώνει, την λεγόμενη «επικινδυνότητα» (και ό, τι άλλο) και, φυσικά, η εκάστοτε χειραγώγηση από την όποια φαρμακοβιομηχανία.

Σ΄ ένα τέτοιο κλίμα δεν εκπλήσσουν εισηγήσεις με τίτλους, όπως: «Κοινωνική εξέλιξη και διάλυση. Ριζοσπαστικές αντιλήψεις και βία», «Μπορούν οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας ν΄ αποτρέψουν τρομοκρατικές πράξεις;» – αυτά σ΄ ένα στρογγυλό τραπέζι με τίτλο : «Μετανάστες, ψυχική υγεία και βίαιες συμπεριφορές». Κι΄ ακόμα : «Η διαχείριση της επικοινωνίας σε κατάσταση κρίσεων. Ο ρόλος του κράτους»…

Σαν να μην άλλαξε τίποτα όταν, πριν 30 περίπου χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 1986, είχαν κληθεί να μιλήσουν, στο 16ο «Συνέδριο Ψυχοσωματικής Έρευνας», τρεις Ολλανδοί ψυχίατροι με θέμα «Ψυχοσωματική προσέγγιση στα αίτια και στα θύματα του πολέμου και της τρομοκρατίας», οι οποίοι αναφέρθηκαν στην «κομμουνιστική ηθική» που δικαιολογεί την «οργανωμένη βία», ενώ στήριξαν σθεναρά την τότε κρατούσα αντίληψη (από ΗΠΑ, Ισραήλ κλπ) για το PLO ως τρομοκρατική οργάνωση.

Βέβαια, ενώ η επίσημη ψυχιατρική μαζεύεται κατά καιρούς (με την «ευγενή» χορηγία της φαρμακοβιομηχανίας) σε «εξωτικούς» προορισμούς, για ένα σύντομο συνεδριακό διάλειμμα από την καθημερινότητα των πάγιων και αμετάστρεπτων (υπό την όποια παλαιο ή νεο-ιδρυματική μορφή τους) πρακτικών της, της καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου, η αποδόμηση του όποιου εναπομείναντος συστήματος της ψυχικής υγείας συνεχίζεται ασταμάτητα.

Η πιο πρόσφατη σχετική είδηση έρχεται και πάλι από το Δαφνί, όπου αποφασίστηκε ομόφωνα (με την συμφωνία, δηλαδή, και σύμπασας της καθεστωτικής αριστεράς) η διάλυση/κατάργηση ενός οικοτροφείου και η μεταφορά των ενοίκων του σε υπάρχουσες κενές θέσεις άλλων οικοτροφείων. Μια μείωση, δηλαδή, τουλάχιστον κατά 15 των διατιθέμενων θέσεων εξωνοσοκομειακής φιλοξενίας/διαμονής και στέρησή τους, επομένως, από πολλούς άλλους, όλο και περισσότερους, που θα τις είχαν ανάγκη. Επρόκειτο για ένα οικοτροφείο που ήταν, μαζί με τα εξωτερικά ιατρεία του ΨΝΑ, σε κτίριο στην πλ. Βάθης, το οποίο ξενοικιάστηκε (για λόγους περιστολής των δαπανών) και μεταφέρθηκε, μαζί με τα εξωτερικά ιατρεία, σε κτίριο αξίας 7.3 εκ. ευρώ (στο Γκάζι), το οποίο είχε χρηματοδοτηθεί μέσω ΕΣΠΑ και παραχωρηθεί στο Δαφνί για να γίνει Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ). Αλλά επειδή κανείς στο Δαφνί δεν θέλει ΚΨΥ και γενικά κοινοτική δουλειά, δεν υπήρξε καμιά διαμαρτυρία για την αλλαγή της χρήσης του κτιρίου, για σκοπούς άλλους από αυτούς για τους οποίους έγινε και παραχωρήθηκε. Όταν η «παρατυπία» αποκαλύφθηκε και πήρε μια σχετική δημοσιότητα, η επιλογή ήταν όχι η μεταφορά του οικοτροφείου σε κατάλληλο κτίριο (και αντιστοίχως των εξωτερικών ιατρείων), αλλά η διάλυσή του. Τα εξωτερικά ιατρεία παραμένουν εκεί και η λειτουργία του κτιρίου ως ΚΨΥ δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Το 25ο Συνέδριο της ΕΨΕ δεν ασχολήθηκε βέβαια με τέτοια «μικροπράγματα» (όπως, μεταξύ άλλων, η τομεοποίηση, το ολοκληρωμένο δίκτυο των κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών, το ξεπέρασμα των κατασταλτικών πρακτικών κλπ). Τα περιεχόμενά του, οι λογικές και οι προσεγγίσεις του ήταν ακριβώς αυτές που συγκροτούν την αμετάκλητη καθημερινότητα των πρακτικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής, πάντα υπό την διαρκή και ποικιλότροπη «ευγενή χορηγία» και χειραγώγηση από την φαρμακοβιομηχανία.

16/5/2017

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

.