«Κάποια… Γκόλφω»: Με δάκρυα χαράς και συγκίνησης

Βρέθηκα χτες στο θέατρο «Μπιπ», στην Κυψέλη, μετά από αρκετές ώρες στο δρόμο και αφού παρακολούθησα διάφορες ασχήμιες να διαδραματίζονται γύρω μου. Κάποιες που αφορούσαν κοντινούς μου, δικούς μου, φίλες μου, φίλους μου που περνάνε δύσκολα και δεν θα είναι καθόλου εύκολο το καλοκαίρι τους φέτος, με βάραιναν κιόλας γιατί θέλω να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν γίνεται κάποιες φορές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχω γράψει πως είμαστε ταυτόχρονα ένα δημόσιο χαμόγελο και μια ιδιωτική κραυγή, αλλά ήθελα να προσπαθήσω να τ’ αφήσω όλα πίσω μου και να δω την παράσταση αυτών των ανθρώπων.

Ο πρώτος που αντίκρυσα ήταν ο Γιώργος Τριανταφύλλου που φυσικά μου άλλαξε τη διάθεση με το χαμόγελο, την αγκαλιά του, την τόση αγάπη του. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα πόσες φορές χτες είπε ολόκληρο σχεδόν το ..βιογραφικό μου, δημοσίως. Πράγμα που με έφερνε σε όμορφη αμηχανία καθώς προτιμώ να περνάω απαρατήρητη έξω, αλλά απ’ την άλλη μ’ έκανε να σκέφτομαι και πόσο τυχερή είμαι που είναι φίλος μου. Γιατί αυτή η ιδιότητα πρωτεύει.

Με σύστησε αμέσως στον υπεύθυνο του θεάτρου, σε μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου, γλυκύτατες κυρίες και κυρίους δηλαδή και πιάσαμε την κουβέντα σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Συνάντησα το Γιάννη Αποστολίδη λίγο μετά κι είχα κι άλλο λόγο να χαίρομαι εκείνη τη στιγμή και μπήκα μετά από παρότρυνση του Γιώργου μαζί τους μέσα, για να λάβω μέρος στο ζέσταμά τους πριν την παράσταση. Μ’ αγκάλιασαν αμέσως και χαλάρωσα, αφήνοντας τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου μπροστά απ’ την καρέκλα που θα καθόμουν μετά για να τους παρακολουθήσω. Κανείς, καμία δεν έδειξε να παραξενεύεται απ’ την παρουσία μου. Ίσα-ίσα το άγγιγμά τους ήταν από μόνο του το πιο θερμό καλωσόρισμα που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Και πραγματικά χαλάρωσα μαζί τους και θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήμουν στη θέση τους κι έβλεπα το κοινό από ψηλά. Έχω προσωπική εμπειρία δηλαδή απ’ το πόσο θεραπευτικό είναι το θέατρο, τι σπουδαία παιδεία παίρνει κανείς όταν κάνει σχετικές σπουδές και πόσα πολύτιμα εφόδια για ν’ αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής του. Νοστάλγησα λίγο την θεατρική ομάδα που είχαμε κι όσα ζήσαμε με την Εβίτα, το Γιάννη, το Μάριο, τον Καταχθόνιο, τον Αντώνη, το Δημήτρη, αλλά και με τα παιδιά που ήταν κάθε βράδυ μαζί μας, τη Δήμητρα, το Θοδωρή, τη Ματίνα κ.α. Αλλά δεν κράτησε πολύ η νοσταλγία. Γιατί τα φώτα άναψαν κι επέστρεψα στη θέση μου να παρακολουθήσω ως θεατής όσα θα συνέβαιναν.

Μου είχε ζητήσει πριν, μία απ’ τις κυρίες που έπαιζαν να της πω την αλήθεια μετά. Δεν ήθελε ψέματα ούτε καν ντυμένα με τις καλύτερες προθέσεις. Δεν με ξέρει, πρώτη φορά με συνάντησε, αλλιώς θα γνώριζε πως δεν χαρίζω κάστανα, ούτε χρησιμοποιώ την ειλικρίνεια όμως με τον τρόπο που το κάνουν άλλες-οι κι όποια-ον πάρει ο Χάρος. Πιστεύω απλώς ότι αν νοιάζεσαι πραγματικά θα πεις με την καρδιά σου τι πιστεύεις για να είσαι χρήσιμη-ος κι εσύ στην πορεία των άλλων. Διαφορετικά, τι νόημα έχει;

Η καρδιά μου λοιπόν μπορεί να μίλησε στο τέλος, αλλά ψιθύριζε και πριν, σ’ όλη τη διάρκεια που τις, τους έβλεπα να παίζουν: Ανθρώπους που λίγους μήνες πριν δεν είχαν ιδέα από θέατρο κι η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχε ανέβει ποτέ στην σκηνή, ο Γιώργος κατάφερε να τους κάνει ομάδα. Θαύμασα τον άθλο του, προσέχοντας την ευρηματική του σκηνοθεσία, την κινησιολογία που δίδαξε, τον τρόπο που χρησιμοποίησε τα φώτα, τη μουσική, τα πάντα.

Και λίγο πριν τελειώσει η παράσταση κι ενώ ο αέρας μύριζε βασιλικό, δάκρυα χαράς έβγαλαν την οριστική μου «ετυμηγορία». Όχι μόνο για τον άθλο, άθλο ξανατονίζω του αγαπημένου φίλου, και την άρτια ερμηνεία του υπέροχου Γιάννη Αποστολίδη, αλλά και γι’ αυτά που πέτυχαν τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου ο καθένας τους χωριστά. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού και τα «μπράβο» που φώναξε ο κόσμος ήταν η απόδειξη πως νιώσαμε το ίδιο συναίσθημα. Και σ’ ένα στίχο στάθηκε η σκέψη μου, από ένα τραγούδι που άκουσα αυτές τις μέρες. «Είμαστε θαύματα, θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…» έχει γράψει η Παυλίνα Βουλγαράκη. Κι εγώ γι’ αυτά τα θαύματα συγκινήθηκα λοιπόν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έβαλαν στην άκρη κάθε μικρό ή μεγάλο τους τραύμα και μπήκαν στην ωραία περιπέτεια του θεάτρου, αθώοι κι ενθουσιασμένοι. Όμορφοι και τολμηροί. Και πέτυχαν και το χαίρονταν και φαινόταν και γι’ αυτό δάκρυζα κι εγώ.

Κι απόψε που δεν θα είμαι κοντά τους για να τους αγκαλιάσω και να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, τους στέλνω από ‘δω τις πιο ζεστές ευχές μου, για να λάμψουν και να θριαμβεύσουν αφήνοντας πίσω τους κάθε προσωπικό τους σκοτάδι.

Όσες πληγές κι αν χρειάστηκε ν’ αγνοήσουμε, κι εσύ Γιώργο το ξέρεις καλά, για να κάνουμε το επόμενο βήμα, άξιζε, θέλω να τους πω. Κι αν ο δρόμος μας ακόμη έχει πολλές στάσεις, σίγουρα, έχει κι άλλα τόσα θαύματα. Και δικαιούμαστε να ζήσουμε περισσότερα τέτοια. Δικαιούμαστε. Αυτό σκεφτόμουν όταν έφυγαν όλοι κι ο πολύ ευγενικός υπεύθυνος του θεάτρου, με ρώτησε αν ξέχασα κάτι μέσα, βλέποντάς με να στέκομαι απέξω σιωπηλή. Κράτα την περηφάνια μου Γιώργο, που είσαι Φίλος μου και συνεχίστε την καλή δουλειά σ’ αυτό το εργαστήρι. Δεν τους έκανες μόνο θεατρική ομάδα, τους έκανες και παρέα. Έσμιξες τόσους ανθρώπους, άγνωστους ως χτες, όπως έκανες και με μας που παίξαμε στο «Άγγιξέ με» γιατί νοιάζεσαι για τους άλλους βαθιά κι ειλικρινά, πάντα. Νοιάζεσαι μ’ όλους τους τρόπους και τους φροντίζεις, μας φροντίζεις. Σ’ αγαπάω πολύ κι ανυπομονώ να σε καμαρώσω και σ’ άλλα τέτοια ..θαύματα. Να ‘σαι καλά. Να είστε όλες, όλοι καλά. Σας Ευχαριστώ που μ’ αφήσατε για λίγο να γίνω κομμάτι σας. Θα το θυμάμαι με συγκίνηση…

.

*Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Τις δανείστηκα απ’ τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου Penelopi Kiritsi και Beatriky Manoulorestius.

.

Για να μάθω να ‘μαι εγώ: To Video Clip του τραγουδιού μας

Και να, που πριν φύγει ο χρόνος, τώρα που μ’ έναν τρόπο καλώς ή κακώς όλοι μας μετράμε «κέρδη» και «ζημιές», νίκες και ήττες κάθε είδους, απώλειες μα και μικρές χαρές, ήρθε η στιγμή να γιορτάσουμε κι εμείς. Ο Χρήστος Δάβρης δηλαδή κι η γράφουσα. Εκείνος που συνέθεσε την τόσο όμορφη μουσική αυτού του τραγουδιού που ερμηνεύει μοναδικά κι εγώ που ακούω τους στίχους μου με τη φωνή του.

Κι αυτό γιατί τώρα έχουμε έναν παραπάνω λόγο: το τραγούδι ανέβηκε πια με το επίσημο video clip του στο youtube. Ο Χρήστος έγραψε το σενάριο κι η σκηνοθεσία έγινε απ’ τον ίδιο και τον Χρήστο Ανδρόπουλο. Απ’ την πρώτη στιγμή που μου το έστειλε του είπα με μεγάλο ενθουσιασμό πόσο μου άρεσε η όλη αισθητική του, το ότι είναι ασπρόμαυρο και εικονοποιεί όσα γράφω, την ιστορία δηλαδή που διηγούνται οι λέξεις μου.

Βρήκα υπέροχη επίσης, την πρωταγωνίστριά του, την Κατερίνα Σκουτέλη. Τόσο καθαρό το βλέμμα της… Το είπα μάλιστα και σε φίλες και φίλους πριν κυκλοφορήσει κι επειδή είναι γνωστή η αυστηρότητά μου το μόνο σίγουρο είναι πως το εννοώ ότι το χαίρομαι, έτσι που το παρακολουθώ το video ολοκληρωμένο. Κι όχι μόνο εγώ προφανώς…

Γιατί όσο οικτίρω τους ζηλόφθονους, τόσο κι άλλο τόσο εκτιμώ τους γενναιόδωρους Ανθρώπους, που όντας χορτάτοι απ’ τις δικές τους επιτυχίες ολόψυχα χαίρονται με τις χαρές των άλλων και στηρίζουν τα δικά τους εγχειρήματα. Κι εσείς μαζί μας είστε πολύ γενναιόδωροι. Αυτό δείχνουν τα views του τραγουδιού, τα like σας, τα σχόλιά σας και τα προσωπικά σας μηνύματα.

Αν και το τραγούδι ανέβηκε στο youtube παραμονή Χριστουγέννων και κάποιες, κάποιοι δεν το πήρατε ακόμη είδηση, όσες, όσοι το είδατε αμέσως, το ανεβάζετε κάθε μέρα και ψηλότερα και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό. Αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ βλέπω τα στατιστικά του και χαμογελάω. Πριν προλάβουμε να πανηγυρίσουμε για τα 5οο views, ανεβήκαμε στα 1000, περάσαμε τα 1500. Και συνεχίζουμε…

Είναι παράξενος κι ο «ρόλος» του ανθρώπου που γράφει στίχους και τους ακούει μετά να τραγουδιούνται, εδώ που τα λέμε. Ο δικός μου σίγουρα. Κάτι με διακινεί κατά καιρούς και σημειώνω ιδέες, φράσεις, ενώ μπορεί για μήνες να μην συμβεί κάτι τέτοιο. Υπάρχουν έτσι διάφορα τραγούδια στο αρχείο μου που ξέρω πως εκ των πραγμάτων δεν θα κυκλοφορήσουν όλα, αδυνατώ να προβλέψω τι θα γίνει ακόμη κι αν κάποια επιλεγούν κ.ο.κ.

Κι άλλα γεννιούνται για να τα πει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος και τα γράφω, ακούγοντας τον ξανά και ξανά. Το «Για να μάθω να ‘μαι εγώ» σ’ αυτή την κατηγορία τη δεύτερη ανήκει. Γράφτηκε ειδικά για τον Χρήστο μαζί με κάποια ακόμη. Γιατί έχει αυτή τη σπουδαία Φωνή που μπορεί να πάει μακριά ένα τραγούδι κι είναι ένας άνθρωπος που έμπρακτα σέβεται τους συνεργάτες του. Κι αυτό δεν είναι δεδομένο, μη νομίζετε.

Αφού εκείνος λοιπόν τα διάβασε όλα, διάλεξε αυτό απ’ την πρώτη στιγμή. Όχι πως δεν έχουμε κι άλλα ετοιμάσει, όμως με το συγκεκριμένο ξεκίνησε η συνεργασία μας. Γιατί το πιστεύει το περί ου ο λόγος τραγούδι, όπως μου έχει πει πολλές φορές. Ενδιαφέρθηκε πάρα πολύ να καταλάβει κάθε φράση και λέξη μου. Το ‘κανε δικό του, όπως λέμε, το έπαιζε εδώ και καιρό στα live του και συγκινήθηκα πολύ που άκουσα τον κόσμο να το τραγουδάει όσες φορές τον είδα επί σκηνής, παρέα με την Κέλλυ. Ο Χρήστος κατάφερε να το «περάσει» στο κοινό του, με τη βοήθεια των μουσικών του που τους εμπιστεύεται απόλυτα και πολύ καλά κάνει.

Τους παρακολουθούσα διακριτικά κι εκείνους όσο το έπαιζαν με κέφι και με πάθος. Πιο εύκολο μου ήταν να διακρίνω τα αδέρφια, τον Μιχάλη Σκουτέλη δηλαδή στα τύμπανα και τον Θανάση Σκουτέλη στο μπάσο. Είναι αξιοσημείωτο πως ο Χρήστος έχει επιλέξει στη σύνθεση του τραγουδιού να υπάρχει εκτός από λύρα και γκάιντα. Τα όργανα αυτά παίζουν αντίστοιχα ο Ανδρέας Αρβανίτης κι ο Δημήτρης Μπάκος με τους οποίους εμφανίζεται σε διάφορους χώρους.

Περιττό να πω ποιος είναι στο λαούτο, έτσι; Μ’ όλα αυτά τα ηχοχρώματα λοιπόν που έχει το τραγούδι και με τον τρόπο που το ερμηνεύει ο Χρήστος, είναι να μη γυρίζει η καρδιά στο Νότο; Κι έτσι μερικά απ’ τα αξέχαστα γλέντια στη Μεγαλόνησο είναι σαν να τα ξαναζώ.

Αν υπάρχει κάτι -σκεφτόμουν προφανώς όταν το έγραφα-, που καταφέρνει να μας κάνει να αισθανθούμε ολόκληροι, ολόκληρες, όσα αιχμηρά συντρίμμια κι αν έχουμε μέσα μας, δεν μπορεί παρά να είναι ο έρωτας. Ο έρωτας μας κάνει να θέλουμε ν’ ανοίξουμε κάθε κλειδωμένο κομμάτι του είναι μας, μας οδηγεί να μοιραστούμε κάθε απωθημένη σκέψη, να πάρουμε το ρίσκο να φανερώσουμε τα κρυμμένα μας, να δείξουμε ποιες, ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε. Ο έρωτας μας κάνει γενναίους και άφοβους, μας βγάζει απ’ τα σκοτεινά μας βάθη και μας εμποτίζει με μια δύναμη πρωτόγνωρη. Κι ευτυχώς που το κάνει…Ευτυχώς.

Τέτοιους έρωτες να ζήσετε λοιπόν, σας εύχομαι στο χρόνο που έρχεται. Έρωτες που θα σας ωθήσουν ψηλά, που θα σας κάνουν να θελήσετε ν’ αφήσετε το δικό σας στίγμα στον κόσμο. Έρωτες που θα σας κάνουν να χαμογελάτε και να ξεκινάτε τη μέρα σας δυνατές, δυνατοί κι ετοιμοπόλεμοι, ετοιμοπόλεμες απέναντι σ’ όλα τα προβλήματα που θα έχετε ν’ αντιμετωπίσετε και που σίγουρα δεν θα είναι λίγα.

Έναν τέτοιο έρωτα φαίνεται πως ζει και η αγαπημένη μου μικρή ξαδερφούλα, η Μένη, που βάζει το τραγούδι στο προφίλ του πιο δικού της Ανθρώπου και του το αφιερώνει και με συγκινεί. Τέτοιους Ανθρώπους εύχομαι να βρείτε κι εσείς.

Είναι τόσο όμορφο που στηρίζετε το τραγούδι μας και μοιράζεστε τη χαρά μας. Κι έτσι γίνεται και δική σας η χαρά, και δική σας η γιορτή και δικό σας το τραγούδι. Σας ανήκει, όσο μας ανήκει. Όσο ανήκει και στους συντελεστές που συμμετείχαν, στους μουσικούς, στους ηχολήπτες του Studio 133 και στους ανθρώπους πίσω και μπροστά απ’ τις κάμερες. Όσο ανήκει και σε σας που δεν γνωρίζουμε αλλά ταυτιστήκατε μαζί του. Που το τραγουδάτε κι ένα πρόσωπο έχετε στο νου σας. Οι ευχές μας λοιπόν, κοντά σας. Να είστε καλά… Σας Ευχαριστούμε για όλα.-




ΛΑΜΒΔΑ (λ-calculus) – Αλφαβητάρι των παθών

.

Visions 96 a

.

Του λογισμού μου λάμβδα σ’ απόφαση δεν μ’ οδηγείς. Κι άγκιστρο νιώθω πως μου γνέφει το μικρό σου (λ).

Κι ας έχει χάρη κύματος, ταξιδευτή του χρόνου. Η σταθερά του έλιωσε στο σχετικό. Τι που μεγάλο (Λ) με κερνά τη λήθη;

Λήθαργος σπλαχνικός όλες οι λέξεις σου. Πιάνω ένα “λα” και σου γελάω. Μα τα λεπτά καραδοκούν ακούραστα. Η ώρα τρέχει. Λάθος, λάθος, λάθος…

Κι αν κρύβομαι μες το λαβύρινθο, δε θα γλυτώσω, ξέρω. Η λαιμητόμος σου με καρτερά. Κόβουν πολύ τα λεπιδόπτερα άραγε; Λάμες ακονισμένες ένα γύρω.

“Μέσα απ’ τη λάσπη, λάμψε” μου ζητάς..”Κόψε ομφάλιους λώρους, κάψε ρίζες. Νάνοι λευκοί, για δες… μες το στερέωμα.

Λύσε σκοινιά, ξεκίνα το ταξίδι. Άσε τους Λωτοφάγους να σε οδηγούν. Μην την ακούς τη Λάχεση, λυτρώσου”.

Λάθε βιώσας” επιμένεις. Προσπαθώ… μα σώνει. Λήξη συναγερμού στο λυρικό το έπος. Κάλλιο λικέρ παρά λεξοτανίλ.

Των Λακεδαιμονίων φαντάσματα για εξηγηθείτε. Σαν πόσες λάμιες λάμνουν σήμερα στο Λιβυκό;

Τι λυκαυγές και τι λυκόφως; Πάντα λύκος.

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

Δωρεάν μαθήματα Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας απ’ το Harvard

.

update: 30/4/2018: Το μάθημα ολοκληρώνεται αύριο 1/5/2018, αλλά όσες, όσοι θέλετε μπορείτε να το παρακολουθήσετε, χωρίς εξετάσεις, απλά για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα σημαντικότερα έργα της Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

.

Ancient Masterpieces of World Literature a-2018-01-15 13-56-31

.

 

Δε λέω, όμορφο συναίσθημα είναι οι καθημερινές, μικρές νίκες. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή των ζοφερών ειδήσεων και του αγώνα επιβίωσης που δίνουμε όλες-οι, η καθεμία, ο καθένας από ‘μας με τον δικό του τρόπο.

Εγώ λοιπόν χαλαρώνω διαβάζοντας και την Κυριακή που μας πέρασε κατάφερα να ολοκληρώσω το μάθημα Ancient Masterpieces of World Literature, που προσφέρεται δωρεάν απ’ το Harvard.

Την ανάρτηση όμως δεν την κάνω για να μου πείτε «μπράβο» – το χάρηκα δεόντως και μου αρκεί-, αλλά για να συγκεντρώσω κάπου τις πληροφορίες που μου ζήτησαν ενδιαφερόμενες-οι απ’ το Facebook και να ενημερώσω κι όσες-ους πιθανόν να μην γνωρίζουν πως έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Το μάθημα καταρχήν να σας πω, πως ολοκληρώνεται το Μάιο του 2018, σε τρεις μήνες δηλαδή από τώρα και το περνάτε αν έχετε τουλάχιστον το 65%. Το πως έγινε και το τελείωσα τόσο νωρίς, είναι μια βαρετή ιστορία που δεν έχει νόημα να σας την πω. Με βοήθησε με δυο λόγια το γεγονός πως είχα διαβάσει ήδη τα περισσότερα βιβλία της ύλης και το ότι μπορώ να συγκεντρωθώ οπουδήποτε, με αποτέλεσμα να δίνω τεστ κι απ’ το κινητό μου.

Εσείς μη με μιμηθείτε. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Διαβάστε το και δώστε το αν θέλετε να πάρετε και βαθμό για να τσεκάρετε τις γνώσεις σας ή για να έχετε και το πιστοποιητικό (αυτό το πληρώνετε μεν, αλλά μη φανταστείτε κανένα τρομερό ποσό – προσωπικά δεν νιώθω πως το χρειάζομαι στην παρούσα φάση κι έτσι βλέπετε μόνο τις «μπάρες» της βαθμολογίας μου στις φωτογραφίες) ή απλά παρακολουθήστε το με την ησυχία σας χωρίς εξετάσεις.

Πραγματικά θα μάθετε πολλά και μάλιστα σχετικά με  έργα για τα οποία στην Ελλάδα είτε έχουν γραφτεί λίγα, αποσπασματικά πράγματα είτε δεν κυκλοφορούν κι οι πιο πρόσφατες μεταφράσεις τους. Κάποια μάλιστα δεν θα τα βρείτε καν. Αναφέρομαι για παράδειγμα στο «The Tale of Genji» της Murasaki Shikibu (θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του κόσμου, είναι γραμμένο από γυναίκα κι εδώ βρήκα μια ωραία ανάρτηση στα ελληνικά για τη μετάφραση του έργου απ’ τον E. G. Seidenstiecker ) και στο «The Lusíads» του Luis Vaz de Camões (εδώ αντίστοιχα μια εισαγωγική ανάρτηση κι εδώ μια  κριτική σχετική με τις νεοπλατωνικές επιδράσεις του έργου), για τα οποία δίνονται link ώστε να τα διαβάσετε στα αγγλικά και όχι μόνο.

Και σ’ αυτό το σημείο νομίζω είναι ώρα να σας πω ποια ακόμα βιβλία, ποια ακόμα λογοτεχνικά έργα, συμπεριλαμβάνονται στην ύλη, που αρχίζει με μια αναφορά στον όρο «παγκόσμια λογοτεχνία» και στον Johann Wolfgang von Goethe. Ακολούθως θα μάθετε για το Έπος του «Gilgamesh» (στο οποίο περιγράφεται ο κατακλυσμός, πριν την αναφορά της Βίβλου, αν δεν το γνωρίζετε), για τα «δικά» μας Ομηρικά Έπη και κυρίως την «Οδύσσεια» και κατόπιν για το «The 1001 Nights» (τα πιο διάσημα παραμύθια του όπως η ιστορία του Alibaba με τους σαράντα κλέφτες, του Aladdin με το μαγικό λυχνάρι κ.α., δεν συμπεριλαμβάνονταν  μάλιστα στο αρχικό κείμενο).

Περιττό να πω πως οι αναλύσεις των δύο καθηγητών, του Martin Puchner και του David Damrosch είναι έξοχες (για το Harvard μιλάμε άλλωστε), διανθίζονται από χιούμορ και πολύ το εκτιμώ πάντα αυτό το στοιχείο, όπως έχω αναφέρει και για τα μαθήματα του Mathesis και βέβαια θα δείτε κι άλλους καθηγητές να μιλούν, ειδικούς ο καθένας στον κλάδο του.

Θα μάθετε λοιπόν για τις τεχνολογίες που βοήθησαν την Λογοτεχνία να εξαπλωθεί (την εφεύρεση του χαρτιού δηλαδή, την τυπογραφία, τους ναυτικούς χάρτες κ.α.), θα σας εξηγήσουν αναλυτικά ποιες μεταφράσεις του κάθε έργου υπάρχουν, ποια τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματά τους, τι γίνεται στη σύγχρονη εποχή με τη μελέτη αυτών των έργων κ.α.

.

Modern Masterpieces of World Literature -a

 

.

Οι ίδιοι καθηγητές διδάσκουν και το μάθημα Modern Masterpieces of World Literature, το οποίο μάλιστα έχει κάποιες κοινές ενότητες με το άλλο της Αρχαίας Παγκόσμιας Λογοτεχνίας δηλαδή: αυτές που αφορούν το έργο «The 1001 Nights» και την ιστορική αναδρομή της εισαγωγής. Το γιατί θα το μάθετε όσες-οι το παρακολουθήσετε.

Η ύλη τώρα αυτού του μαθήματος συμπεριλαμβάνει κάποιους συγγραφείς και κάποια έργα θέλω να πιστεύω αρκετά οικεία σε μας, όπως το «Candide» του Voltaire, το «East, West» του Salman Rushdie, το «Interpreter of Maladies» της Jhumpa Lahiri, το «My Name is Red» του Orhan Pamuk και το «Ficciones» του Jorge Luis Borges.

Υπάρχουν όμως και συγγραφείς απ’ την Ασία και την Αφρική που αναφέρονται, με τις οποίες-ους είτε η εξοικείωσή μας είναι μικρή όπως για παράδειγμα με τον Lu Xun και τον Wole Soyinka, είτε δεν τους γνωρίζουμε καν όπως την Eileen Chang. Ωραία ευκαιρία δηλαδή να τους διαβάσουμε.

Βέβαια όλ’ αυτά τα μαθήματα προσφέρονται όπως ήδη γράφω στον τίτλο δωρεάν, στα αγγλικά, με υποτιτλισμένα hd video, πλήθος φωτογραφιών, πηγών, link κ.ο.κ. Kι αν θέλετε να έχετε και την πιστοποίηση ότι τα παρακολουθήσατε, είπαμε ήδη τι να κάνετε.

Για το τέλος θέλω ν’ αναφέρω πως πραγματικά αξίζει να διαθέσετε χρόνο για να μάθετε απ’ τους καλύτερους καθηγητές του κόσμου και πως όσες-οι έχετε παρακολουθήσει ως τώρα τα μαθήματα Παγκόσμιας Ιστορίας του Mathesis με την κυρία Μαρία Ευθυμίου θα διαπιστώσετε πόσο καλύτερα θα μπορείτε να καταλάβετε τις αναλύσεις όλων των έργων (κι όχι μόνο αυτών που εντάσσονται στην ύλη) των Ινδών λογοτεχνών για παράδειγμα, όπως του Salman Rushdie και της Jhumpa Lahiri, αφού αναφέρονται βέβαια στην ιστορία του τόπου τους, αλλά και σ’ αυτή κοντινών κρατών όπως το Πακιστάν, το Κασμίρ κτλ.

Καλή σας επιτυχία λοιπόν κι αν κάτι ξέχασα να εξηγήσω και θέλετε να με ρωτήσετε σχετικά, ξέρετε που θα με βρείτε.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου: «Το ποτάμι στον καθρέφτη» της Αικατερίνης Τεμπέλη

.

Anemos

Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14, 11362 Αθήνα • Τηλ.: 210 8223 574 • email: anemosekdotiki@yahoo.gr
http://www.anemosekdotiki.gr

.

Παρουσίαση βιβλίου
Αικατερίνη Τεμπέλη
«Το ποτάμι στον καθρέφτη»

.

12341443_10153285830864646_3734728856678362160_n

.

Η Άνεμος εκδοτική και η Αικατερίνη Τεμπέλη σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου της με τίτλο
«Το ποτάμι στον καθρέφτη».

.

Για την συγγραφέα και το έργο της θα μιλήσουν:
Εύα Στάμου Δρ. ψυχολογίας-συγγραφέας
Αντώνης Τσόκος ποιητής

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα αποδώσει ο σκηνοθέτης-ηθοποιός
Γιώργος Τριανταφύλλου.

.

Σας περιμένουμε την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου, στις 7:00 μ.μ.
Loukoumi Bar • πλατεία Αβησσυνίας 3, Μοναστηράκι • τηλ.: 2103234814

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.anemosekdotiki.gr

.

.

.

.

.

Ξέχασέ με…

.

Τα τραγούδια των ανθρώπων απ’ τους ίδιους πιο όμορφα

απ’ τους ίδιους πιο λαχταριστά

απ’ τους ίδιους πιο λυπημένα

πιο μακρόβια απ’ τους ίδιους.

Αγάπησα τα τραγούδια τους πιότερο απ’ τους ανθρώπους

μπορούσα να ζήσω χωρίς άνθρωπο

χωρίς τραγούδι ποτέ

Έτυχε να ξεγελάσω το τριαντάφυλλό μου

το τραγούδι του ποτέ

Ποτέ δε με γελάσαν τα τραγούδια

 Τα κατάλαβα σ’ όποια γλώσσα κι αν ειπώθηκαν

κανένα, μα κανένα

απ’ όσα έφαγα κι ήπια στον κόσμο αυτό

απ’ όσα γύρισα και γνώρισα

απ’ όσα άκουσα,

απ’ όσα άγγιξα κι ένιωσα

δε μ’ έκανε ευτυχισμένο όσο τα τραγούδια

.

Ναζίμ Χικμέτ  (Μετάφραση: Τάσος Ιορδάνογλου)

.

.

Η σημερινή ανάρτηση θα ‘ναι λίγο διαφορετική, απ’ αυτές που έχετε συνηθίσει να διαβάζετε σ’ αυτό το blog… Όσοι βέβαια με γνωρίζετε καλά αλλά και πολλοί απ’ όσες κι όσους συναντιόμαστε στα social media, ξέρετε πως εδώ και κάποια χρόνια γράφω στίχους για τραγούδια που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός και πολύ τυχερή αισθάνομαι γι’ αυτό. Για ένα δικό μας τραγούδι λοιπόν θα σας κάνω λόγο σήμερα. Και συνηθίζεται να εξηγούν οι δημιουργοί των τραγουδιών μερικά παρασκηνιακά ας πούμε, πράγματα. Για το κορίτσι που έγραψε όμως αυτούς τους στίχους, εν προκειμένω, δεν έχω να σας πω και πολλά. Τα χαρτιά μου λένε πως η ιδέα μου ‘ρθε στο μυαλό κάποτε, στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί να την κουβαλούσα κι απ’ την Κρήτη, ποιος ξέρει; Κι αυτό ειν’ όλο.

Δεν έχει σημασία όμως, γιατί πιο σημαντικό είναι να σας συστήσω το κορίτσι που το ερμηνεύει: τη Μαίρη Αθανασίου. Ένα πλάσμα όχι μόνο όμορφο, αλλά κυρίως ταλαντούχο. Μια νέα τραγουδοποιό, έναν άνθρωπο με ποιότητα, ενδιαφέρον και ζεστασιά που στα δικά μου μάτια τουλάχιστον την κάνει να ξεχωρίζει. Στα χρόνια που συνεργάζεται με μένα και με τον Παναγιώτη Λιανό, έχω δει κι άλλες αρετές της. Έχει υπομονή, επιμονή, ακούει, σέβεται, εξελίσσεται, προχωράει. Χαίρομαι που έτυχε απ’ όσα δικά μας τραγούδια έχει πει, να συστήνεται σήμερα σ’ όσους δεν την γνωρίζουν με το “Ξέχασέ με”. Ένα τραγούδι που αγαπήθηκε ήδη απ’ τα live τόσο των “Συν-πλην”, όσο κι απ’ τα δικά της. Κι αυτό οφείλεται εν πολλοίς σε κείνη: στη φωνή και τη σκηνική της παρουσία.

Όσο και στον Παναγιώτη, που δεν τον θαυμάζω απλώς για τον τρόπο που συνθέτει, αλλά κι επειδή καταφέρνει να με συγκινεί κάθε φορά με τη μουσική του. Οι γνώσεις του τον βοηθούν να κινείται με ευκολία ανάμεσα σε διάφορα είδη (θα το διαπιστώσετε αυτό ακούγοντας κι άλλα τραγούδια μας στο μέλλον) , πάντα φέρνει νέες ιδέες για τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών κι είναι εκείνος που αντέχει ακόμη και τους δύσκολους συνεργάτες, όπως είμαι εγώ για παράδειγμα.

Πέρα απ’ τους ανθρώπους που φαινόμαστε όμως σ’ αυτό το τραγούδι υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που μας βοήθησαν όλα αυτά τα χρόνια Και πρώτα-πρώτα οι μουσικοί που μας εμπιστεύτηκαν, παρά το ότι σ’ αυτό το χώρο δεν μας ήξερε κανείς κι ήρθαν να ηχογραφήσουν τα τραγούδια μας. Έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, όπως κι ο Κώστας Παρίσσης, που στο δικό του studio, στο Praxis, γίνονται τα μικρά μας θαύματα κι είναι για ‘μας φύλακας άγγελος. Μας έχει βοηθήσει ν’ αποφύγουμε πολλές κακοτοπιές κι η συμπαράστασή του σε κάθε βήμα μας, ήταν πάντα αμέριστη.

Εξαιρετική δουλειά έκαναν και στο video clip, o σκηνοθέτης Δημήτρης Άντζους κι ο διευθυντής φωτογραφίας Νίκος Κακωνάς. Αυτό που θα παρακολουθήσετε σήμερα δηλαδή, είναι αποτέλεσμα της δικής τους προσπάθειας και μακάρι να συνεργαστούμε ξανά μαζί τους στο μέλλον. Ο άνθρωπος δε που παίζει κι εμφανίζεται στο video είναι ο  ηθοποιός Αργύρης Αποστόλου, τον οποίο επίσης ευχαριστούμε.

Όλα αυτά τα χρόνια, εγώ προσωπικά ζήτησα συμβουλές από πολλούς και θέλω να γράψω από ‘δω μερικά ευχαριστώ για όσες κι όσους έσπευσαν να δώσουν λύσεις όταν έβλεπα πως κάτι μας δυσκόλευε. Στην Γεωργία Χαριτάκη δηλαδή, στον Μάριο Αλεξόπουλο, στον Δημήτρη Καρπούζη, στον Γιώργο Τριανταφύλλου και στον Πάρη Λιβιτσιάνη. Οι δύο εκ των πέντε, είναι άνθρωποι που τους ξέρω απ’ το Ηράκλειο κι αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι οι μόνοι που ήταν κοντά μου, αλλά η δική τους βοήθεια έμελλε να είναι πιο καθοριστική.

Βασικά, όλους τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με τα τραγούδια μας, θέλω να τους ευχαριστήσω. Για τα σχόλια, τις υποδείξεις και τις καλοπροαίρετες κριτικές τους που μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι. Κι όσο έχω τέτοιους συνεργάτες, σαν τη Μαίρη και τον Παναγιώτη και τόσο πρόθυμους φίλους, δεν ανησυχώ καθόλου.

Είναι παράξενο αλλά και τόσο όμορφο, για μένα που ήμουν χρόνια πίσω από ένα μικρόφωνο κι έπαιζα τραγούδια άλλων, ν’ ακούω σήμερα ένα τραγούδι που εγώ έγραψα. Κι έχω τόσες στιγμές να θυμηθώ, απ’ όλο αυτό το διάστημα που προσπαθούμε να κυκλοφορήσουμε τόσο αυτό όσο κι άλλα δικά μας τραγούδια… Και δύσκολες κι όμορφες. Απ’ τις πιο όμορφες, ήταν για παράδειγμα, η μέρα που το ηχογραφήσαμε στο studio του Κώστα και βρισκόταν μαζί μας εκεί δύο απ’ τους πιο δικούς μου ανθρώπους, δύο απ’ τους πιο στενούς μου φίλους, η Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου κι ο Χρήστος Φραγκιουδάκης. Κι όλη η ηχογράφηση ήταν ένα πάρτι.

Η ζωή μας δεν είναι έτσι, αλλά η δημιουργία μας βοηθά να ξεφεύγουμε απ΄όσα μας φθείρουν καθημερινά κι η μουσική μας ταξιδεύει. Ελπίζω να σας πάρει κι εσάς μαζί του λοιπόν το τραγούδι μας και να ξεχάσετε για λίγο, κάθε τι άσχημο. Γιατί όπως γράφει παραπάνω ο Ναζίμ Χικμέτ, τα τραγούδια μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους.  Αν το πετύχουμε , δεν θα ‘ναι μικρό κέρδος για ‘μας. Για όλα όσα ζήσαμε κι όλα όσα θα ‘ρθουν, σας ευχαριστούμε…

Καλή σας ακρόαση

.

.

.

Τραγούδι: Μαίρη Αθανασίου
Στίχοι: Αικατερίνη Τεμπέλη
Μουσική-Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Πάνος Σαρδέλης: τύμπανα
Δημήτρης Κομματάς: μπάσσο-β’ φωνητικά
Παναγιώτης Λιανός: ηλεκτρικές κιθάρες
Δημήτρης Καραγιάννης: σαξόφωνο

Η ηχογράφηση και η μίξη του τραγουδιού έγινε στο studio Praxis από τον Κώστα Παρίσση.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Άντζους
Δ. Φωτογραφίας: Νίκος Κακωνάς
Εκτέλεση Παραγωγής: Creative Icon

.

Στίχοι:

Ξέχασε με σ’ ένα άστρο από χρόνια πια σβησμένο
σ’ ένα δρόμο, που κανείς δεν θα περνά
Ξέχασε με σ’ ένα κάστρο, σε δωμάτιο στοιχειωμένο
σε μια λίμνη, σε θολά βαθιά νερά..

Έλα και κάνε με κομμάτια
Φτιάξε το πιο όμορφο σου παζλ
Τα πλαστικά μου κάψε βράδια
Σβήσε με σαν φτηνό τατουάζ

Ξέχασε με σε μια νότα, σε τραγούδι λυπημένο
σε μια ομίχλη που σου πνίγει την καρδιά
Ξέχασε με σε μια νύχτα, σ’ ένα σκουριασμένο τρένο
σ’ ένα δάκρυ, σ’ ότι αγάπησες παλιά..

Έλα και κάνε με κομμάτια
Και μη διστάσεις, μη σκεφτείς
Πως φίλαγες αυτά τα μάτια..
Πως ορκιζόσουνα ..’για πάντα’ εδώ θα ζεις!

Ξέχασε με…

.

.

.