Kάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για συγκέντρωση παιχνιδιών για τα προσφυγόπουλα του στρατοπέδου της Μαλακάσας

Από  την Κυριακή (5/4) ο προσφυγικός πληθυσμός που διαβιεί  στο camp στην περιοχή της Μαλακάσας έχει μπει σε καραντίνα λόγω της ύπαρξης κρουσμάτων κορωνοϊού .

Μάλιστα ενώ υπάρχει ενισχυμένη δύναμη της αστυνομίας περιμετρικά του στρατοπέδου ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει και να βγει , η ΤΡΕΝΟΣΕ έχει οδηγίες να μην σταματάει το τρένο στην Μαλακάσα, ως άλλη μία απόδειξη από τις δεκάδες πλέον σε αυτή την χώρα, για την ρατσιστική αντιμετώπιση των προσφύγων.


     Χωρίς να παραβλέπουμε τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και πριν την περίοδο του κοροναϊού , που απορρέουν από το στρατοπεδισμό ανθρώπων που ήρθαν στην χώρα για να προστατευθούν από τον πόλεμο και την οικονομική καταστροφή στις πατρίδες τους, ενώ η μόνη λύση είναι να βρουν αυτοί οι άνθρωποι την στέγαση, εργασία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που δικαιούται κάθε άνθρωπος με δικαιώματα, όπως αυτά ορίζονται από το εθνικό και διεθνές δίκαιο.    

Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη στήριξης των ανθρώπων που πλέον ζουν έναν εγκλεισμό μέσα στον εγκλεισμό  και ειδικότερα των νεότερων μελών , δηλαδή έναν αριθμό 500 παιδιών όπου η ελπίδα για μία καλύτερη ζωή , αυτή την στιγμή είναι ζωγραφισμένη μόνο στα μάτια τους.


    Αν για τον υπόλοιπο γενικό πληθυσμό το μέτρο του «μένουμε σπίτι» έχει μία πολύ μεγάλη δυσκολία όπου ειδικά “spots” , αλλά και οδηγίες από ψυχολόγους και άλλες ειδικότητες επιστρατεύονται ώστε να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που απορρέουν από αυτό,  η οδηγία «μένουμε στο κοντέινερ» φαντάζει απλά ως βασανιστήριο.

Η «Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην ψυχική υγεία» αποφάσισε να μαζέψει υλικά όπως μπλοκ, χρώματα, μολύβια, ξύστρες, γόμες, παζλ,  και  αλλά και παιχνίδια για παιδιά όλων των ηλικιών, ώστε να βοηθήσει ένα πληθυσμό που πραγματικά σε τίποτα δεν φταίει , να αντιμετωπίσει το χρόνο που «έχει παγώσει», όπως πολύ καλά ξέρουμε μέσα στις ιδρυματικές συνθήκες που ζουν, πόσο μάλλον όταν καλείται να αντιμετωπίσει και τα επιπλέον περιοριστικά μέτρα που του έχουν επιβληθεί  λόγω της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί .


    Αν διαθέτετε υλικά ζωγραφικής , παιχνίδια που δεν χρειάζεστε  ή έχετε την δυνατότητα να αγοράσετε σε supermarket , που αυτή την στιγμή με βάση τα μέτρα είναι ανοιχτά και έχουν τέτοια είδη , επικοινωνήστε με την «Πρωτοβουλία» στο protovoulia.psy@gmail.com ή στο τηλέφωνο 6981720680 (κατά προτίμηση με SMS ώστε να σας καλέσουμε εμείς) για συνεννόηση για την παραλαβή τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ





Επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» Πρωτοβουλίας ‘Ψ’

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» θα έχει ως θέμα τις «ΜΚΟ στην Ψυχική Υγεία. Προέλευση, ρόλος και λειτουργία στο σύστημα των υπηρεσιών. Η επίκληση της ‘καινοτομίας’«.

Η επικέντρωση δεν θα είναι αποκλειστικά στο ρόλο τους στην Ψυχική Υγεία, αλλά και σ΄ άλλους τομείς, όπου χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα μιας «ολοκληρωμένης κρατικής προνοιακής πολιτικής» και ιδιαίτερα σ΄αυτόν στον οποίο ένα μεγάλο μέρος τους έχει στραφεί τα τελευταία χρόνια και αφορά  την «κοινωνική αποστολή» που άνωθεν τους έχει ανατεθεί (επίσης με το ‘αζημίωτο’, όπως στην Ψυχική Υγεία και όπου αλλού) στην «διαχείριση» του «προσφυγικού».

Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν ο Γιώργος Ευθυμίου, ο Θ. Μεγαλοοικονόμου, η Αγγελική και ο Γιάννης και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση. 

Η «εκπαιδευτική συνάντηση» θα γίνει την Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019, ώρα 19.00, στο χώρο του «Hearing Voices Αθήνας«, στην οδό Τροίας 44, (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής»- Αφιέρωμα: Εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους / Ψυχική Υγεία των προσφύγων-μεταναστών

.

Τετραδια Ψυχιατρικής- εξαρτημένες και πρόσφυγες

.


Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” που είναι αφιερωμένο στις εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους απ’ τη μια πλευρά και στην ψυχική υγεία των προσφύγων-μεταναστών απ’ την άλλη.

Για την ακρίβεια στο τεύχος αυτό συγκεντρώθηκαν οι ομιλίες από δύο αντίστοιχες ημερίδες: η πρώτη διοργανώθηκε απ’ το Δίκτυο για τις Εξαρτημένες γυναίκες, μητέρες και τα παιδιά τους κι η δεύτερη απ’ τον Συντονισμό για τους Πρόσφυγες και Μετανάστες.

Στο εισαγωγικό άρθρο σύνταξης η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, εκείνη δηλαδή με την μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο, γράφει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων:

Η στροφή στις ουσίες, στην ηλικία της εφηβείας ή και της προεφηβείας, συνδέεται, οπωσδήποτε με οδυνηρά βιώματα τυραννίας από τον πατέρα ή τον αδελφό, βιώματα εξουσιαστικών σχέσεων μέσα και έξω από την οικογένεια και την ανάγκη να αντιδράσουν (ενν: οι γυναίκες αυτές), έστω και σπασμωδικά σε αυτά, να ξεφύγουν από την καταπίεση. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε αυτή τη στροφή και ως μια μορφή διαμαρτυρίας ή και εξέγερσης ενάντια στον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς, για τον οποίο προοριζόταν και τον οποίο αντιπροσώπευε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η μητέρα, η οποία λειτουργούσε περισσότερο ως αντί-πρότυπο. Ήταν όμως μια εξέγερση εξαρχής υπονομευμένη, καθόλου απελευθερωτική, αφού παγιδεύτηκε από τα ίδια τα εσωτερικευμένα στερεότυπα για το γυναικείο φύλο, αναπαράγοντας τον αποκλεισμό, την εσωτερική κι εξωτερική εξορία”.

Ακολουθούν οι εισηγήσεις των ψυχολόγων Ελένης Μαρίνη (υπεύθυνης της Κινητής Μονάδας Street -work του ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΙΣ), Μυρτώς Παπαδοπούλου (μέλους της ίδιας Μονάδας) και Μαρίας Σφηκάκη (Επιστημονικά Υπεύθυνης του Ειδικού Προγράμματος Εξαρτημένων Μητέρων με τα Παιδιά τους της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω).

Πέρα απ’ τους κοινούς άξονες των ομιλιών τους που συνάδουν και με όσα επισημαίνουν οι κοινωνικοί λειτουργοί Έλλη Δρακάκη (απ’ τον ΟΚΑΝΑ), Αθηνά Χαραλάμπους (ΓΝΑ «Αλεξάνδρα») καθώς και άλλες εισηγήτριες και τις ελλείψεις που εντοπίζουν, εμμένουν και στην επιτακτική ανάγκη για πρώιμη  παρέμβαση και διεπιστημονική συνεργασία (ώστε να δημιουργηθούν εξειδικευμένες υπηρεσίες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας όπως σε χώρες της Ευρώπης σαν την Δανία, τη Φινλανδία κ.α),  για τη δημιουργία ξενώνα που να παρέχει προσωρινή φιλοξενία των γυναικών, για την ύπαρξη μητρώου καταγραφής και παρακολούθησης των βρεφών που γεννήθηκαν από εξαρτημένες μητέρες κτλ, ξεχώρισα ένα σημείο που υπογράμμισε  η κυρία Σφηκάκη και σας το παραθέτω:

«Προβληματισμοί εγείρονται για την καταλληλότητα της εξαρτημένης γυναίκας στην ανάληψη του μητρικού της ρόλου. Η Taylor (1993) αναφέρει ότι οι έρευνες είναι αντιφατικές ως προς την ικανότητά της. για παράδειγμα ερευνητικό πρωτόκολλο στη Σκωτία συμπεραίνει ότι οι εξαρτημένες γυναίκες είναι ικανές να φροντίσουν με υπευθυνότητα τα παιδιά τους, ενώ βρέθηκε ότι οι ελπίδες και οι προσδοκίες που έχουν γι’ αυτά δεν διαφέρουν απ’ τις μητέρες που δεν κάνουν χρήση. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της χρήσης κάνουν σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν από φόβο μην κάνουν κακό στο έμβρυο και έχουν την επιθυμία, όταν αυτό γεννηθεί να γίνουν καλές μητέρες. Η δική μας κλινική εμπειρία επιβεβαιώνει αυτό το εύρημα, με τη διαμεσολάβηση φυσικά της θεραπείας».

Στάθηκα σ’ αυτό το σημείο γιατί βέβαια είναι παρήγορο, ειδικά αν σκεφτούμε πως οι εγκυμοσύνες των περισσοτέρων απ’ τις γυναίκες αυτές είναι ανεπιθύμητες, προκύπτουν μες το εξαρτητικό τους περιβάλλον και συχνότατα οι πατέρες είναι ομοίως χρήστες.

Για να δούμε όμως και μερικά σημεία απ’ τις ομιλίες όσων συμμετείχαν στη δεύτερη ημερίδα για την ψυχική υγεία των προσφύγων και μεταναστών, την οποία άλλωστε παρακολούθησα κι εγώ.

Είχα ήδη ξεχωρίσει τις ομιλίες των: Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου (ψυχιάτρου), Δώρας Κουτσανέλλου (ψυχολόγου) και Δήμητρας Ξενάκη (ψυχολόγου) κι έτσι εύλογα θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα απ’ αυτές.

Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου στην ομιλία του με τίτλο  «Η ανάγκη για μια διαπολιτισμική προσέγγιση στην ψυχική οδύνη του πρόσφυγα», επισήμανε τα εξής:

«Πέρα από το στοιχειώδες ζήτημα της γλωσσικής επικοινωνίας, που και αυτό επαφίεται στην περιστασιακή (και όχι καθημερινή και/ή όποτε προκύπτει ανάγκη) διάθεση μεταφραστών από κάποιες ΜΚΟ (μεταφραστών που θα έπρεπε να είναι κατάλληλοι για  το συγκεκριμένο έργο το οποίο καλούνται να επιτελέσουν), υπάρχει το ζήτημα της ουσιαστικής επικοινωνίας του λειτουργού ψυχικής υγείας με τον πρόσφυγα που προσέρχεται (ή προσάγεται) στις υπηρεσίες. Αν, δηλαδή, ο λειτουργός είναι σε θέση, αν έχει τα εφόδια, «να δει», «ν’ ακούσει» και να κατανοήσει την έκφραση της οδύνης του πρόσφυγα στο ιδιαίτερο έδαφος της δικής του  πολιτισμικής συγκρότησης, των ιδιαίτερων αξιών, πεποιθήσεων και νοημάτων που αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο σηματοδοτεί και τα οποία μορφοποιούν την έκφραση της ψυχικής οδύνης».

Η Δώρα Κουτσανέλλου στη δική της ομιλία με τίτλο «Γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες και παρεμβάσεις ψυχολογικής υποστήριξης» στην οποία άκουσα με πολύ ενδιαφέρον όσα είπε για τις μουσουλμάνες γυναίκες, ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Αν ενσκήψει κανείς στην ατομική εμπειρία της κάθε μίας από αυτές τις γυναίκες και στις αντανακλάσεις αυτής της εμπειρίας στη ζωή και στις σχέσεις, μπορεί να διαπιστώσει ότι η επικρατούσα τάση για αποκλειστική προσέγγιση αυτών των εμπειριών με κριτήριο τη θρησκευτική κυρίως κουλτούρα είναι ανεπαρκής. Μόνο αν κατανοήσουμε προσεκτικά κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις διαφορετικές ιστορικές πολιτικές και κοινωνικές αφετηρίες τους, μπορούμε να διακρίνουμε τις διαφορετικές όσο και κοινές προσωπικές και συλλογικές διαδρομές προς έναν κοινό στόχο. Μια ‘καλύτερη ζωή‘ ».

Με τη σειρά της η Δήμητρα Ξενάκη μοιράστηκε εμπειρίες, σκέψεις, προβληματισμούς στη διαδρομή της με πρόσφυγες και μετανάστες ως εθελόντρια σε Κοινωνικό Ιατρείο κι αφού εξήγησε πως: «Ως θεραπευτική επιλογή, όσο υπάρχει αυτό το «ΚΑΙ» που εμπεριέχει στην αφήγηση των προσφύγων ΚΑΙ τα δύσκολα καταστροφικά γεγονότα αλλά ΚΑΙ την αναφορά και εστίαση στις ικανότητες που χρειάστηκαν για να ανταπεξέλθουν σ’ αυτά τα γεγονότα, είναι ένας τρόπος που στόχο έχει να ενεργοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις των ανθρώπων που έρχονται από πολέμους και καταστροφές» έθεσε μια σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται τόσο με τον χαρακτηρισμό των προσφύγων από ιθύνοντα ως ειδικής κατηγορίας ανθρώπων «εκπληκτικής ανθεκτικότητας», όσο και με το δικό μας ρόλο ως ειδικών:

«Κι εμείς οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν απουσιάζουμε απ’ το να έχουμε μια ισχυρή φωνή στην κοινωνία γι’ αυτή την εξαντλητική κι απάνθρωπη ψυχική κατάσταση που υφίστανται τόσο καιρό άνθρωποι που ακολούθησαν το δρόμο της προσφυγιάς

Αυτό αρκεί να σκεφτούμε όλες, όλοι. Εγώ πριν κλείσω με μια παράγραφο από κείμενο που μετέφρασε ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Νίκος Λάιος, θα γράψω ξανά πως αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο το τεύχος μιας και φυσικά έκανα υποκειμενική επιλογή αφενός κι αφετέρου δεν μπορούσα να δώσω και μεγαλύτερη έκταση εδώ ώστε να συμπεριλάβω κι άλλες πληροφορίες. Οι ομιλίες για παράδειγμα του ψυχιάτρου Φώτη Κουνιάκη και της ψυχολόγου Χρύσας Γιαννοπούλου ήταν εξίσου διαφωτιστικές όπως θα δείτε όσες, όσοι διαβάσετε το συγκεκριμένο τεύχος.

Για το τέλος όμως, κάτι απ’ το αφιέρωμα στο περιοδικό Scince for the People για το οποίο έχει γίνει ξανά λόγος στις αναρτήσεις που θα δείτε εδώ κι εδώ. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για αναδημοσίευση του άρθρου της Πατρίτσια Πάρσονς με τίτλο «Ριζοσπαστική Θεραπεία: ζώντας από μέσα ως έξω»  (μια θεραπεία που βασίστηκε στις ιδέες των Τhomas Szasz, R. D. Laing, Erving Goffman) και στάθηκα πολύ σ’ αυτό το σημείο:

“Οι μηχανισμοί που μας προτρέπουν να εσωτερικεύσουμε την καταπίεση, που βιώνουμε, δεν μας είναι όλοι γνωστοί. Χρειάζεται να συνδυάσουμε θεωρητική και πρακτική εργασία σε μια διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης μιας “νέας κοινωνικής ψυχολογίας, που εντοπίζει κάθε άνθρωπο μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο·  μιας κοινωνικής ψχολογίας που αναπτύσσεται και θρέφεται απ’ τις εγγενείς αντιφάσεις αυτών των πλαισίων”.

Καλή ανάγνωση.

.

.

.

.

Κινητοποίηση στα γραφεία της ΕΕ και συνέντευξη τύπου στη Βουλή στις 4/12: Κάτω τα χέρια από τους πρόσφυγες – Να σταματήσει η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.

Τετάρτη 4 Γενάρη 2016:
13:00: Συγκέντρωση στα γραφεία της ΕΕ (Βασ. Σοφίας) και πορεία στη Βουλή
14:00: Συνέντευξη Τύπου μπροστά στη Βουλή, κινημάτων αλληλεγγύης & Βάσκων ακτιβιστών που συνελήφθησαν στην Ηγουμενίτσα

.

Την Τεταρτη 4 Γενάρη, αντιρατσιστικές οργανώσεις, κινήματα αλληλεγγύης, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες διαδηλώνουμε και οργανώνουμε συνέντευξη τύπου στην Αθήνα μαζί με τους Βάσκους συντρόφους μας που είχαν συλληφθεί στην Ηγουμενίτσα και αντιμετωπίζουν βαριές κατηγορίες για την επιχείρηση μεταφοράς 8 προσφύγων από την Ελλάδα στη χώρα των Βάσκων. 
Οι δύο ακτιβιστές κάτω από την πίεση του κινήματος, τη διεθνή και εγχώρια αλληλεγγύη που αναπτύχθηκε από την πρώτη στιγμή της σύλληψής τους, αφέθηκαν ελεύθεροι την Παρασκευή 30/12 με την υποχρέωση καταβολής χρηματικής εγγύησης. Το ίδιο και οι 2 από τους 8 πρόσφυγες που κρατούνταν μέχρι σήμερα. Απαιτούμε την παύση κάθε κατηγορίας σε βάρος τους.
.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην έμπρακτη αμφισβήτηση της Ευρώπης – Φρούριο που επιχείρησαν οι διεθνείς ακτιβιστές και οι πρόσφυγες και ενώνουμε τη φωνή και τις δυνάμεις μας με το διεθνές κίνημα πολιτικής ανυπακοής – καταγγελίας της απάνθρωπης ρατσιστικής πολιτικής της ΕΕ που υλοποιούν κατά γράμμα η Ελληνική και η Ισπανική Κυβέρνηση. Δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τα θύματα της φτώχειας και του πολέμου, μέχρι να πέσουν όλοι οι φράχτες, να σταματήσουν οι πνιγμοί στη Μεσόγειο, να κλείσουν τα προσφυγικά στρατόπεδα-φυλακές. Έως ότου εξασφαλίσουμε την ελεύθερη μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών από τις χώρες προέλευσής τους προς οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα επιθυμούν οι ίδιοι να εγκατασταθούν, καθώς και την ισότιμη πρόσβασή τους σε κάθε κοινωνικό δικαίωμα εντός της ΕΕ. Την ώρα που στο εσωτερικό της ΕΕ οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υλοποιούν τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας και φτωχοποίησης των κατοίκων της, οι ίδιοι παρέα με ακροδεξιούς και φασίστες διαφόρων ειδών επιχειρούν να μας πείσουν πως εχθρός μας δεν είναι αυτές οι πολιτικές αλλά τα θύματα της φτώχειας και του πολέμου που αναζητούν καταφύγιο στις Ευρωπαϊκές χώρες. Από τη δική μας μεριά αντιπαρατάσσουμε την αλληλεγγύη και την ενότητα ΟΛΩΝ των θυμάτων των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της λιτότητας και του ρατσισμού, απέναντι στις κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς επιβολής τους. Η αλληλεγγύη θα νικήσει!
.
Antinazi Zone – YRE
Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση / Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος
Αντιφασιστικός Συντονισμός επιτροπών – πρωτοβουλιών – συλλογικοτήτων Αθήνας-Πειραιά
ΑΡΕΝ
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών
Δίκτυο Πολιτών Χολαργού – Παπάγου
Επιτροπή Αλληλεγγύης στου Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν
Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό
Κοινωνικό Ιατρείο/Φαρμακείο Αλληλεγγύης Ιλίου
Κοινωνικό Ιατρείο/Φαρμακείο Αλληλεγγύης Κ. Πατησίων /Αχαρνών
Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Πίσω Θρανία – Μια Πρωτοβουλία για την Εκπαίδευση Χωρίς Διακρίσεις
.
Στην κινητοποίηση και τη συνέντευξη τύπου συμμετέχουν/στηρίζουν:
.
Αντιεξουσιαστική Κίνηση
Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε
Ανασύνθεση ΟΝΡΑ
ANTAΡΣΥΑ
ΑΡΑΓΕΣ/ Αριστερή Αγωνιστική Ενωτική Συσπείρωση
ΑΡΚ
Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά
ΕΕΚ
Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ)
NAΡ
Ξεκίνημα 
.
.
.
.
.
.
.

Φωτιά στη θάλασσα : Ένα ντοκιμαντέρ για τη Lampedusa και το προσφυγικό

.

.

Μπορεί το καλοκαίρι να πνέει τα λοίσθια κι οι περισσότεροι από ‘μας να προσπαθούμε να κρατηθούμε από κάθε απόχρωση του μπλε για να δημιουργήσουμε τις δικές μας διαφυγές και ν’ αντέξουμε, μπορεί η πολλά υποσχόμενη ανάπτυξη κάπου να ‘χασε το δρόμο της για τη χώρα μας κι αντ’ αυτής να πληθαίνουν τα λουκέτα των συνοικιακών και όχι μόνο καταστημάτων κι επιχειρήσεων, μπορεί οι περικοπές κι οι νέοι φόροι να είναι ο μόνιμος βραχνάς μιας σταθερά επιδεινούμενης καθημερινότητας σε ουκ ολίγα κράτη της Ευρώπης, αλλά μες σ’ αυτό το χάος είναι επίσης γεγονός πως κάποιοι βρήκαν επαίσχυντους τρόπους όχι απλώς ν’ αυξήσουν τα κέρδη τους, αλλά να πλουτίσουν. Ναι, να πλουτίσουν.

Και δεν υπερβάλλω γράφοντάς το αυτό καθώς τα τελευταία νέα απ’ τη Σικελία αναφέρουν πως για μερικούς επιτήδειους αποδεικνύεται πιο επικερδές το ν’ ασχοληθούν ποικιλοτρόπως με τις διάφορες οργανώσεις υποδοχής προσφύγων, απ’ το να εμπορευτούν ναρκωτικά.Τα ΜΜΕ ασχολούνται εκεί απ’ τον Δεκέμβριο του 2014 (και το θέμα αναζωπυρώθηκε φέτος τον Ιούνιο) με την Mafia Capitale και τους ευφάνταστους μηχανισμούς λειτουργίας της. Κι αυτό νομίζω υπογραμμίζει την κρισιμότητα μιας κατάστασης που μοιάζει να γίνεται ολοένα και περισσότερο ανεξέλεγκτη.

Παρόμοια φαινόμενα βέβαια έχουμε κι εδώ. Ίσως όχι τέτοιου βαθμού προς το παρόν -αν και σαφώς για τις ΜΚΟ και τον ενίοτε θολό ρόλο τους χωράει και γίνεται πολλή συζήτηση και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει επακριβώς τι θα έρθει στο φως στο προσεχές μέλλον, άρα ευνόητα γίνονται συσχετίσεις και παραλληλισμοί-, όμως και περιπτώσεις αισχροκέρδειας έγιναν γνωστές και μικρές μαφιόζικες ομάδες οπωσδήποτε δρουν, πότε υποσχόμενες πλαστά διαβατήρια και πότε «ασφαλές» πέρασμα των συνόρων. Αλλά την ίδια ώρα εκατοντάδες αλληλέγγυοι-ες δίνουν τον δικό τους αγώνα, συχνά λοιδορούμενοι και χλευαζόμενοι, για να σταθούν στο πλάι αυτών των ανθρώπων που στο μακρύ ταξίδι τους προς την όποια Χώρα της Επαγγελίας περνούν τα μαρτύρια του Ιώβ.

Αυτά περίπου σκεφτόμουν, όσο έβλεπα πριν λίγες μέρες το ντοκιμαντέρ για το οποίο επέλεξα να σας αναφέρω σήμερα μερικά πράγματα. Έτσι είναι η ζωή άλλωστε. Γεμάτη αντιθέσεις. Chiaroscura ας πούμε. Η συγκεκριμένη ιταλική λέξη μου έρχεται και τώρα στο νου, όσο σας γράφω για το βραβευμένο με Χρυσή Άρκτο στο 66ο Φεστιβάλ του Βερολίνου «Fuocoammare«, μιας κι αυτός είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας που εστιάζει στην Lampedusa και στο προσφυγικό.

Η Lampedusa λοιπόν είναι ένα νησί με επιφάνεια 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 6.000 περίπου μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται 112 χιλιόμετρα απ’ τις Αφρικανικές ακτές και 193 απ’ τη Σικελία. Κάποτε δεν το είχαμε καν ακουστά, αλλά πλέον είναι πασίγνωστο κι αναφέρεται συνεχώς στα ΜΜΕ καθώς τα  τελευταία 20 χρόνια έφτασαν σ’ αυτό 400.000 πρόσφυγες. 15.000 εκτιμάται πως δεν τα κατάφεραν. Πως να το ξεχάσουμε δηλαδή;

Ο σκηνοθέτης, Gianfranco Rosi, αποφάσισε να πάει ο ίδιος και να ζήσει στο νησί για μερικούς μήνες, ώστε να δει την κατάσταση με τα μάτια του, να μιλήσει με ντόπιους και πρόσφυγες και να υφάνει τον ιστό της ταινίας του (που αρχικά σχεδίαζε να είναι μικρού μήκους) με βάση τις μαρτυρίες τους. Κάποιες απ’ αυτές, όπως ενός Νιγηριανού επιζήσαντα αλλά και ενός γιατρού που περιγράφει τι έχει βιώσει περιθάλποντας εξαντλημένους πρόσφυγες αλλά και κάνοντας νεκροτομές σε άλλους, είναι συγκλονιστικές. Την αλήθεια γυμνή λοιπόν παρουσιάζει ο πολλάκις βραβευμένος Ιταλός σκηνοθέτης, χωρίς περιττά ψιμύθια κι αχρείαστους εντυπωσιασμούς. Την αλήθεια με λιτότητα κι αμεσότητα.

Πρωταγωνιστής του είναι ένα παιδί δώδεκα ετών, ο Samuele, που αν και γηγενής, έλκεται περισσότερο απ’ την ξηρά κι ας μεγαλώνει σ’ έναν τόπο που τον ορίζει η θάλασσα. Ο Rosi δήλωσε πως: «Σε ότι με αφορά και για καιρό, η Λαμπεντούζα δεν ήταν παρά ένας θόρυβος φωνών και εικόνων, παραγόμενος από τηλεοπτικά σποτ και τίτλους που σοκάρουν σχετικά με θανάτους, καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, εισβολών και λαϊκιστικών εξεγέρσεων. Ωστόσο, όταν πήγα στο νησί, ανακάλυψα ότι η αλήθεια βρίσκεται αρκετά μακριά από αυτό που αναπαράγουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί και συνειδητοποίησα ότι θα ήταν αδύνατο να συμπτύξω ένα σύμπαν τόσο σύνθετο, όσο αυτό της Λαμπεντούζα, σε λίγα μόνο λεπτά. Η κατανόησή του απαιτούσε πλήρη και παρατεταμένη απορρόφηση

Αφιέρωσε πολύ χρόνο λοιπόν και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε, καθώς το ντοκιμαντέρ του απέσπασε εκτός απ’ τη Χρυσή Άρκτο και το Οικουμενικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Κινηματογραφικό Βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας. Επιπλέον, έκανε ακόμα και τον Ιταλό πρωθυπουργό να δηλώσει ότι το «Fuocoammare« μπορεί να μεταστρέψει τη συζήτηση για το προσφυγικό. Αλλά τέτοιες πολιτικές δηλώσεις ακούμε καθημερινά και νομίζω πως κανείς πλέον δεν δίνει βάση σε αοριστολογίες και παχυλές υποσχέσεις. Ρεαλιστικές προτάσεις περιμένουμε που θα δώσουν λύσεις στο δράμα αυτών των τόσο ταλαιπωρημένων ανθρώπων και πράξεις. Πράξεις.

Ολοκληρώνοντας, θέλω να σας αναφέρω πως σ’ αυτό το blog έχουν δημοσιευτεί κείμενα που είναι σχετικά με το προσφυγικό και σας προτείνω να διαβάσετε, όπως αυτό του Κώστα Μπαϊρακτάρη, καθηγητή ψυχολογίας στο ΑΠΘ. Αξίζει βέβαια  να ενημερωθείτε και για όσα έγραψε ο ψυχίατρος Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, εδώ κι εδώ. Λίγο καιρό πριν, τέλος, ανέβηκε κι αυτή η ανάρτηση που προσθέτει επιπλέον πληροφορίες για την ευαλωτότητα των προσφύγων που φιλοξενούνται στη γειτονική μας Ιταλία και τα «αόρατα, υποτιμημένα» τους τραύματα. Τραύματα, που δεν διαφέρουν απ’ αυτά όσων διαμένουν προσωρινά στην Ελλάδα.-

.

.

.

.

.

Συναυλία υποστήριξης και αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες: 10 Ιουνίου στο Ίλιον -Διοργάνωση Εκδήλωσης: Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου

.

Ιλίου-Συναυλία

.

.

.

.

.