Στ’ άστρα…

Καθώς πληθαίνουν οι δυσκολίες στη γη, γίνονται βαρετά τα social media με τις καθημερινές διενέξεις και συζητιέται συνεχώς το «Don’t look up», όλο και περισσότερο βρίσκω ανακούφιση στα τ’ ουρανού. Δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν, η πρώτη ανάρτηση της χρονιάς να μην είναι στραμμένη στ’ άστρα. Με διάφορους τρόπους εκεί «επιστρέφω» συχνά πυκνά. Η αλήθεια είναι επίσης, ότι μια σειρά συγκεκριμένων συμπτώσεων, έπαιξε κι αυτή το ρόλο της.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ λοιπόν, ένα φανταστικό και πολύ ωραία δομημένο μάθημα αστροφυσικής στο Mathesis, με τη Βάσω Παυλίδου και τον Κώστα Τάσση, για το οποίο συμβουλεύομαι παράλληλα το θαυμάσιο βιβλίο του Παύλου Καστανά «Προς τ’ άστρα». Το ζητούμενο είναι άλλωστε (όπως εγώ πιστεύω) να βγαίνουμε απ’ τη ζώνη ασφαλείας μας και να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα κι είναι κάτι που το κάνω πάντα με μεγάλη χαρά. Μα αστροφυσική, θα μου πείτε; Ναι, γιατί όχι; Δεν είναι δύσκολο κανένα γνωστικό αντικείμενο, αν έχουμε τη διάθεση να καταλάβουμε κι όρεξη να διαβάσουμε. Μη σας πω ότι μετά την Κοσμολογία, μου φάνηκαν όλα πιο ευκολοκατανόητα και ο τρόπος που διδάσκουν αυτοί οι δύο άνθρωποι, με χιούμορ και πολλά παραδείγματα, λύνει κάθε απορία.

Πρόσφατα επίσης, είδα αυτό το ντοκιμαντέρ απ’ την Ertflix για το Γιοχάνες Κέπλερ, που εστιάζει στη σχέση του με τον Τύχο Μπράχε κι όσα συνέβησαν στην αυλή του Αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ τότε στην Πράγα (αν σας ενδιαφέρει να το παρακολουθήσετε θα είναι διαθέσιμο μέχρι τις 28/9). Στο ίδιο κανάλι, θα βρείτε κι αυτήν την κατατοπιστική σειρά για «Το Σύμπαν». Πέρα απ’ τα όσα θα μάθετε, θα κάνετε και τις συνδέσεις σας με το «Don’t look up» που σας ανέφερα στην αρχή.

Orion Nebula. Photo Credits: Theofanis N. Matsopoulos

Τέλος, εδώ και αρκετά χρόνια, θαυμάζω τις φωτογραφίες του Θεοφάνη Ματσόπουλου κι αν δεν έχετε υπόψη τη δουλειά του, αξίζει να μάθετε περισσότερα. Η σελίδα του είναι αυτή και θα βρείτε αρκετά ενδιαφέροντα video που θα σας ταξιδέψουν. Πού αλλού; Στ’ άστρα.

Καλή μας χρονιά.

Έκθεση Φωτογραφίας #My_Piraeus στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά ως τις 26 Σεπτεμβρίου

Στην έκθεση συμμετέχει και η Σοφιάννα Αγγελοπούλου, φωτογραφίες της οποίας μπορείτε να δείτε και στα υπέροχα video που έχει φτιάξει για το Αλφαβητάρι των Παθών.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό και προλαβαίνετε να την επισκεφθείτε ως τις 26/9/2021.

Ολόψυχα εύχομαι κάθε επιτυχία!

«Ταυτόχρονα»: Έκθεση Ομάδας Φωτογραφίας Καλλιθέας | Στη Δημοτική Πινακοθήκη «Σοφία Λασκαρίδου» ως τις 7 Ιουλίου 2021

Συμμετέχει και η πολύ στενή μου φίλη, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου. Βάλτε στο πρόγραμμά σας μια επίσκεψη εκεί… ‘

Ώρες λειτουργίας: 6-9 μ.μ.

«Γκραφίτι και πολιτική διεκδίκηση»: Φωτογραφικό λεύκωμα των Δημήτρη Θεοδόση και Παυσανία Καραθανάση

Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο

Απ’ τα πιο όμορφα δώρα των τελευταίων ημερών, είναι το συγκριμένο φωτογραφικό λεύκωμα, που εκδόθηκε μόλις τον περασμένο Μάιο και θα σας παρουσιάσω σήμερα εδώ. Κι αυτό επειδή συνδυάζει πολλά δικά μου ενδιαφέροντα και προφανώς κάτι ήξερε ο άνθρωπος που το διάλεξε.

Κυκλοφορεί απ’ τις «Εκδόσεις στο Περιθώριο» και μ’ έκανε να ψάξω περισσότερα για τους δημιουργούς του για να τα μοιραστώ μαζί σας. Αυτό από μόνο του, κατά την προσωπική μου γνώμη, πάντα δείχνει πολλά για την αξία των βιβλίων.

Ως άνθρωπος λοιπόν που φωτογραφίζω ερασιτεχνικά, συχνότατα και γκράφιτι, που μ’ ενδιαφέρουν πολύ οι πόλεις κι η αντιπαράθεση με τους κυρίαρχους λόγους που προσπαθούν να τις ελέγξουν (πώς να μην θυμηθούμε εδώ και το Φουκώ;) και βέβαια ως άτομο που πιστεύω στην αξία των συλλογικών δράσεων και διεκδικήσεων, δεν θα μπορούσα παρά να το μελετήσω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Στο πρόσφατο παρελθόν μάλιστα, πέρα από σχετικές ταινίες και ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα, διάβασα κι ένα βιβλίο του Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε με κεντρικό ήρωα ένα γκραφιτά («Η υπομονή του ελεύθερου σκοπευτή», μετάφραση: Τιτίνα Σπερελάκη, εκδόσεις: “Πατάκη”, 2014) και σημείωσα μερικές φράσεις που ταιριάζουν με το θέμα μας:

«Μια φορά σχολίασε πως, σύμφωνα με τις αρχές, το γκράφιτι καταστρέφει το αστικό τοπίο· εμείς όμως πρέπει ν’ ανεχόμαστε τις φωτεινές επιγραφές, τις πινακίδες, τις διαφημίσεις, τα λεωφορεία με τις ηλίθιες ανακοινώσεις και μηνύματα… Οικειοποιούνται κάθε διαθέσιμη επιφάνεια, μου είπε. Ακόμα και τα έργα αναστύλωσης κτιρίων καλύπτονται με διαφημιστικά καραβόπανα. Κι εμάς μας αρνούνται το χώρο για τις απαντήσεις μας. Γι’ αυτό η μόνη τέχνη που διανοούμαι, επαναλάμβανε, είναι να τα καταστρέφουμε όλα αυτά. Να τελειώνουμε με τους Φιλισταίους…»

Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο

Αυτά τα ζητήματα επί της ουσίας πραγματεύονται κι οι δημιουργοί κι όχι μόνο, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας το κείμενο στο οπισθόφυλλο. Αλλά καλύτερα είναι, θεωρώ, να εξηγηθούν πρώτα ορισμένες ορολογίες, όπως το γιατί βλέπετε στον τίτλο του λευκώματος τι λέξη «γκραφίτι» και όχι «γκράφιτι». Και να τι γράφει ο ένας τους, δηλαδή ο κοινωνικός ανθρωπολόγος, Παυσανίας Καραθανάσης:

«Στα ελληνικά ο αγγλικός όρος graffiti χρησιμοποιείται συχνά τονισμένος στην πρώτη συλλαβή: «Γκράφιτι». Στο κείμενο επιλέγω να χρησιμοποιώ τον όρο στα ελληνικά τονισμένο στη δεύτερη συλλαβή («γκραφίτι»), δηλαδή σε αντιστοιχία με τον αγγλικό όρο, όταν αναφέρομαι στο φαινόμενο (που είναι άλλωστε παγκόσμιο) και χρησιμοποιώ το/τα «γκράφιτι» όταν αναφέρομαι σε ένα ή περισσότερα κομμάτια-έργα».

Με την ευκαιρία να σας αναφέρω ότι αν έχετε απορίες σχετικά με τις «ταγκιές», τα «στένσιλ», τα «paste-up» ή αν απλώς θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με το πότε εμφανίστηκαν τα πρώτα γκραφίτι και που, τι είναι το gentrification και γιατί μας ενδιαφέρει, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τα κείμενα του προαναφερόμενου που θα βρείτε στην Academia.

Ο έτερος δημιουργός τώρα, ο Δημήτρης Θεοδόσης (βρήκα εδώ μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή του), εξηγεί σχετικά με τις προθέσεις του τα εξής:

«Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πιστεύω πλέον ότι, το μόνο είδος γκραφίτι που αξίζει να συνεχίζω να φωτογραφίζω, είναι αυτό που θέτει κοινωνικούς και καλλιτεχνικούς προβληματισμούς, αυτό που στέκεται αρωγός των κάθε είδους καταπιεσμένων, αυτό που αναπνέει τον ίδιο ρυπαρό αέρα με τα θύματα του καπιταλισμού. Τα γκράφιτι που δημιουργούνται από αυτούς που αντιστέκονται με κάθε τρόπο, στην νέα σκοτεινή εποχή στην οποία ολοένα βυθιζόμαστε».

Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο

Ταυτίζομαι λοιπόν και παρακολουθώ μ’ ενδιαφέρον την εξέλιξη της Αθήνας σε «Μέκκα της Τέχνης του δρόμου στην Ευρώπη» και τη σχετική συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά. Όσο για τον επίλογο, λέω να σας παραθέσω απλώς το κείμενο απ’ το οπισθόφυλλο της εξαιρετικής αυτής έκδοσης και να ευχηθώ κάθε επιτυχία στους δημιουργούς:

Τα τελευταία δέκα χρόνια, εποχή που χαρακτηρίστηκε από την «κρίση», παρατηρείται μια αλλαγή στις παρεμβάσεις στους τοίχους και τις άλλες δημόσιες επιφάνειες της Αθήνας.
Η τάση πολιτικοποίησης του γκράφιτι και της τέχνης του δρόμου συνδυάζεται με την τάση χρήσης αισθητικών μέσων στις, κατά τα άλλα, τυπικά πολιτικές παρεμβάσεις. Η δυναμική που εκφράζεται στους τοίχους αντανακλά, όμως, τη δυναμική μιας πολύπλευρης πολιτικής διεκδίκησης που αναπτύχθηκε στους δρόμους και στις γειτονιές.
Η «κρίση», η ενίσχυση της ακροδεξιάς, ο φεμινισμός, η υποστήριξη των ΛΟΑΤΚΙ, τα εργασιακά δικαιώματα και η εμπορευματοποίηση της πόλης είναι θέματα που αφορούν τους/τις δημιουργούς, πολιτικούς ακτιβιστές/τριες και καλλιτέχνες/ιδες.
Ωστόσο, το ενδιαφέρον τοπικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης προωθεί, παράλληλα, μια εικόνα της Αθήνας ως «Μέκκα της τέχνης του δρόμου στην Ευρώπη» και συμβάλλει στην κοινωνική κατασκευή της ως ένα «τρέντι» και «εναλλακτικό» τουριστικό προορισμό.
Τι ρόλο παίζει η πολιτική παρέμβαση στο πλαίσιο τέτοιων αλλαγών; Πώς μπορεί να αντισταθεί στις δυνάμεις που επιχειρούν να αφομοιώσουν τις παρεμβάσεις, καθιστώντας τες μέρος ενός αισθητικοποιημένου και εμπορευματοποιημένου τοπίου;
Η «βρομιά» και οι «μουτζούρες» στους τοίχους δεν μπορούν παρά να αποτελούν μικρές αντιστάσεις στην αισθητικοποίηση της πόλης, που θέλει την Αθήνα μια τουριστικοποιημένη και «καθαρή» «πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου». Οι πολιτικές παρεμβάσεις, όμως, όπως τα κομμάτια που σχολιάζονται στο βιβλίο, εκφράζουν αντιστάσεις γιατί, πέρα από το «λέρωμα» των τοίχων, αποτελούν μέρος ευρύτερων κινημάτων και διεκδικήσεων. Έτσι, καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ανάπτυξης κριτικής, λόγων και συζητήσεων, που υποσκάπτουν τους κυρίαρχους λόγους στη δημόσια σφαίρα, τροφοδοτώντας με εικόνες και νοήματα το φαντασιακό της πολιτικής διεκδίκησης.

Έκθεση Ομάδας Φωτογραφίας Καλλιθέας 12+4 portfolio: Επιμέλεια Αμαλία Καλούση – Εγκαίνια Τετάρτη 5/12/2018 στις 8.00 μ.μ., στο ΦΟΥΑΡ

.

received_505793303268095.jpeg

 

Έκθεση στην οποία συμμετέχει η στενή μου φίλη, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, δεν έχω χάσει ποτέ.

Η ομάδα αυτή άλλωστε κάνει εξαιρετική δουλειά κι έτσι με χαρά θα παραστώ στα εγκαίνια και της συγκεκριμένης, την οποία επιμελείται η κυρία Αμαλία Καλούση.

Να την έχετε υπόψη κι εσείς και να έρθετε.

Ρεβέκκα μου, καλή επιτυχία.

Φωτογραφί ΖΟΥΜΕ: Έκθεση Φωτογραφίας απ’ την ομάδα «Διάφραγμα 26» στο Πολεμικό Μουσείο – 9, 10 & 11 Νοεμβρίου

.

ΦωτογραφιΖΟΥΜΕ

.

Έκθεση Φωτογραφίας

Στα πλαίσια του 6ου Συμπόσιου Νοσηλευτικής Ογκολογίας 9 – 11 Νοεμβρίου 2018 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, η φωτογραφική ομάδα ΔΙΑΦΡΑΓΜΑ 26 παρουσιάζει έκθεση φωτογραφίας με τίτλο:

Φωτογραφί ΖΟΥΜΕ…

Φωτογραφί ΖΟΥΜΕ… για τη ζωή, την ελπίδα, τον άνθρωπο.

Άνθρωποι που αντιμετώπισαν ή αντιμετωπίζουν τον καρκίνο, φωτογραφήθηκαν, για να δώσουν μέσα από τον προσωπικό τους αγώνα ένα μήνυμα αισιοδοξίας και μια απόδειξη για τη δύναμη της ψυχής.

Συμμετέχουν οι φωτογράφοι:

Ανδρέας Σπίνος, Ξακουστή Χελάκη, Τζίνα Νικάκη, Μάγδα Τσιτσεκίδου, Ζαχαρούλα Καλομινίδου, Δημήτρης Καλύβεζας, Γιώργος Λόης, Αγγελική Πρέντζα, Μπάμπης Ντιρίντης

Συντονισμός και επιμέλεια έκθεσης Ξακουστή Χελάκη, Δημήτρης Ρουστάνης

Αφίσα Νατάσσα Λαντζάκη


Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, Ριζάρη 2, Αθήνα

  • Παρασκευή 9/11 14:00 ως 20:00
  • Σάββατο 10/11 9:30 ως 19:30
  • Κυριακή 11/11 9:30 ως 12:30

.

ΦωτογραφιΖΟΥΜΕ- Γιώργος Τριανταφύλλου

.

.

.

.

.