«Paisajes para no colorear»: Απ’ τη Schaubühne Berlin μια αξιόλογη θεατρική παράσταση για την έμφυλη βία στη Χιλή: Δωρεάν με αγγλικούς και γερμανικούς υπότιτλους

Για τη Schaubühne σας έχω γράψει ήδη εδώ αρκετά πράγματα. Είδα κι αυτή λοιπόν την τόσο αφυπνιστική κι αξιόλογη παράσταση, που θα είναι διαθέσιμη ως αύριο Παρασκευή 14 Μαΐου, και σας την προτείνω.

«Paisajes para no colorear» είναι ο τίτλος της και πρόκειται για μια παραγωγή του Teatro La Re-Sentida της Χιλής, σε σκηνοθεσία Marco Layera.

Σ’ αυτήν βλέπουμε 9 έφηβες, ερασιτέχνες ηθοποιούς, που ανεβαίνουν στη σκηνή για να αφηγηθούν όλα με όσα έρχονται αντιμέτωπες οι γυναίκες στη Χιλή.

Η έμφυλη βία παραμένει μια ανείπωτη ιστορία, καθώς τα θύματα δεν ζουν για να μιλήσουν και λίγοι ενδιαφέρονται να φέρουν αυτές τις ιστορίες στο προσκήνιο. Όσα διηγούνται τα κορίτσια στην σκηνή, βασίζονται σε δικά τους βιώματα, αλλά και σε αναφορές από περίπου 140 άλλα κορίτσια και νεαρές γυναίκες που τεκμηριώθηκαν από μια ομάδα του Teatro La Re-Sentida, κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων και του casting για την παράσταση. Και να μερικές απ’ αυτές σε δική μου ελεύθερη απόδοση:

«Η Lisette Villa ήταν 11 χρονών όταν πέθανε από ασφυξία σε ένα σωφρονιστικό κέντρο, αφού μια γυναίκα φύλακας 90 κιλών την ακινητοποίησε στο πάτωμα και κάθισε στο στήθος της για αρκετά λεπτά – με σκοπό να την «ηρεμήσει». Η Tania Águila πέθανε στα 14 όταν ο φίλος της σε μια κρίση θυμού, τη χτύπησε στο κεφάλι με μια πέτρα. Η Florencia Aguirre ήταν 10 ετών όταν ο πατριός της την έπνιξε με μια πλαστική σακούλα, έκαψε το σώμα της και την έθαψε στο δάσος κοντά στο σπίτι τους…»

Τέτοιες κι άλλες ιστορίες, λοιπόν, διηγούνται τα κορίτσια κι εγώ δε θα σας γράψω τίποτα άλλο. Αξίζει να τη δείτε την παράσταση. Η συνέχεια εδώ.

Poesia sin Fin (Ποίηση χωρίς Τέλος) : Στην ErtFlix ως τις 18/12/2021

Δε χρειάζεται να γράψω πολλά σήμερα. Είναι μία απ’ τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και γι’ αυτό σας την προτείνω. Τόσο απλά. Θα προβάλλεται στην ErtFlix ως τις 18 Δεκεμβρίου 2021 και το θέμα της είναι η «αυθεντική και σουρεαλιστική ζωή του Αλεχάντρο Χοδορόφσκι». Μια πολύ εμπεριστατωμένη κριτική για την ταινία, υπάρχει εδώ, για την περίπτωση που θέλετε να καταλάβετε περισσότερα, αλλά αν ήμουν στη θέση σας θα τη διάβαζα αφού την είχα παρακολουθήσει κι όχι πριν. Λέω εγώ τώρα μια γνώμη…

Όσο για τον Alejandro Jodorowsky, στα 92 του χρόνια, είναι μια κατηγορία από μόνος του. Πολυτάλαντος, πολυσχιδής, πολύπλευρος άνθρωπος. Προσωπικά μ’ ενδιαφέρουν κι οι απόψεις του σχετικά με τη ψυχοθεραπεία και τη «ψυχομαγεία» που εφαρμόζει (υπάρχει κι αυτή η σχετική ταινία), αλλά δεν είναι τώρα η ώρα ν’ αναλύσουμε περισσότερο τα «πιστεύω» του, που βέβαια σχετίζονται με την κουλτούρα της λατινικής Αμερικής. Ίσως κάποια άλλη στιγμή. Οπωσδήποτε πάντως έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει κι έτσι δε θα χάσετε το χρόνο σας αν κάνετε κλικ στα link της ανάρτησης, μέχρι να τα ξαναπούμε.