Παρουσίαση του βιβλίου της Joanna Moncrieff «Ο μύθος της χημικής ίασης»: Το Σάββατο 15/2/2020, στις 8 μ.μ. στο «Παραρλάμα»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ‘Ψ’ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΕΨΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σταθήκαμε σε δύο πρόσφατα mail που λάβαμε από την ΕΨΕ και τον κ Αλεβιζόπουλο σε σχόλιο μας για την συγκρότηση «ομάδας εργασίας για την επικαιροποίηση και βελτιστοποίηση του προσφάτου σχεδίου νόμου για την ακούσια νοσηλεία αλλά και τα περιοριστικά μέτρα». Κοινοποιούμε τόσο τα συγκεκριμένα mail όσο και την απάντησή μας προκειμένου να διευκολύνουμε το δημόσιο διάλογο. 

Για εμάς τόσο το περιεχόμενο όσο κυρίως το ύφος των δύο mail μας υπενθυμίζει γιατί, όπως έχει γραφτεί, «η Ψυχιατρική αποτελεί το πλέον αμφιλεγόμενο πεδίο της ιατρικής και γιατί είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι θα εμφανίζονταν κινήματα “αντιπαιδιατρικής” ή “κριτικής αναισθησιολογίας”». Αν θυμηθούμε τις βασικές κριτικές που έχει δεχτεί η Ψυχιατρική, ίσως έχουμε μια πρώτη κατανόηση της μάλλον ‘αμήχανης και θυμωμένης’ αντίδρασής τους.

Καταρχάς η αλαζονεία της αυθεντίας δίνει στους συντάκτες των επιστολών το αυθαίρετο δικαίωμα να αγνοούν σημεία της κριτικής μας. Έτσι ούτε μισή γραμμή  δεν αφιερώθηκε από τους συντάκτες, ώστε να μιλήσουν σχετικά με την προσφυγή της ΕΨΕ στο υπουργείο Υγείας σχετικά με την απαγόρευση «περιοριστικών μέτρων» σε εκουσίως νοσηλευόμενους. Ούτε λέξη δεν ακούστηκε για την επαναφορά του καθεστώτος ακούσιας νοσηλείας σε ιδιωτικές κλινικές, για τις «κλινικές μελέτες” ψυχοφαρμάκων σε κλινικές δημόσιων ψυχιατρικών νοσοκομείων, για τα ράντζα και τις σχέσεις μεγαλοψυχιάτρων με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Και  βέβαια καμία νύξη δεν έγινε για την απερίγραπτη κατάσταση στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού, τον εξωραϊσμό ακραίων φαινομένων διαφθοράς καθώς και για την «άκρως «περίεργη» τομεοποίηση που θεσμοθέτησε η προηγούμενη κυβέρνηση με το ΚΨΥ Ζωγράφου.

Σε συνέχεια η αναφορά στον πολύπαθο  Όρκο του Ιπποκράτη μας ανοίγει νέους προβληματισμούς. 

Είμαστε σίγουροι/ες ότι οι συντάκτες των επιστολών όπως και αρκετοί ψυχίατροι πιστεύουν ειλικρινά ότι «κρατούν το καλό του ασθενούς ως πρώτη προτεραιότητα» αλλά δεν είμαστε καθόλου σίγουροι πόσο διατεθειμένοι είναι να τους ακούσουν πραγματικά. Αν ήταν έτσι τότε γιατί δεν ερευνούν ρωτώντας τους ίδιους τους ασθενείς τους για το τι χρειάζονται σε καιρό κρίσης. Η επίκληση όρων αστυνόμευσης, επικινδυνότητας κοκ δεν παραπέμπει σε ακρόαση και ουσιαστική  έρευνα.

Δεν είμαστε επίσης σίγουροι πόσο συνειδητά «αποφεύγουν να βλάψουν την ηθική της κοινωνίας μας», δεδομένης της εκτεταμένης διαφθοράς, η οποία πλέον έχει αναγνωριστεί σε εκατοντάδες εκδόσεις και δημοσιεύσεις. Φανταζόμαστε πως γνωρίζουν πως «η δυναμική που διαμορφώνεται από την κερδοσκοπία  των φαρμακευτικών εταιριών και από τη συμμαχία τους με μια μερίδα ψυχιάτρων, έχει συμβάλλει στην διαστρέβλωση των ερευνητικών αποτελεσμάτων και πρακτικών που σχετίζονται με τη χρήση ψυχοφαρμάκων τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες».

Επίσης δε θα διαφωνούσαμε ότι η πλειοψηφία δεν επιθυμεί «να  βλάψει κανένα εσκεμμένα για τα συμφέροντα κάποιου τρίτου» αλλά μια πιο ενδελεχής διερεύνηση των επιστημονικών δεδομένων αποκαλύπτει ότι η νέα τάση της ευρείας χρήσης ψυχοφαρμάκων είναι  περισσότερο αποτέλεσμα καλής διαφήμισης, και λιγότερο καλών επιστημονικών πρακτικών, όπως διαμορφώνεται το τοπίο με την διαπλοκή μεταξύ των νεοφιλελεύθερων πολιτικών για την υγεία, της κερδοσκοπίας των φαρμακευτικών εταιρειών και των  «συντεχνιακών» συμφερόντων των ψυχιάτρων».

Τέλος πώς να ευχαριστήσουμε τον κύριο Αλεβιζόπουλο που κάποιοι/ες από εμάς βρίσκονται στη ζωή επειδή «ακριβώς κάποιοι από τους καταγγελλομένους έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν κλινικές μελέτες», όταν πουθενά δεν έχει αποδειχτεί κάτι τέτοιο; Βέβαια την  απάντηση τη δίνει ο  ίδιος καθώς το ξεπέρασμα του «καρτεσιανού δυϊσμού» γίνεται  με την επίκληση και πάλι αριθμών. Αλλά για το πώς χειρίζεται η ψυχιατρική τους αριθμούς θα μιλήσουμε κάποια άλλη  στιγμή.

Αναμένοντας τα πορίσματα της ομάδας εργασίας εμείς θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε το θέμα  εκεί που πραγματικά χρειάζεται να ανοιχτεί, δηλαδή στην κοινωνία και στους  άμεσα ενδιαφερόμενους. 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας Ψ στις 20/12/2019, στις 19.30 μ.μ. – Παρουσίαση του βιβλίου «Ο μύθος της χημικής ίασης» της Joanna Moncrieff

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Αιτία θανάτου: άγνωστη»: Ένα Νορβηγικό ντοκιμαντέρ που ερευνά τους θανάτους που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα

Ο ξαφνικός, απροσδόκητος θάνατος μιας 34ης γυναίκας που λάμβανε ψυχοφάρμακα, αποτέλεσε την αφορμή για να γυριστεί αυτό το ντοκιμαντέρ για το οποίο σας γράφω σήμερα. Πιο συγκεκριμένα, το 2005, η σκηνοθέτης Anniken Hoel, έχασε την αδερφή της Renate και ξεκίνησε από μια μικρή πόλη της Νορβηγίας να ερευνά την διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιρειών με την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

Πρόκειται για μια προσωπική έρευνα που διήρκεσε 10 χρόνια και στη διάρκειά της η δημιουργός αναζήτησε απαντήσεις όχι μόνο για το θάνατο της αδερφής της, αλλά και για χιλιάδων άλλων ανθρώπων με παρόμοια μοίρα, που εμπλέκονται στα γρανάζια της Big Pharma, μιας ισχυρής βιομηχανίας που αυξάνει διαρκώς τα κέρδη της ορίζοντας το ποιος είναι φυσιολογικός και ποιος όχι. Η μαζική αύξηση των διαγνώσεων ψυχιατρικών «ασθενειών» δεν περνά άλλωστε απαρατήρητη.

Κάτι που έχει γίνει σχετικά γνωστό κι υπάρχουν διάφορες έρευνες γι’ αυτό, είναι το γεγονός ότι τα ψυχοφάρμακα επηρεάζουν την καρδιακή λειτουργία. Έτσι κάποιες φορές ως αιτία θανάτου αναφέρεται κάποιο καρδιολογικό πρόβλημα, που όμως έχει προκληθεί απ’ την φαρμακευτική αγωγή (δείτε εδώ μια σχετική ανάρτηση). Κι επίσης τα ψυχοφάρμακα αυξάνουν το βάρος, κι έτσι οδηγούν σε διαβήτη, επομένως καταλαβαίνετε πόσοι παράγοντες αλληλοεμπλέκονται.

Οπωσδήποτε πρέπει να συνυπολογιστεί κι η πολυφαρμακία βέβαια, καθώς στα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, συνταγογραφούνται συνήθως περισσότερα από ένα ψυχοφάρμακα κι ας αναγράφεται σαφώς στις οδηγίες του κάθε φαρμάκου πως δεν πρέπει να λαμβάνεται συνδυαστικά με άλλα της ίδιας κατηγορίας, λόγω των ποικίλλων παρενεργειών. Οι οποίες παρενέργειες όμως κρύβονται καλά κι αποσιωπούνται απ’ τις απανταχού ισχυρές φαρμακοβιομηχανίες (μια απ’ τις πρώτες διαρροές στα WikiLeaks, αφορούσε ακριβώς τέτοιο θέμα).

Αυτό που θέλει να κάνει λοιπόν η Anniken Hoel, μ’ αυτό το βραβευμένο ντοκιμαντέρ, είναι ν’ ανοίξει μια συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους (χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας και ειδικούς, αλλά και πολίτες ακόμη), για το θέμα μέσω της προβολής του σε διάφορα μέρη και κοινότητες (παίχτηκε και στην Ελλάδα, στο Φεστιβάλ Καλαμάτας το 2018, αλλά και στην Αμερική, στην Ευρώπη κτλ).

Στην Σκανδιναβία το πέτυχε κι είχε πολύ καλή υποδοχή η ταινία, η οποία προβλήθηκε ακόμη και στο Νορβηγικό Κοινοβούλιο. Δεν προσπαθεί η δημιουργός της ν’ αποκρύψει την ανακουφιστική επίδραση των ψυχοφαρμάκων σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα αρχικά στάδια μιας οξείας ψύχωσης, αλλά μακροπρόθεσμα πιστεύει με βάση τα στοιχεία που βρήκε (και δεν είναι η μόνη) ότι είναι όχι απλώς αναποτελεσματικά αλλά κι επικίνδυνα, αφού μειώνουν το προσδόκιμο ζωής, την ποιότητα ζωής κι εντέλει οδηγούν στο θάνατο. Γι’ αυτό συνειδητά δεν έδωσε το λόγο σε υπέρμαχους των ψυχοφαρμάκων. Θεωρεί ότι αρκετά τους ακούσαμε αυτούς. Τώρα είναι η ώρα ν’ ακουστεί και η άλλη πλευρά.

Όσον αφορά τώρα τον τρόπο που γυρίστηκε και σκηνοθετήθηκε η ταινία, συμφωνώ με τις κριτικές που λένε ότι δεν έχει την επιθετικότητα των αντίστοιχων αμερικανικών καταγγελτικών ντοκιμαντέρ, αλλά χαρακτηρίζεται από μια Σκανδιναβικού τύπου ευαισθησία και γενικά συμφωνώ μ’ ό,τι διάβασα εδώ.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για όλ’ αυτά. Αλλά μία ακόμη φορά. Και για μένα τέτοια θέματα, όπως κι άλλα παρόμοια, πρέπει συνεχώς να είναι στη δημοσιότητα και συνεχώς να συζητιούνται, όσο δεν «λύνονται» ή όσο δεν αλλάζει κάτι εντωμεταξύ. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που τα αγνοούν. Μέχρι τότε πρέπει να επιμένουμε, να ενημερώνουμε και να ευαισθητοποιούμε τον κόσμο. Γιατί μας αφορούν όλους αυτά και δεν θα σταματήσω να το θυμίζω έτσι όπως το έγραφε κι ο αείμνηστος Γιώργος Γιαννουλόπουλος.

Στον ιστότοπο της ταινίας, μπορείτε να θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους συντελεστές, να έρθετε σ’ επαφή με τη σκηνοθέτιδα και ν’ αναλάβετε δράση όπως σας καλεί, είτε καταγγέλλοντας και δημοσιοποιώντας έναν θάνατο που σχετίζεται με τη χρήση ψυχοφαρμάκων (ανεξάρτητα απ’ τη χώρα που ζείτε μπορείτε εδώ να ενημερώσετε για το γεγονός), όπως εκείνη έκανε για την αδερφή της, είτε διαδίδοντας όσα γνωρίζετε, είτε ακόμη προωθώντας και την προβολή αυτής της ταινίας στη δική σας κοινότητα.

Εγώ θα σας προτείνω να διαβάσετε αυτό το κείμενο του ψυχιάτρου Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου που θα βρείτε εδώ για τη διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιρειών, του κράτους και της ψυχιατρικής, για να καταλάβετε το πως αποφασίζεται κάτι να θεωρηθεί ως διαταραχή και ποιοι το αποφασίζουν (ρίξτε μια ματιά και σ’ αυτή την ανάρτηση για το πένθος), αλλά και να λάβετε γνώση των ενστάσεων που έχουν άνθρωποι με μεγάλη εμπειρία στο θέμα.

Όπως έχω ξαναγράψει, παρά τις επιμέρους επιφυλάξεις και προβληματισμούς που κι εγώ η ίδια άλλωστε έχω κατά καιρούς, για τον τρόπο που διαμείβονται αυτά τα ζητήματα, θεωρώ ανήθικο να αποκρύπτουμε την συζήτησή τους, η οποία έχει οπωσδήποτε βάση. Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν τι ρίσκο παίρνουν με μια αγωγή και ποιοι είναι οι κίνδυνοι, πέρα απ’ τα ήδη (και συχνά με κατασκευασμένα στοιχεία μέσω χρηματοδοτούμενων ερευνών) πολυδιαφημισμένα οφέλη.-

.

.

Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων

.

.

Αυτό είναι το τέταρτο ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler, που ανεβαίνει σ’ αυτό το blog. Τα άλλα τρία που παρακολουθήσατε με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε απ’ τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ήταν το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα”, το “Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης” και το “Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης”.

Το συγκεκριμένο video τώρα, για το οποίο γίνεται λόγος σήμερα, το ανέβασε το μέλος της Ψ Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, Μ.Κ. στη σχετική σελίδα της ομάδας στο Facebook και το δανείστηκα από κει.

Θεώρησα πως κι αυτό αξίζει να το δείτε, για τους ίδιους λόγους που ήδη έχω υπογραμμίσει στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Πρέπει κι οφείλουμε ν’ ακούμε τι λένε οι ίδιοι οι χρήστες κι οι Επιζώντες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Προσωπικά στάθηκα σε πολλά σημεία του, αλλά θ’ αναφέρω μόνο τρία, γιατί έχει νόημα, να το παρακολουθήσετε ολόκληρο μόνοι σας. Το πρώτο λοιπόν, έχει να κάνει με τα όσα εξομολογήθηκε μια νεαρή γυναίκα που κατάφερε να διακόψει τα ψυχοφάρμακα κι είναι αυτά ακριβώς τα λόγια της:

Η απόφαση να σταματήσω τα ψυχοφάρμακα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω κάνει, γιατί δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς τα φάρμακα και δεν είχα ιδέα ποια συναισθήματα ήταν δικά μου, ποιες σκέψεις ήταν δικές μου. Δεν είχα ιδέα για το ποια ήταν η προσωπικότητά μου. Όλα αυτά λοιπόν που γυρνούσαν στο κεφάλι μου… “δεν μπορείς να το κάνεις”… στηρίζονταν όλα στο φόβο. Και μόλις αναγνώρισα αυτόν τον φόβο και τον έκανα κτήμα μου, άρχισα να μιλάω γι’ αυτόν όπως ήταν: ήταν φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο, φόβος για μένα, για τον πραγματικό εαυτό μου. Μόλις αναγνώρισα τον φόβο, μπόρεσα να συνυπάρξω μαζί του και να το κάνω”.

Ο φόβος αυτός εξάλλου που τόσο ειλικρινά περιγράφει, βρίσκεται πίσω από πολλές συνήθειες, καταχρήσεις κι εξαρτήσεις της ζωής μας κι η ατολμία αυτή νομίζω σε κανέναν μας δεν είναι ξένη, ανεξάρτητα απ’ το αν έχει ή όχι, ψυχιατρική εμπειρία. Γενικότερα τοποθετούμαι λοιπόν, την αναγνωρίζω και την κατανοώ.

Το δεύτερο σημείο που μου έφερε πολλές αναμνήσεις, είχε να κάνει με τα όσα είπε ένας ψυχολόγος, που βρισκόταν εκεί κι είναι αυτά τα λόγια του:

Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να είσαι κλινικός και να έρχεσαι εδώ, γιατί υπάρχουν παραλληλισμοί με το πως είναι στη δουλειά μου στο σύστημα ψυχικής υγείας και όταν προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους, επειδή με πολλούς τρόπους δεν έχω φωνή να εκφράσω τις ιδέες μου και να ακουστώ, χωρίς να μου κλείσουν το στόμα, χωρίς να με κριτικάρουν, χωρίς να μου πουν ότι είμαι αφελής, ηλίθιος κι ότι “δεν ξέρεις, τι στο διάολο λες”. (…) Αν εκφράσω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, νιώθω ότι θα απορριφτώ, θα αποκλειστώ”.

Το τρίτο σημείο, στο οποίο στάθηκα, αφορά τις μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ’ την Αλάσκα που παρευρέθησαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για δύο νεαρούς άντρες, δύο αδέρφια και θέλω να προσέξετε κι εσείς τι λένε, για να δείτε τι γίνεται όταν μια οικογένεια είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το μέλος της που πάσχει με κάθε τρόπο. Κι είναι τόσο παρήγορα όσα θα δείτε και θ’ ακούσετε. Μακάρι τέτοιες γενναίες αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις αγάπης, να έπαιρναν κι άλλοι στον κόσμο και στην χώρα μας (όπου τάχα πιστεύουμε πως οι οικογένειες είναι εξαιρετικά δεμένες και ισχυρές), αντί με την ένδειξη του πρώτου προβλήματος να τρέχουν να εξασφαλίσουν εισαγγελική εντολή εγκλεισμού.

Θέλω να ξέρετε τέλος, πως το βιβλίο που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή ο “Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή των ψυχιατρικών Φαρμάκων” του Will Hall, έχει ανέβει εδώ απ’ το ελληνικό τμήμα του “Hearing Voices”. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε, κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο, αν σας ενδιαφέρει. Όπως λένε συμπερασματικά περίπου κι οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή: δεν κρίνουμε κάποιον που θέλει να παίρνει την αγωγή του κι αισθάνεται καλά μ’ αυτή του την απόφαση, ούτε ενθαρρύνουμε άλλους να κόψουν οπωσδήποτε τα ψυχοφάρμακα. Το μόνο που λέμε, είναι ότι αν το αποφασίσει κανείς, γίνεται. Γίνεται. Αυτό απλώς κρατήστε.-

.

.

.

«Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα

.

broken-wings_image_larger

.

*Το ντοκιμαντέρ το είδα πρόσφατα στο blog του καλού συναδέλφου Σταύρου Γκουγκουσκίδη κι είχε την ευγένεια να μου εξηγήσει πως το βρήκε από εδώ. Επειδή προβάλλω πάντα τέτοια θέματα, επέλεξα να κάνω αυτή την αναδημοσίευση, καθώς θεωρώ σημαντικό το μήνυμα της ταινίας. Ακόμα κι αν κάποιος έχει επιμέρους ενστάσεις, οι διαφορετικές φωνές που επιμένουν πως υπάρχει δυνατότητα θεραπείας χωρίς ψυχοφάρμακα, αξίζει να προβάλλονται (οι μαρτυρίες άλλωστε των δύο γυναικών που θεραπεύτηκαν πλήρως από σχιζοφρένεια, είναι ουσιαστικότατες). Γι’ αυτό όσοι-ες ενδιαφέρεστε, σας προτείνω να διαβάσετε κι αυτές τις αναρτήσεις που θα βρείτε εδω, εδώ κι εδώ. Θα σας βοηθήοσυν να σχηματίσετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.

.

.

.

«Πάρε Αυτά τα Σπασμένα Φτερά», είναι ο τίτλος ενός ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, που γύρισε ο παραγωγός και πρώην ψυχοθεραπευτής Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο δείχνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να θεραπευτούν πλήρως από τη σχιζοφρένεια χωρίς ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη στο χώρο της ψυχικής υγείας και τις φαρμακευτικές βιομηχανίες αυτό δεν είναι δυνατόν. Το φιλμ εστιάζει στις ζωές δύο γυναικών –των ηρωίδων μου– που θεραπεύτηκαν από σχιζοφρένεια. Διερευνώνται οι ρίζες της σχιζοφρένειάς τους σε παιδικά τραύματα και περιγράφονται λεπτομέρειες από την πετυχημένη θεραπεία τους με χαρισματικούς ψυχοθεραπευτές. Η πρώτη γυναίκα είναι η Τζόαν Γκρήνμπεργκ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 50 χρόνια), συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Ποτέ δεν Σου Υποσχέθηκα έναν Κήπο με Τριαντάφυλλα». Η δεύτερη είναι η Κάθριν Πέννυ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 30 χρόνια), μια ψυχιατρική νοσηλεύτρια, που την ιστορία της θεραπείας της κατέγραψε ο θεραπευτής της, ο Δρ Ντάνιελ Ντόρμαν στο βιβλίο «Η Θεραπεία του Δάντη: Έξοδος από την Τρέλα». Οι αφηγήσεις τους συνυφαίνονται με συνεντεύξεις από γίγαντες στον τομέα της θεραπείας της σχιζοφρένειας, όπως από τον Δρ Πήτερ Μπρέγκιν (συγγραφέα του «Τοξική Ψυχιατρική»), τον Ρόμπερτ Γουίτακερ (δημοσιογράφο και συγγραφέα του «Τρελός στην Αμερική») και τον Δρ Μπέρτραμ Κάρον (συγγραφέα του «Ψυχοθεραπεία της Σχιζοφρένειας: Θεραπεία Επιλογής»). Επίσης στη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται πάνω από 100 στιγμιότυπα από συνεντεύξεις αγνώστων στην Πλατεία Γουάσιγκτον της Νέας Υόρκης, οι οποίοι μοιράστηκαν τις απόψεις τους για τη σχιζοφρένεια. Η ταινία είναι πλήρως υποτιτλισμένη σε 19 γλώσσες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αποφάσισα να διαθέσω δωρεάν όλες τις ταινίες μου στο Youtube, γιατί θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Μπορείτε ακόμα να αγοράσετε τις ταινίες σε DVD αν επιθυμείτε, αλλά δεν θέλω τα χρήματα να εμποδίσουν οποιονδήποτε να λάβει το μήνυμα των ταινιών. Για μια επανάσταση στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας!

Daniel Mackler

.

.

.