Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων

.

.

Αυτό είναι το τέταρτο ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler, που ανεβαίνει σ’ αυτό το blog. Τα άλλα τρία που παρακολουθήσατε με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε απ’ τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ήταν το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα”, το “Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης” και το “Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης”.

Το συγκεκριμένο video τώρα, για το οποίο γίνεται λόγος σήμερα, το ανέβασε το μέλος της Ψ Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, Μ.Κ. στη σχετική σελίδα της ομάδας στο Facebook και το δανείστηκα από κει.

Θεώρησα πως κι αυτό αξίζει να το δείτε, για τους ίδιους λόγους που ήδη έχω υπογραμμίσει στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Πρέπει κι οφείλουμε ν’ ακούμε τι λένε οι ίδιοι οι χρήστες κι οι Επιζώντες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Προσωπικά στάθηκα σε πολλά σημεία του, αλλά θ’ αναφέρω μόνο τρία, γιατί έχει νόημα, να το παρακολουθήσετε ολόκληρο μόνοι σας. Το πρώτο λοιπόν, έχει να κάνει με τα όσα εξομολογήθηκε μια νεαρή γυναίκα που κατάφερε να διακόψει τα ψυχοφάρμακα κι είναι αυτά ακριβώς τα λόγια της:

Η απόφαση να σταματήσω τα ψυχοφάρμακα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω κάνει, γιατί δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς τα φάρμακα και δεν είχα ιδέα ποια συναισθήματα ήταν δικά μου, ποιες σκέψεις ήταν δικές μου. Δεν είχα ιδέα για το ποια ήταν η προσωπικότητά μου. Όλα αυτά λοιπόν που γυρνούσαν στο κεφάλι μου… “δεν μπορείς να το κάνεις”… στηρίζονταν όλα στο φόβο. Και μόλις αναγνώρισα αυτόν τον φόβο και τον έκανα κτήμα μου, άρχισα να μιλάω γι’ αυτόν όπως ήταν: ήταν φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο, φόβος για μένα, για τον πραγματικό εαυτό μου. Μόλις αναγνώρισα τον φόβο, μπόρεσα να συνυπάρξω μαζί του και να το κάνω”.

Ο φόβος αυτός εξάλλου που τόσο ειλικρινά περιγράφει, βρίσκεται πίσω από πολλές συνήθειες, καταχρήσεις κι εξαρτήσεις της ζωής μας κι η ατολμία αυτή νομίζω σε κανέναν μας δεν είναι ξένη, ανεξάρτητα απ’ το αν έχει ή όχι, ψυχιατρική εμπειρία. Γενικότερα τοποθετούμαι λοιπόν, την αναγνωρίζω και την κατανοώ.

Το δεύτερο σημείο που μου έφερε πολλές αναμνήσεις, είχε να κάνει με τα όσα είπε ένας ψυχολόγος, που βρισκόταν εκεί κι είναι αυτά τα λόγια του:

Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να είσαι κλινικός και να έρχεσαι εδώ, γιατί υπάρχουν παραλληλισμοί με το πως είναι στη δουλειά μου στο σύστημα ψυχικής υγείας και όταν προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους, επειδή με πολλούς τρόπους δεν έχω φωνή να εκφράσω τις ιδέες μου και να ακουστώ, χωρίς να μου κλείσουν το στόμα, χωρίς να με κριτικάρουν, χωρίς να μου πουν ότι είμαι αφελής, ηλίθιος κι ότι “δεν ξέρεις, τι στο διάολο λες”. (…) Αν εκφράσω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, νιώθω ότι θα απορριφτώ, θα αποκλειστώ”.

Το τρίτο σημείο, στο οποίο στάθηκα, αφορά τις μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ’ την Αλάσκα που παρευρέθησαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για δύο νεαρούς άντρες, δύο αδέρφια και θέλω να προσέξετε κι εσείς τι λένε, για να δείτε τι γίνεται όταν μια οικογένεια είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το μέλος της που πάσχει με κάθε τρόπο. Κι είναι τόσο παρήγορα όσα θα δείτε και θ’ ακούσετε. Μακάρι τέτοιες γενναίες αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις αγάπης, να έπαιρναν κι άλλοι στον κόσμο και στην χώρα μας (όπου τάχα πιστεύουμε πως οι οικογένειες είναι εξαιρετικά δεμένες και ισχυρές), αντί με την ένδειξη του πρώτου προβλήματος να τρέχουν να εξασφαλίσουν εισαγγελική εντολή εγκλεισμού.

Θέλω να ξέρετε τέλος, πως το βιβλίο που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή ο “Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή των ψυχιατρικών Φαρμάκων” του Will Hall, έχει ανέβει εδώ απ’ το ελληνικό τμήμα του “Hearing Voices”. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε, κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο, αν σας ενδιαφέρει. Όπως λένε συμπερασματικά περίπου κι οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή: δεν κρίνουμε κάποιον που θέλει να παίρνει την αγωγή του κι αισθάνεται καλά μ’ αυτή του την απόφαση, ούτε ενθαρρύνουμε άλλους να κόψουν οπωσδήποτε τα ψυχοφάρμακα. Το μόνο που λέμε, είναι ότι αν το αποφασίσει κανείς, γίνεται. Γίνεται. Αυτό απλώς κρατήστε.-

.

.

.

Advertisements

Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης

.

healing-homes_image_larger

.

Όπως σας είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτηση, επανέρχομαι σήμερα με περισσότερα για τις «Θεραπευτικές κατοικίες«, ένα πρόγραμμα που αποτελεί μια εναλλακτική Σουηδική προσέγγιση στη θεραπεία της ψύχωσης. Το έχει κινηματογραφήσει κι αυτό ο Daniel Mackler (μιλούν και οι ίδιοι οι πάσχοντες) και το διαθέτει επίσης δωρεάν, μέσω youtube. Στην εισαγωγή, αναγράφονται τα εξής:

«Θεραπευτικές Κατοικίες», ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους από τον παραγωγό Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο καταγράφει τη δουλειά της Οργάνωσης «Οικογενειακή Φροντίδα» στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας – ένα πρόγραμμα, το οποίο στην εποχή των φαρμακευτικών κοκτέιλ και των ψυχιατρικών διαγνώσεων διά βίου, βοηθά τους ανθρώπους να θεραπευτούν από την ψύχωση χωρίς φάρμακα.

Η οργάνωση, με εμπειρία πάνω από 20 χρόνια, προσφέρει σε ανθρώπους που έχουν εγκαταλειφθεί από την παραδοσιακή ψυχιατρική την ευκαιρία να ξεκινήσουν μια τελείως καινούργια ζωή φιλοξενούμενοι σε οικογένειες, κυρίως αγροτικές οικογένειες στη Σουηδική επαρχία.

Οι οικογένειες που φιλοξενούν επιλέγονται όχι με βάση κάποιες ψυχιατρικές γνώσεις, αλλά για τη σταθερότητα, την ενσυναίσθηση και την επιθυμία τους να προσφέρουν. Οι άνθρωποι ζουν με αυτές τις οικογένειες για πάνω από ένα χρόνο ή δύο και γίνονται αναπόσπαστο μέρος ενός οικογενειακού συστήματος που λειτουργεί. Μέλη του προσωπικού προσφέρουν εντατική ψυχοθεραπεία στους άμεσα ενδιαφερόμενους και εντατική εποπτεία στις οικογένειες που φιλοξενούν.

Η Οργάνωση «Οικογενειακή Φροντίδα» αποφεύγει να χρησιμοποιεί διαγνώσεις, διαθέτει μια δομή που βοηθά τους ανθρώπους να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα με ασφαλή τρόπο και προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν στο πλαίσιο της Σουηδικής κοινωνικής ιατρικής.

Η ταινία «Θεραπευτικές Κατοικίες» συγκεντρώνει συνεντεύξεις από άμεσα ενδιαφερόμενους, αγροτικές οικογένειες και μέλη του προσωπικού παρουσιάζοντας ένα δυναμικό όραμα για τη θεραπεία χωρίς φάρμακα. Παράλληλα αποτελεί μια αποκαλυπτική κριτική του ιατρικού μοντέλου της ψυχιατρικής.

.

.

Όσα θα δείτε, θυμίζουν σαφώς τις Care Farms (τα προγράμματα γενικότερα τέτοιου τύπου που υποστηρίζει η Eco-Therapy, που λειτουργούν για θεραπευτικούς σκοπούς ομοίως, σε Αγγλία και Ολλανδία (αλλά ενίοτε και σε Αυστρία, Βέλγιο, Νορβηγία).

Βέβαια, οφείλω να διευκρινίσω πως αυτά τα προγράμματα δεν απευθύνονται μόνο σε άτομα που έχουν διαγνωστεί ως ψυχωσικοί, αλλά και σε άλλα με διάγνωση κατάθλιψης. Συμβαίνει μάλιστα να εντάσσονται σ’ αυτά και άνθρωποι με ιστορικό αυτοτραυματισμών, με διάγνωση αυτισμού κ.α..

Υπάρχει για το θέμα των υπηρεσιών Υγείας στη Σουηδία γενικότερα, ένα σχόλιο του Γιάννη Κωνσταντή, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ (αναφέρεται και στην ψυχική υγεία) κι έχουν δημοσιευτεί άρθρα που αξίζουν την προσοχή σας κι απ’ τα οποία θα μάθετε περισσότερα εδώ, εδώ κι εδώ.

Σας προτείνω όπως πάντα, να δείτε όλους τους συνδέσμους και θα επαναλάβω πως παρά τις επιμέρους ενστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος για όλα αυτά, οπωσδήποτε έχουν αξία τα προγράμματα και οι προσεγγίσεις, που ξεφεύγουν απ’ το παραδοσιακό, κυρίαρχο, ψυχιατρικό μοντέλο κι αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους με αξιοπρέπεια, σε χώρους εκτός ψυχιατρείου και συχνά χωρίς ψυχοφάρμακα. Αν μη τι άλλο, μας δείχνουν πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Κι αυτό δεν είναι λίγο.-

.

.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αποφάσισα να διαθέσω δωρεάν όλες τις ταινίες μου στο Youtube, γιατί θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Μπορείτε ακόμα να αγοράσετε τις ταινίες σε DVD αν επιθυμείτε, αλλά δεν θέλω τα χρήματα να εμποδίσουν οποιονδήποτε να λάβει το μήνυμα των ταινιών. Για μια επανάσταση στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας!

Daniel Mackler

.

.

.

Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης

.

open-dialogue_image_larger

.

Το ντοκιμαντέρ αυτό το είδα πρόσφατα και το έχει γυρίσει ο ίδιος άνθρωπος που κινηματογράφησε και το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά«, ο Daniel Mackler δηλαδή.

Όπως έχω ξαναγράψει, ακόμα κι αν κάποιος έχει επιμέρους ενστάσεις, οι φωνές που επιμένουν πως υπάρχει δυνατότητα θεραπείας μέσω άλλων προσεγγίσεων, που σαφώς διαφοροποιούνται απ’ τo παραδοσιακό, κυρίαρχο ψυχιατρικό μοντέλο για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων, αξίζει να προβάλλονται.

Γι’ αυτό διάλεξα να το μοιραστώ μαζί σας σήμερα (θ’ ακολουθήσει κι άλλη μία σχετική ανάρτηση, για τις Θεραπευτικές Κατοικίες της Σουηδίας) κι έχει σημασία να ξέρετε πως είναι ολόκληρο υποτιτλισμένο στα ελληνικά..

Κάποιοι συνάδελφοι θα γνωρίζετε ήδη με ποιο τρόπο δουλεύουν οι Φινλανδοί σ’ αυτό το μικρό κομμάτι της χώρας τους, κάποιοι όχι, αλλά οπωσδήποτε όλοι μπορείτε να μάθετε περισσότερα, αν συμβουλευτείτε και μελετήσετε και όσα υπάρχουν εδω, εδώ κι εδώ. Ας δούμε όμως πρώτα τι αναγράφεται στο site του Mackler, σχετικά για τον «Ανοιχτό Διάλογο»:

Στο μακρινό Φιλανδικό Βορρά, πολύ κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, μια ομάδα καινοτόμων οικογενειακών θεραπευτών μετέτρεψαν το παραδοσιακό σύστημα ψυχικής υγείας της περιοχής, το οποίο είχε πενιχρά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας, σε ένα σύστημα που εμφανίζει πλέον τα καλύτερα στατιστικά αποτελέσματα παγκοσμίως για το πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο (σχεδόν 85% πλήρη ανάρρωση). Ονομάζουν την προσέγγιση τους Ανοιχτό Διάλογο κι έτσι ονομάστηκε και το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, που γύρισε ο παραγωγός και πρώην ψυχοθεραπευτής Ντάνιελ Μάκλερ και διατίθεται δωρεάν.

Oι αρχές τους, σε μια εποχή που δεσπόζουν τα πολυφαρμακευτικά κοκτέιλ και η ακούσια νοσηλεία, αν και ριζοσπαστικές, είναι εκπληκτικά απλές. Συναντούν τους άμεσα ενδιαφερόμενους που βρίσκονται σε κρίση αμέσως και συχνά τους επισκέπτονται καθημερινά μέχρι η κρίση να επιλυθεί. Αποφεύγουν τη νοσηλεία και το επακόλουθο στίγμα προτιμώντας να συναντιούνται στο σπίτι του άμεσα ενδιαφερόμενου και, πιθανότατα το πιο επίμαχο απ’ όλα, αποφεύγουν τη χρήση αντψυχωτικών φαρμάκων όποτε αυτό είναι εφικτό.

Δουλεύουν επίσης σε ομάδες γιατί θεωρούν την ψύχωση ένα πρόβλημα που αφορά ανθρώπινες σχέσεις. Συμπεριλαμβάνουν τις οικογένειες των άμεσα ενδιαφερόμενων και κοινωνικά δίκτυα στη θεραπευτική διαδικασία και οι επαγγελματίες δουλεύουν ομαδικά και όχι ο καθένας μόνος του. Επιπλέον, η όλη προσέγγιση εκτιμά την αξία  της φωνής κάθε συμμετέχοντα  στη διαδικασία και κυρίως του άμεσα ενδιαφερόμενου. Τέλος, παρέχουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν μέσα στο Φινλανδικό πλαίσιο δημόσιας ιατρικής περίθαλψης.

Ο “Ανοιχτός Διάλογος ”, συγκεντρώνει συνεντεύξεις ψυχιάτρων, ψυχολόγων, νοσηλευτών και δημοσιογράφων προκειμένου να αποδώσει το δυναμικό όραμα της ανάρρωσης χωρίς φάρμακα και να ασκήσει σκληρή κριτική στην παραδοσιακή ψυχιατρική.

.

.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αποφάσισα να διαθέσω δωρεάν όλες τις ταινίες μου στο Youtube, γιατί θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Μπορείτε ακόμα να αγοράσετε τις ταινίες σε DVD αν επιθυμείτε, αλλά δεν θέλω τα χρήματα να εμποδίσουν οποιονδήποτε να λάβει το μήνυμα των ταινιών. Για μια επανάσταση στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας!

Daniel Mackler

.

.

*Όσες/οι ενδιαφέρεστε να μάθετε ακόμα περισσότερα υπάρχει στα ελληνικά αυτό εδώ το site για το οποίο με ενημέρωσε η Γεωργία Μυλωνάκη.

.

.

.

.

«Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα

.

broken-wings_image_larger

.

*Το ντοκιμαντέρ το είδα πρόσφατα στο blog του καλού συναδέλφου Σταύρου Γκουγκουσκίδη κι είχε την ευγένεια να μου εξηγήσει πως το βρήκε από εδώ. Επειδή προβάλλω πάντα τέτοια θέματα, επέλεξα να κάνω αυτή την αναδημοσίευση, καθώς θεωρώ σημαντικό το μήνυμα της ταινίας. Ακόμα κι αν κάποιος έχει επιμέρους ενστάσεις, οι διαφορετικές φωνές που επιμένουν πως υπάρχει δυνατότητα θεραπείας χωρίς ψυχοφάρμακα, αξίζει να προβάλλονται (οι μαρτυρίες άλλωστε των δύο γυναικών που θεραπεύτηκαν πλήρως από σχιζοφρένεια, είναι ουσιαστικότατες). Γι’ αυτό όσοι-ες ενδιαφέρεστε, σας προτείνω να διαβάσετε κι αυτές τις αναρτήσεις που θα βρείτε εδω, εδώ κι εδώ. Θα σας βοηθήοσυν να σχηματίσετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.

.

.

.

«Πάρε Αυτά τα Σπασμένα Φτερά», είναι ο τίτλος ενός ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, που γύρισε ο παραγωγός και πρώην ψυχοθεραπευτής Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο δείχνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να θεραπευτούν πλήρως από τη σχιζοφρένεια χωρίς ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη στο χώρο της ψυχικής υγείας και τις φαρμακευτικές βιομηχανίες αυτό δεν είναι δυνατόν. Το φιλμ εστιάζει στις ζωές δύο γυναικών –των ηρωίδων μου– που θεραπεύτηκαν από σχιζοφρένεια. Διερευνώνται οι ρίζες της σχιζοφρένειάς τους σε παιδικά τραύματα και περιγράφονται λεπτομέρειες από την πετυχημένη θεραπεία τους με χαρισματικούς ψυχοθεραπευτές. Η πρώτη γυναίκα είναι η Τζόαν Γκρήνμπεργκ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 50 χρόνια), συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Ποτέ δεν Σου Υποσχέθηκα έναν Κήπο με Τριαντάφυλλα». Η δεύτερη είναι η Κάθριν Πέννυ (θεραπευμένη πλήρως πάνω από 30 χρόνια), μια ψυχιατρική νοσηλεύτρια, που την ιστορία της θεραπείας της κατέγραψε ο θεραπευτής της, ο Δρ Ντάνιελ Ντόρμαν στο βιβλίο «Η Θεραπεία του Δάντη: Έξοδος από την Τρέλα». Οι αφηγήσεις τους συνυφαίνονται με συνεντεύξεις από γίγαντες στον τομέα της θεραπείας της σχιζοφρένειας, όπως από τον Δρ Πήτερ Μπρέγκιν (συγγραφέα του «Τοξική Ψυχιατρική»), τον Ρόμπερτ Γουίτακερ (δημοσιογράφο και συγγραφέα του «Τρελός στην Αμερική») και τον Δρ Μπέρτραμ Κάρον (συγγραφέα του «Ψυχοθεραπεία της Σχιζοφρένειας: Θεραπεία Επιλογής»). Επίσης στη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται πάνω από 100 στιγμιότυπα από συνεντεύξεις αγνώστων στην Πλατεία Γουάσιγκτον της Νέας Υόρκης, οι οποίοι μοιράστηκαν τις απόψεις τους για τη σχιζοφρένεια. Η ταινία είναι πλήρως υποτιτλισμένη σε 19 γλώσσες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αποφάσισα να διαθέσω δωρεάν όλες τις ταινίες μου στο Youtube, γιατί θέλω να τις μοιραστώ με τον κόσμο. Μπορείτε ακόμα να αγοράσετε τις ταινίες σε DVD αν επιθυμείτε, αλλά δεν θέλω τα χρήματα να εμποδίσουν οποιονδήποτε να λάβει το μήνυμα των ταινιών. Για μια επανάσταση στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας!

Daniel Mackler

.

.

.