Internet Addiction – Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Hannah O. Price

.

.

Όπως ξέρετε, οι εξελίξεις και οι κινητοποιήσεις στον χώρο της ψυχικής υγείας, αλλά και της υγείας ευρύτερα, είναι αυτές που μας απασχολούν κυρίως τελευταία και μονοπωλούν τις αναρτήσεις εδώ. Σήμερα όμως, είπα να σας παρουσιάσω ένα απ’ τα βιβλία που διάβασα πρόσφατα κι αναφέρεται στην προβληματική χρήση του Internet και πιο συγκεκριμένα στην εξάρτηση που δημιουργεί το Διαδίκτυο σε κάποιους χρήστες. Κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Nova Publishers και το υπογράφει η Hannah O. Price.

Επειδή σ’ αυτό το blog  έχει γίνει ξανά αναφορά σ’ αυτό το θέμα (εδώ κι εδώ μπορείτε να διαβάσετε σχετικές αναρτήσεις), θεώρησα χρήσιμο να σας αναφέρω τι νεότερα στοιχεία υπάρχουν.

Στο βιβλίο αυτό ουσιαστικά συγκεντρώνονται τα αποτελέσματα καινούριων ερευνών (όπως π.χ. στο πρώτο κεφάλαιο, που γίνεται σύγκριση των χαρακτηριστικών των χρηστών Internet στην Αμερική και στην Κίνα), γίνεται επίσης εκτενής αναφορά στην πληθώρα των ‘εργαλείων’ μέτρησης που αφορούν την προβληματική χρήση (λεπτομέρειες θα βρείτε στο δεύτερο κεφάλαιο), αλλά και στον διαρκώς αυξανόμενο ηλεκτρονικό τζόγο (τρίτο κεφάλαιο).

Το τέταρτο κεφάλαιο, αναφέρεται στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ χρήσης-κατάχρησης Internet και της σεξουαλικής ανάπτυξης των εφήβων. Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε κι εσείς κάνοντας κλικ εδώ. Είναι γραμμένο στα αγγλικά και διατίθεται σε μορφή pdf. Όπως θα δείτε και στα συμπεράσματα, λόγω του μικρού αριθμού ερευνών επί του θέματος και των διαφορετικών μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν, δεν μπορεί να συναχθεί γενικά το συμπέρασμα, ότι το Διαδίκτυο έχει αρνητική επίδραση στην σεξουαλική ζωή των εφήβων αν και σε επιμέρους έρευνες έχουν βρεθεί ανάλογες συσχετίσεις. Στην ουσία δηλαδή, στο μέλλον θα μάθουμε περισσότερα γι’ αυτά τα ζητήματα.

Το πέμπτο κεφάλαιο, αναφέρεται πάλι στην Κίνα και στον εξαιρετικά αμφιλεγόμενο και ενίοτε αντί-επιστημονικό τρόπο που αντιμετωπίζονται, στα περισσότερα από 300 κέντρα θεραπείας που υπάρχουν στην χώρα, οι εθισμένοι στο Διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαίο φυσικά, που η προσοχή πολλών ερευνητών στρέφεται σ’ αυτή τη χώρα, καθώς η κουλτούρα των ανθρώπων που ζουν εκεί, διαφέρει ριζικά και επηρεάζει σαφώς και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και φυσικά το Internet. Αν συνυπολογίσετε και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο οι κάτοικοι της και την δυσκολία των ειδικών, ψυχιάτρων και ψυχολόγων να συμφωνήσουν στα κριτήρια που καθιστούν προβληματική την χρήση του Διαδικτύου (ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν άνθρωποι που υφίστανται ακόμη και ηλεκτροσόκ για να θεραπευτούν απ’ τον κυβερνοεθισμό τους), θα έχετε όλη την εικόνα.

Στο έκτο κεφάλαιο, γίνεται ιστορική αναδρομή και ο εστιασμός έχει να κάνει με την φαινομενολογία του Internet. Διευκρινίζεται ότι σαφέστατα το Διαδίκτυο είναι ουσιαστικής σημασίας εφεύρεση για την ζωή περισσοτέρων από ένα δις ανθρώπων κι ότι έχει προσφέρει πολλά στην επικοινωνία, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία κ.α. Στα αρνητικά του καταλογίζεται, το περίπου 6-8% των χρηστών που εθίζονται σ’ αυτό. Θα πρέπει όμως σαφώς να διευκρινιστεί, ότι οι αριθμοί των ερευνών είναι δύσκολο να είναι απόλυτοι και να ποσοτικοποιούν σωστά το τι γίνεται παγκόσμια. Δείχνουν όμως μια τάση. Σημασία έχει λοιπόν, ειδικά για τους ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα, να συνειδητοποιήσουν τους πιθανούς κινδύνους, να συμβάλλουν στην πρόληψη, χωρίς ωστόσο να δαιμονοποιούν το μέσο.

Το έβδομο και τελευταίο κεφάλαιο, και κατά την γνώμη μου ένα απ’ τα πιο σημαντικά τουτ βιβλίου, εστιάζεται στην εξάρτηση απ’ το Διαδίκτυο των παιδιών και των εφήβων. Κι αυτή μπορεί μεν να μην περιορίζεται από δημογραφικά στοιχεία, ωστόσο αναφέρονται στη σύνοψη του Keith W. Beard, κάποιοι παράγοντες που δείχνουν, γιατί κάποια παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα από άλλα.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

Internet Addiction: Tο νέο βιβλίο της Kimberly S. Young και του Cristiano Nabuco de Abreu

.

.

.

Το όνομα της Kimberly S. Young, είχε αναφερθεί ξανά στην ανάρτηση που αφορούσε την Εξάρτηση από το Διαδίκτυο μιας και είναι η κατεξοχήν ειδική για το θέμα. Αυτή τη φορά λοιπόν, έρχομαι να σας παρουσιάσω το νέο βιβλίο (κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου) που έγραψε με τον Cristiano Nabuco de Abreu και στο οποίο αναφέρεται ότι καινούριο υπάρχει, τόσο ερευνητικά όσο και από πλευράς θεραπειών, γι’ αυτή την νέα  εξάρτηση.

Στα 15 κεφάλαια εξετάζονται αναλυτικά θέματα όπως ο ηλεκτρονικός τζόγος, το cybersex, ο εθισμός στα παιχνίδια ρόλων που παίζονται online, η κοινωνική δικτύωση κ.α. Το βιβλίο ουσιαστικά όμως χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο δίνεται βάρος στην κατανόηση της εξαρτητικής συμπεριφοράς (Understanding Internet Behavior and Addiction) και στο δεύτερο γίνεται λόγος για την ψυχοθεραπεία, την αντιμετώπιση και την πρόληψη (Psychotherapy, Treatment and Prevention).

Φυσικά ένα ολόκληρο κεφάλαιο του (το κεφάλαιο 10), αφιερώνεται στους εξαρτημένους εφήβους και στον τρόπο που ειδικοί και γονείς θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουν (μία από τις θεραπευτικές προτάσεις είναι και η Οικογενειακή Θεραπεία), αφού το ποσοστό αυτών που  κάνουν κατάχρηση του Internet, αυξάνεται καθημερινά, ωστόσο, δεν ξεπερνά το 4.6-4.7%.

Ενδιαφέρον όμως είναι πως στις μελέτες που παρουσιάζονται και αφορούν διαφορετικές χώρες, φαίνεται πως οι φοιτητές που έχουν εύκολη πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι και η πιο εθισμένη σ’ αυτό, ομάδα του πληθυσμού. Το ποσοστό δε εκείνων που πληρούν τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν εθισμένοι, είναι πάνω από 10% είτε η μελέτη έχει γίνει σε Πανεπιστήμιο του Τέξας, είτε σε Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν. Φτάνει μάλιστα ως το 14%. Στην Κίνα ειδικά,  οι στατιστικές μελέτες κάνουν λόγο για δέκα εκατομμύρια εθισμένων νέων.

Στην εισαγωγή του βιβλίου τώρα,  αναφέρεται πως η A. P. A (American Psychiatric Association), αποφάσισε στο DSM-5, να συμπεριλαμβάνεται επισήμως και ως διαταραχή ο εθισμός στο Διαδίκτυο. Τη γνώμη μου για το DSM και τα λοιπά διαγνωστικά εγχειρίδια κατάταξης ελπίζω να την ξέρετε, οπότε ποσώς εντυπωσιάζομαι. Το αναφέρω μόνο για όσους ενδιαφέρονται (και αν δεν έχουν γνώση της διαπλοκής των φαρμακοβιομηχανιών με το DSM, τους προτείνω να διαβάσουν αυτή την ανάρτηση για να καταλάβουν την αντίδραση μου).

Τι οδηγεί όμως κάποιον να φτάσει να κάνει τέτοια χρήση του Internet, ώστε να αισθάνεται πως αν δεν είναι συνδεδεμένος στον παγκόσμιο ιστό  κάτι του λείπει και να εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης και μεγάλης δυσφορίας; Tι είναι αυτό που τον κάνει  να αναβάλλει διάφορες εργασίες προκειμένου να μπορεί να ξοδέψει περισσότερο χρόνο όντας on line, να χάνει τον ύπνο του ή να ονειρεύεται πράγματα που σχετίζονται με την εικονική του ζωή;

Απ’ ότι φαίνεται, πολλά πράγματα: χαμηλή αυτοεκτίμηση, αδυναμία δημιουργίας και διατήρησης αληθινών στενών διαπροσωπικών σχέσεων,  οικογενειακά προβλήματα, προβλήματα υγείας, επαγγελματικές συγκρούσεις, έλλειψη ικανοποίησης απ’ τη ζωή, απώλεια της ελπίδας,  κτλ κτλ. Είχαμε θίξει αυτό το θέμα και στην ανάρτηση που αναφέρω στην αρχή αυτής της παρουσίασης, οπότε ίσως θα ήταν χρήσιμο να την διαβάσετε κι εκείνη για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη.

Το ζήτημα είναι πως ανεξαρτήτων των λόγων, αυτό που είναι σαφές είναι πως η παθολογική ενασχόληση με το Διαδίκτυο, είναι ένα είδος ψυχολογικής διεξόδου από τα προβλήματα της αληθινής ζωής, από τις ματαιώσεις που αυτή περιλαμβάνει.

Και πως θεραπεύεται αυτός ο εθισμός; Με διάφορους τρόπους που φτάνουν πλέον ως την φαρμακοθεραπεία, αλλά συμπεριλαμβάνουν και πιο ήπιες μεθόδους, όπως οι ψυχοθεραπείες (π.χ. γνωστική-συμπεριφορική ανάλυση), που βοηθά το άτομο να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους αναζητά αυτή την διέξοδο και να αλλάξει κατά το δυνατόν τη ζωή του.

Οι νευροψυχολόγοι πάντως ερευνώντας ακόμη τον νέο αυτό τομέα, κάνουν λόγο για την δράση της ντοπαμίνης, για συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές που επηρεάζουν τον εγκέφαλο κι εμπλέκονται γενικότερα στις εξαρτητικές συμπεριφορές των ανθρώπων κ.α.  Άλλοι επιστήμονες όμως του ίδιου κλάδου εκφράζουν ριζικές διαφωνίες. Όπως είπαμε, το θέμα είναι καινούριο και χωράει μεγάλη συζήτηση.

Γι’ αυτό πρέπει να σας αναφέρω, ότι υπάρχουν και ενστάσεις, για το αν μπορούμε καν να κάνουμε λόγο για Διαταραχή Εθισμού στο Διαδίκτυο ή πρόκειται για υπερβολές των ειδικών. Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Γιατί δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και το πόσοι άνθρωποι είναι νυχθημερόν συνδεδεμένοι στο Διαδίκτυο, χρησιμοποιώντας ακόμα και τα κινητά τους τηλέφωνα για να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό όταν οδηγούν, δουλεύουν, βρίσκονται μακριά από τον υπολογιστή τους κ.ο.κ.

Ούτε μπορεί να αγνοήσει όμως κανείς και την ίδια την αλλαγή της κοινωνίας που πλέον χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο, όχι μόνο ως τον κατεξοχήν τρόπο ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και για την προώθηση επαγγελματικών σχεδίων, για τη δημιουργία μικρών φτηνών επιχειρήσεων, για ψυχαγωγία κτλ. Γεγονός επίσης είναι πως το Διαδίκτυο βοηθά ανθρώπους μοναχικούς ή με σοβαρά προβλήματα υγείας, να νιώθουν ότι έχουν παρέα μέσω των κοινωνικών δικτύων, παρέχει συμβουλές για διάφορα θέματα (ιατρικά, ανατροφής παιδιών, εργασιακά, κτλ), γίνεται αφορμή για να δημιουργηθούν φιλίες ακόμη και να ανθίσουν έρωτες και κάποιες φορές είναι ένας έξοχος τρόπος για να επικοινωνούν με τον υπόλοιπο κόσμο, άνθρωποι που ζουν σε απομακρυσμένες γεωγραφικά περιοχές του πλανήτη.

Πρέπει για να αποφανθεί κανείς, να λάβει υπόψη του και το κοινωνικό-ιστορικό-πολιτισμικό πλαίσιο λοιπόν, στο οποίο αυτές οι αλλαγές στη συμπεριφορά των ανθρώπων λαμβάνουν χώρα, για να μην οδηγηθεί σε λάθος συμπεράσματα. Και στο βιβλίο για το οποίο γίνεται λόγος εδώ σήμερα, αυτό συμβαίνει, καθώς αναφέρονται από την αρχή σχεδόν οι ιδιαιτερότητες της ινδικής και κινέζικης κοινωνίας σε σχέση με την χρήση του Διαδικτύου.

Κι είναι λογικό αυτό, καθώς η Young ξέρει καλά τη δουλειά της, είναι πρωτοπόρος στη μελέτη αυτού του φαινομένου (το μελετά απ’ το 1995) και μαζί με τον συνεργάτη της, έγραψαν ένα βιβλίο που καλύπτει κάθε τι σχετικό. Διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και θα είναι χρήσιμο σίγουρα σε όλους τους εδικούς του χώρου. Δεν ξέρω αν θα το επέλεγε για μελέτη κάποιος-α που δεν έχει σχετίζεται επαγγελματικά με το θέμα, αλλά και πάλι κάτι θα μάθαινε. Θέλω να πω δηλαδή πως δεν υπάρχουν ιδιαίτερες δυσκολίες λόγω λεξιλογίου, επιστημονικών όρων κτλ. Με λίγη προσπάθεια όλοι μπορούν να το κατανοήσουν.

Και εντέλει πως κλείνει κανείς ένα τέτοιο θέμα; Νομίζω πως έχει νόημα να τονίσω  ένα μόνο  πράγμα: οι άνθρωποι που συνήθως εξαρτώνται από κάτι, δεν εξαρτώνται μόνο από το Διαδίκτυο. Έχουν μια εν γένει εξαρτητική συμπεριφορά, που καλό και χρήσιμο θα είναι να μάθουν πως και γιατί την ανέπτυξαν κι αν τους ενδιαφέρει να προσπαθήσουν να την αλλάξουν. Δείτε τι γράφει κι εδώ, στην ιστοσελίδα του προγράμματος του 18 Άνω, που αντιμετωπίζει την Προβληματική Χρήση στο Διαδίκτυο:

Σημειώνεται ότι μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που είναι εθισμένοι στη χρήση του διαδικτύου, πληρούν επίσης τα κριτήρια για διαταραχές της εξάρτησης από ψυχοτρόπες ουσίες (Anderson, 2001; Bai et al., 2001), και άλλες διαταραχές του ελέγχου των παρορμήσεων, όπως η παθολογική χαρτοπαιξία (Morahan-Martin, 2005). Υποστηρίζεται μάλιστα, ότι οι χρήστες εκείνοι με προφίλ, που περιλαμβάνει τις εν λόγω διαταραχές, έχουν ήδη κάνει το πρώτο βήμα για την υπερβολική χρήση του (Pratarelli & Browne,2002). Σε ακολουθία με τα παραπάνω ξεκινά η υποδοχή εξαρτημένων από τον ιστό σε χώρο της μονάδας, για ψυχοθεραπευτική εκτίμηση και αντιμετώπιση , αποσκοπώντας στην απεξάρτηση από το internet και τις υπηρεσίες του διαδικτύου.

Προσωπικά δεν θα πρότεινα σε κανέναν φαρμακοθεραπεία για κάτι τέτοιο (ευτυχώς δεν έχει διαδοθεί κιόλας ως θεραπευτική λύση), όχι επειδή φυσικά δεν είναι ο τομέας μου, αλλά επειδή με το χάπι, με το κάθε είδους χάπι που προσπαθεί να ρυθμίσει μια συμπεριφορά μας, είναι σαν να βάζεις το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλάκι. Το κρύβεις, δεν το βλέπεις, αλλά εξακολουθεί να είναι εκεί.

Αν αισθάνεστε λοιπόν ότι σας αγγίζει όλο αυτό, αν πιστεύετε πως είστε εθισμένοι στο Διαδίκτυο, απευθυνθείτε στο 18 Άνω, για το πρόγραμμα του οποίου μπορείτε εδώ να βρείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα, διαβάστε τα άρθρα που θα βρείτε σ’ αυτή τη σελίδα.  Και να θυμάστε πάντα, πως το πρώτο βήμα, είναι η συνειδητοποίηση και παραδοχή του προβλήματος.

Να είστε καλά.

.

.

*Από 1 εως 3 Απριλίου 2011, θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διαταραχής Εθισμού στο Διαδίκτυο. Ευχαριστώ πολύ, τον αγαπημένο μου φίλο παιδοψυχίατρο, Σάββα Γεωργιάδη, που μ’ ενημέρωσε και σας παραπέμπω για πληροφορίες εδώ. Φυσικά θα εξακολουθήσω να παρακολουθώ το θέμα και θα επανέρχομαι με αναρτήσεις όταν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, που έχει σημασία να γνωρίζουμε όλοι μας.

.

.

 

Εξάρτηση απ’ το Διαδίκτυο-Η σκοτεινή πλευρά..

.

Δεν ξέρω πόσοι από σας, διαβάσατε μια είδηση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα κι αφορούσε δύο γονείς, που παραμέλησαν μέχρι θανάτου το μωρό τους, για χάρη της  ψηφιακής τους «κόρης» (έπαιζαν το παιχνίδι Ρrius Οnline),  αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή και προφανώς αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, όσον αφορά την εξάρτηση ενηλίκων απ’ το Διαδίκτυο. Εντελώς συμπτωματικά, έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ χτες,  που αφορούσε σε ένα άλλο πολυσυζητημένο παιχνίδι, το «Second Life», κι αναφερόταν σ’ αυτό, πως συγκεντρώνει τουλάχιστον 200.000 χρήστες ημερησίως, οι οποίοι περνούν εκεί, περίπου 4 ώρες. Σ’ αυτό στήνουν μια άλλη ζωή, διαφορετική απ’ την πραγματική τους, μια ζωή ίσως όπως την ονειρεύονται, αλλά πέρα για πέρα πλασματική.  Μπορούν να δουλεύουν, μπορούν να αγοράζουν διάφορα προϊόντα και υπηρεσίες, να συνάπτουν σχέσεις, να πετούν καταργώντας τους νόμους τις βαρύτητας, να σκοτώνουν, να παίζουν πορνογραφικά παιχνίδια (δείτε εδώ σχετική δημοσίευση) ακόμη και να παντρεύονται. Και φυσικά αυτό το παιχνίδι, δεν είναι το μόνο, που βοηθά στο να διαφεύγει κανείς απ’ την πραγματικότητα.

Αν σκεφτείτε ότι γίνεται λόγος για εξάρτηση (internet addiction disorder), όταν το άτομο τείνει τις 40 ώρες εβδομαδιαίως on line (σ’ αυτές δεν υπολογίζονται οι ώρες που για επαγγελματικούς λόγους βρίσκεται κανείς δικτυωμένος) και το 2008, κινεζική έρευνα κατέδειξε ότι περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια  έφηβοι ήταν συνδεδεμένοι στο Διαδίκτυο τουλάχιστον έξι ώρες ημερησίως, καταλαβαίνετε ότι είναι αδύνατον να οριστεί παγκόσμια ο αριθμός των εθισμένων χρηστών (‘I link therefore I exist’). Ωστόσο, έχει μεγάλη σημασία να διευκρινίσουμε ότι πέρα από το χρόνο που περνά κανείς στο Internet, ρόλο παίζει και το πως ‘αξιοποιεί’ αυτό το χρόνο. Τα εθισμένα άτομα, προτιμούν να τον περνούν σε κοινωνικά δίκτυα  (που σε πολλές περιπτώσεις καλύπτουν την αδυναμία τους να συσχετιστούν ουσιαστικά με άλλους ανθρώπους στην καθημερινή τους ζωή), έχουν μια μόνιμη και διαρκή ανάγκη να είναι συνεχώς συνδεδεμένα στον παγκόσμιο ιστό και να αυξάνουν τον χρόνο παραμονής τους εκεί προκειμένου να νιώσουν ικανοποίηση, αδυνατούν να μειώσουν τον χρόνο ενασχόλησης τους με το Διαδίκτυο, έχουν εμμονικές σκέψεις για το τι μπορεί να συμβαίνει  στο Δίκτυο (στις περιπτώσεις που για κάποιο λόγο δεν είναι συνδεδεμένοι), βλέπουν όνειρα που σχετίζονται με παιχνίδια που παίζουν και με καταστάσεις που ζουν όντας εκεί,  σταδιακά γίνονται ευερέθιστα, χάνουν το ενδιαφέρον τους για κάθε σχέση που είναι εκτός του ηλεκτρονικού τους κόσμου κ.α.   (περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Και φυσικά δεν φταίει το μέσο. Ούτε λόγος να το δαιμονοποιήσουμε, εξαιτίας της ελκυστικότητας του. Το Internet προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες για μάθηση, εκπαίδευση και ψυχαγωγία. Η ουσία βρίσκεται, στη διαφορά της χρήσης από την κατάχρηση.

Έχει σημασία να καταλάβουμε όλοι μας λοιπόν, πως είναι εύκολο κανείς να χάσει τον έλεγχο και είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, πως στη χώρα μας υπάρχουν προγράμματα που αντιμετωπίζουν και αυτόν τον εθισμό, όπως το πρόγραμμα του «18 ‘Ανω». Η ψυχίατρος  Κατερίνα Μάτσα, επιστημονικά υπεύθυνη της μονάδας και εκδότρια του γνωστού επιστημονικού περιοδικού «Τετράδια ψυχιατρικής», δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος (Νο 108), ένα εξαιρετικό αφιέρωμα για το θέμα, που σας προτείνω να διαβάσετε για να καταλάβετε περισσότερα πράγματα. Στο άρθρο μάλιστα που υπογράφει η ίδια, εξηγεί το ρόλο της αλεξιθυμίας στους εθισμένους, αναφέρεται εκτενώς στο φαντασιακό τους έλλειμα, απαντά στο ερώτημα αν είναι σωστό ή όχι, να ιατρικοποιούμε το φαινόμενο, διαλύει τον μύθο της ‘κυβερνοκοινωνικότητας’ και τονίζει σαφέστατα ότι η εξάρτηση απ’ το Διαδίκτυο, αποτελεί  πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Εξίσου ενδιαφέρον, είναι και το άρθρο που αφορά τα μαζικά διαδικτακά παιχνίδια ρόλων (MMORPGs) κι ερευνά τις κρίσιμες διαστάσεις της σχέσης του παίκτη, με το «avatar» που χρησιμοποιεί.

Προφανώς, είναι δύσκολο όσα και να γράψω να καλύψω σε μια ανάρτηση, ένα τόσο τεράστιο θέμα. Ωστόσο, αξίζει να κάνω ιδιαίτερη μνεία στη δουλειά της Kimberly Young για την οποία μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδώ και να διαβάσετε άρθρα της εδώ και να σας προτρέψω να κάνετε  το σχετικό test, απαντώντας με απόλυτη ειλικρίνεια, έτσι για να καταλάβετε μερικά πράγματα περισσότερα για τον τρόπο που χρησιμοποιείτε το Internet. Επίσης, ένα απ’ τα καλύτερα αφιερώματα στην ελληνική γλώσσα, σχετικό με όσα συζητάμε, θα βρείτε στο «Βήμα Ιδεών». Έχει σημασία τέλος, να εξηγήσω πως πλέον γίνεται λόγος και για διάφορα είδη κυβερνο-εθισμού, όπως το cybersex/cyberporn addiction, to online affairs, το online gaming,  το online gambling κ.α.

.

ΥΓ: Έτσι για την ιστορία,  κλείνοντας, μιας και αναφερόμαστε στο Διαδίκτυο, αξίζει να σκεφτείτε ότι ληστείες διαπράχθηκαν όταν κάποιοι χρήστες ανακοίνωσαν τις διακοπές τους (κι εύκολα όπως έδειξαν Ολλανδοί προγραμματιστές, μπορούν να γίνουν κι άλλες), ότι φόνοι διαπράχτηκαν όταν κάποιοι άλλαξαν το status τους στο Facebook, ότι πρόσφατα ένα νεαρό κορίτσι, κόρη γνωστού ηθοποιού κακοποιήθηκε εξ’ αιτίας μιας διαφωνίας που ξεκίνησε απ’ το Facebook, ένα άλλο στη Βρετανία έπεσε θύμα βιασμού και δολοφονήθηκε από κακοποιό που γνώρισε στο Facebook και να είστε περισσότερο προσεκτικοί , με τους ανθρώπους που δεν γνωρίζετε αλλά επικοινωνείτε μαζί τους, για οποιονδήποτε λόγο κι αν το κάνετε αυτό. Όπως δεν ανοίγουμε στον οποιονδήποτε την πόρτα του σπιτιού μας, έτσι δεν πρέπει ν΄ ανοίγουμε online και την καρδιά μας. Ποτέ δεν ξέρετε, ποιος αλήθεια κρύβεται πίσω από ένα ελκυστικό avatar.

.

*H φωτογραφία είναι από εδώ.

.
.

.