Πρωτοβουλία ‘Ψ’: Προβολή ταινίας «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ», Παρασκευή , 28/1/22 στις 7 μ.μ

Την ερχόμενη Παρασκευή, 28/1/22, στις 7 μμ, θα γίνει στο χώρο της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, στην οδό Αιθαλίδου 11 (Αγ. Ιωάννης), η προβολή της γνωστής και πολυβραβευμένης ταινίας του Κεν Λόουτς «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέϊκ».

Αφορμή για το άνοιγμα μιας συζήτησης (που θ΄ ακολουθήσει την προβολή) πάνω στην σχεδιασμένη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους που ζούμε στις μέρες μας και στην άσκηση μιας αντι-κοινωνικής πολιτικής που λειτουργεί στη γραμμή της απόρριψης των αιτημάτων για κοινωνική προστασία και που καταλήγει, συχνά κυριολεκτικά, να «σκοτώνει» αντί να παρέχει στήριξη, προστασία και ουσιαστική κοινωνική ένταξη.

Στην ταινία, ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας χήρος ξυλουργός που, όταν παθαίνει έμφραγμα στη διάρκεια της δουλειάς του και ο γιατρός του κρίνει πως είναι ακατάλληλος για εργασία, το αντίστοιχο βρετανικό ΚΕΠΑ κρίνει πως μπορεί να εργαστεί και δεν του παρέχει επίδομα. Ο Ντάνιελ αποφασίζει να κάνει έφεση, πώς, όμως, που, όπως πολλοί και πολλές, δεν ξέρει να χειρίζεται υπολογιστή.

Βιώνοντας τη ματαίωση από τις πολλές προσπάθειες για το επίδομα, ο Ντάνιελ βγαίνει μια μέρα έξω από την Υπηρεσία Ευρέσεως Εργασίας και γράφει με σπρέι: «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, απαιτώ τον ορισμό της έφεσής μου πριν λιμοκτονήσω και να αλλάξετε την κωλομουσική στον τηλεφωνητή». Με συνέπεια την σύλληψη από την αστυνομία, που τον αφήνει ελεύθερο με σχετική προειδοποίηση.

Μετά από όλα αυτά αναγκάζεται να πουλήσει τα περισσότερα από τα πράγματά του και ν΄ αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο (Είχε προηγηθεί η φιλική σχέση του με την Κέϊτι, μιαν άστεγη ανύπαντρη μητέρα δυο παιδιών που έμενε σε ξενώνα αστέγων και που ο Ντάνιελ βοήθησε με τις επισκευές του σπιτιού της).

Την ημέρα της έφεσης, με την Κέιτι να βρίσκεται μαζί του για συμπαράσταση, και με τον δικηγόρο του να τον βρίσκει υπερβολικά αισιόδοξο για την έκβαση, ο Ντάνιελ, πηγαίνοντας, με έντονο άγχος στην τουαλέτα, πεθαίνει από έμφραγμα.

Στην κηδεία του η Κέιτι διαβάζει ως επικήδειο τα λόγια που θα έλεγε ο Ντάνιελ την ημέρα της έφεσης.

Πολλά από αυτά τα βιώνει και τα υφίσταται η πλειονότητα των αιτούντων ένα επίδομα και την όποια κοινωνική προστασία για σοβαρά προβλήματα υγείας και ψυχικής υγείας που έχει, όταν έρχεται αντιμέτωπη με την επίσημη πολιτική γραμμή που συγκροτεί τη λειτουργία των επιτροπών για όσο γίνεται περισσότερες απορρίψεις.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Προβολή της ταινίας του Κεν Λόουτς «Family Life» απ’ την Πρωτοβουλία ‘Ψ’: Παρασκευή 29 Οκτωβρίου, στις 19.30

Την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου, θα γίνει στην οδό Αιθαλίδου 11, ώρα 19.30, η προβολή της ταινίας «Family life”.

Πάνε 50 χρόνια από τότε που γυρίστηκε και κυκλοφόρησε (τον Δεκέμβρη του 1971) αυτή η κομβικής σημασίας ταινία του Κεν Λόουτς (διάρκειας 108 λεπτών), που εξακολουθεί πάντα να προσφέρει ένα πολύ πλούσιο υλικό για το άνοιγμα μιας συζήτησης πάνω στο για ποια ψυχική υγεία, για ποια ψυχιατρική, αλλά και για ποια κοινωνία μιλάμε. Για το πώς αυτό που αποκαλούμε «ψυχική διαταραχή», «τρέλα», συχνά δεν είναι παρά η μόνη λογική απάντηση σε ανυπόφορες κοινωνικές συνθήκες – συμπεριλαμβανομένων των οικογενειακών.

Μια νεαρή γυναίκα, η Τζάνις, ζει με τους εξαιρετικά συντηρητικούς και ελεγκτικούς γονείς της, που θεωρούν ότι η κόρη τους, που προσπαθεί να βρει το δρόμο της, ένα νόημα ζωής σ΄ έναν κόσμο που δεν υπόσχεται πολλά, δεν έχει την «πρέπουσα» συμπεριφορά Και επομένως, ό,τι της λένε και της κάνουν, οι όποιες κριτικές απαγορεύσεις κλπ, είναι πάντα «για το καλό της». Χωρίς η ταινία να τους παρουσιάζει απλώς σαν «τέρατα», καθώς δεν είναι, και οι ίδιοι, λιγότερο από την Τζάνις παγιδευμένοι από τις συμβάσεις και τις αξίες της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης.

Όταν η Τζάνις μένει έγκυος (από τον φίλο της, τον οποίο, φυσικά, οι γονείς απορρίπτουν), την αναγκάζουν να κάνει έκτρωση, με αποτέλεσμα η Τζάνις να οδηγηθεί σε μια καταθλιπτική αντίδραση, που αντιμετωπίζεται με ψυχιατρική νοσηλεία.

Ο πρώτος ψυχίατρος που την αναλαμβάνει, λειτουργεί στη λογική της ισότιμης σχέσης και επικοινωνίας. Προσπαθεί να αποκαλύψει και να κάνει αντιληπτό το είδος της ζωής που οδήγησε την Τζάνις σε αυτή την κατάσταση, επιχειρώντας μια διαμεσολάβηση μέσω συνομιλιών με όλα τα μέρη, την άμεσα ενδιαφερόμενη, την μητέρα, τον πατέρα. Χωρίς να επιβάλει καταναγκαστική λήψη φαρμάκων κλπ. Αλλά καθώς αυτή η πρακτική του δεν είναι, και δεν ήταν από μακρού, γενικά αρεστή στην κλινική και απομακρύνεται, με απόφαση της διοίκησης του νοσοκομείου, η Τζάνις αναλαμβάνεται από αυτούς τους ψυχιάτρους, τους πιο πολλούς, που θεωρούν αυτονόητο τον μονόδρομο του ψυχοφαρμάκου, το ηλεκτροσόκ, την μετατροπή του προσώπου σε πράγμα, σε ένα παθητικό αντικείμενο προς παρουσίαση μέσα σε αμφιθέατρα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Ντοκιμαντέρ για τον Κεν Λοουτς και την ταινία «I, Daniel Blake» στο Arte: Διαθέσιμο ως τις 15/11/2021

O Rémi Lainé είναι ο δημιουργός αυτού του ντοκιμαντέρ (για το οποίο υπάρχουν υπότιτλοι αγγλικοί, ιταλικοί, κ.α., όχι όμως ελληνικοί), που εστιάζει στη σπουδαία ταινία του Ken Loach, «I, Daniel Blake».

Το παρακολούθησα πρόσφατα απ’ το Arte κι αν το δείτε κι εσείς, θα μάθετε σίγουρα πολλές άγνωστες λεπτομέρειες για το πώς επιλέχτηκε ο πρωταγωνιστής, πώς γυρίστηκαν κάποιες συγκεκριμένες σκηνές κτλ.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης μιλάει επιπλέον και για την οικογένειά του (κυρίως για τον πατέρα του), αλλά και για τους συνεργάτες του που χρόνια εμπιστεύεται κι εμφανίζονται κι εκείνοι στην κάμερα.

Θα είναι ελεύθερα διαθέσιμο ως τις 15/11/2021 κι υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα προγράμματα στο συγκεκριμένο κανάλι, εκτός απ’ τη σειρά «Once Upon a Time…».

Για παράδειγμα, είδα κι αυτό το ντοκιμαντέρ για τα pushbacks κι υπάρχει κι αυτό για τη Μόρια. Για να ξέρουμε τι συμβαίνει… Εξερευνήστε λίγο και θα δείτε τι ακόμη σας ενδιαφέρει.

«Sorry We Missed You» («Δυστυχώς απουσιάζατε»): Η πρόσφατη ταινία του Κεν Λόουτς διαθέσιμη απ’ την ErtFlix ως τις 4/2/2021

Σας είχα προτείνει και στο πρόσφατο παρελθόν ταινία του Κεν Λόουτς, όπως σίγουρα κάποι@ θυμάστε κι έτσι επανέρχομαι σήμερα με νέα πρόταση. Την συγκεκριμένη την είδα το 2019, μόλις πέρυσι δηλαδή και μπορείτε να την παρακολουθήσετε κι εσείς ελεύθερα απ’ την πλατφόρμα της ErtFlix, με ελληνικούς υπότιτλους. Αν σας ενδιαφέρει η υπόθεση, να οι λεπτομέρειες:

«O Ρίκυ, η Άμπι και τα δύο τους παιδιά ζουν στο Νιουκάστλ. Είναι μια δεμένη οικογένεια και ο ένας νοιάζεται για τον άλλον. Ο Ρίκυ αλλάζει δουλειές, ενώ η Άμπι, που αγαπά τη δική της, προσέχει ηλικιωμένους. Παρόλο που δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και πιο σκληρά, συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουν το δικό τους σπίτι. Όταν προκύπτει μια χρυσή ευκαιρία, η Άμπι πουλάει το αυτοκίνητο της και ο Ρίκυ αγοράζει ένα ολοκαίνουριο φορτηγάκι για να δουλέψει ως αυτοαπασχολούμενος μεταφορέας. O μοντέρνος κόσμος έχει τις επιπτώσεις του σε αυτές τις τέσσερις ψυχές μέσα στην ίδια τους την κουζίνα.

Ο δύο φορές βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα Κεν Λόουτς (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι, Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ) επιστρέφει με ένα ακόμα αιχμηρό κοινωνικό δράμα επικεντρωμένο στους ανθρώπους της εργατικής τάξης και πιστό στο ύφος που τον έχει καταξιώσει ως έναν από τους πιο σπουδαίους δημιουργούς του πολιτικοποιημένου σινεμά.

Η ταινία συμμετείχε στο Επίσημο Διαγωνιστικό 72ο Φεστιβάλ Καννών, ενώ έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο πλαίσιο του 25ου Διεθνούς Φεστιβάλ της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας και αναμφίβολα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα έργα του Κεν Λόουτς. Δραματική – Μ.Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο 2019″.

Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς

Πρωταγωνιστούν: Κρις Χίτσεν, Ντέπι Χάνειγουντ, Ρις Στόουν, Κέιτι Πρόκτορ, Ρομπ Μπρούστερ, Τσάρλι Ρίτσμοντ

«I, Daniel Blake» (Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ): Μια ταινία του Κεν Λόουτς – Στην web.ert ολόκληρη, διαθέσιμη έως και 15/07/2020

I, Daniel Blake - Wikipedia

Σίγουρα κάποιες/οι/α την έχετε δει αυτή την σπουδαία ταινία του Κεν Λόουτς (εδώ θα βρείτε κι άλλες, στο κανάλι του), αλλά αν όχι, αν δεν έτυχε ως τώρα να την παρακολουθήσετε, να η ευκαιρία να το κάνετε.

Η ταινία προβλήθηκε το 2016 στους κινηματογράφους και θα είναι πικρά επίκαιρη δυστυχώς για πολλά χρόνια ακόμη, καθώς στα περισσότερα κράτη τα συστήματα υγείας είναι διαλυμένα και με όσα ζούμε τελευταία δεν χρειάζεται καν να προβλέψουμε τα προβλήματα της επόμενης μέρας, όταν θα έχει πια αντιμετωπιστεί υγειονομικά η εξάπλωση του κοροναϊού.

Είναι φανερό απ’ τις απολύσεις που κοινοποιούνται καθημερινά, ακόμη και με ένα απλό γραπτό μήνυμα κάποιες φορές στους εργαζόμενους, πως η φτωχοποίηση θα ενταθεί κι η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας θα γίνει δυσκολότερη για μεγάλα σύνολα του πληθυσμού. Συνακόλουθα θα επηρεαστούν και τ’ ασφαλιστικά συστήματα.

Ήδη, τα προβλήματα του μη επαρκούς προσωπικού (που εργάζεται πυρετωδώς χωρίς καν συχνά τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας) στα κρατικά νοσηλευτικά ιδρύματα είναι τεράστια κι ας πέφτει συνεχώς το βάρος στην ..προσωπική ευθύνη.

Υπάρχουν πολλά που συζητούνται κι άλλα τόσα που θα πρέπει να συζητηθούν με το πέρας αυτής της κατάστασης συναγερμού, που εντέχνως βαφτίζεται «πόλεμος», όχι μόνο για όσα ανέφερα, αλλά και για πολλά άλλα που αφορούν τα πολιτικά δικαιώματα (έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο και σ’ άλλα σημεία του κόσμου, όπως η Ουγγαρία, αντιλαμβάνεστε τους συνειρμούς που κάνω).

Η ταινία, λοιπόν, θίγει πολλά που ήδη αντιμετωπίζαμε, άλλα δυσοίωνα που έρχονται, καθώς και την ακαμψία ενός συστήματος που φυσικά περιθωριοποιεί κι απαξιώνει τους ταξικά κατώτερους. Μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ και θα είναι διαθέσιμη ως τις 15/07/2020.

Σας την προτείνω γιατί έχει νόημα να είμαστε ενήμερ@, είναι μεγάλη η ανάγκη να οργανωθούν οι αντιστάσεις μας και φυσικά είναι επιτακτικό να μη χάσουμε την αλληλεγγύη μας τώρα που ο διπλανός μας φαντάζει ως πιθανός «εχθρός», ως αυτός που δυνητικά θα μας μολύνει κι όχι όπως θα ‘πρεπε: ως συνάνθρωπος. Συνάνθρωπος που πάσχει και φοβάται όσο κι εμείς.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, βρίσκει όπως θα δείτε άλλοτε περιστασιακούς κι άλλοτε μόνιμους συμμάχους στον αγώνα του, άτομα δηλαδή που αντιστέκονται στα καλολαδωμένα γρανάζια του συστήματος που κι εκείνα ανήκουν, με τους ίδιους τυπικά για όλους κανόνες.

Κι είναι παρήγορες οι αντιστάσεις των ατόμων τόσο στην ταινία, όσο και στην αληθινή ζωή. Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν ηλικιωμένους αν αυτοί συμβαίνει να μην έχουν κοντά τους τα παιδιά τους, χαίρομαι που άγνωστοι μέχρι χτες γείτονες μιλούν κι επικοινωνούν με τους διπλανούς τους, που ο κόσμος ενδιαφέρεται και για το τι συμβαίνει στα κέντρα κράτησης, στα ψυχιατρεία, σε λογής λογής κλειστές δομές κι ιδρύματα.

Αυτά είναι τα θετικά που πρέπει να κρατήσουμε, αυτά μας εμψυχώνουν. Και στο μέλλον, τα μικρά μας «όχι» πρέπει να οργανωθούν σε ακόμη μεγαλύτερα. Συλλογικά να παλέψουμε . Αυτό να έχουμε κατά νου.-