Καρτ ποστάλ απ’ το Παρίσι: Πύργος του Άιφελ (La Tour Eiffel)

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Μιας κι ετοιμάζομαι να σας ξεναγήσω στο Μουσείο του Λούβρου, σύντομα, ας αρχίσουμε τη «βόλτα» μας στο Παρίσι κλασσικά απ’ τον Πύργο του Άιφελ, αφού σαν σήμερα έγιναν τα εγκαίνια του. Κι όσο κι αν μισήθηκε από κάποιους αρχικά η προσωρινή – όπως θεωρούνταν τότε- κατασκευή, έδωσε πάντως στον αρχιτέκτονά της τον τίτλο του «μάγου του σίδερου» κι έγινε το σήμα κατατεθέν της πόλης.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Ο Πύργος λοιπόν κατασκευάστηκε απ’ τον Γουσταύο Άιφελ (Gustave Eiffel) το 1887 και δύο χρόνια αργότερα, το 1889 έγιναν τα εγκαίνια του. Τότε η Γαλλία γιόρταζε τα 100 χρόνια απ’ την Επανάσταση της και καθώς ήθελαν να είναι έτοιμος για τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης, τριακόσιοι χαλυβουργοι εργάζονταν σκληρά, για επτά μέρες τη βδομάδα, επί είκοσι έξι συνεχόμενους μήνες για να το κατορθώσουν (εδώ μπορείτε να δείτε φωτογραφίες απ’ τα στάδια κατασκευής). Επτά μέρες λοιπόν πριν την Έκθεση, ο Πύργος ήταν έτοιμος και μάλιστα χωρίς να σημειωθεί κανένα θανατηφόρο ατύχημα, όπως σημειώνεται στον ταξιδιωτικό οδηγό του National Geographic, τον οποίο συμβουλεύομαι για την ανάρτηση κι είχα μαζί μου και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Οι πρώτοι επίσημοι προσκεκλημένοι που τον επισκέφτηκαν ήταν η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας κι ο Μπάφαλο Μπιλ, όπως αναφέρεται σ’ αυτό το άρθρο και περισσότερα θα διαβάσετε σ’ αυτό το βιβλίο. Κατά το άνοιγμα της Έκθεσης τα ασανσέρ δεν λειτούργησαν κι οι 30000 επισκέπτες ανέβηκαν με τα πόδια ως την κορυφή. Οι Γάλλοι πάντως δεν ενθουσιάστηκαν όταν τον είδαν για πρώτη φορά και τα σχόλια μόνο κολακευτικά δεν ήταν. Έκαναν λόγο για «κούφιο κηροπήγιο», τους θύμιζε «αποκρουστική στήλη από μπουλόνια και λαμαρίνα», «πύργο της Βαβέλ», τον ονόμαζαν «Le Suicide Eiffel», φοβόταν ότι θα πέσει πάνω τους κτλ. Ήδη απ’ το 1887 είχαν συντάξει διαμαρτυρία εναντίον του «τερατώδους» αυτού σχεδίου, την οποία υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι Guy de Maupassant, και Alexandre Dumas (ο υιός). Βέβαια, παρ’ όλα αυτά, ο πρώτος για παράδειγμα, όταν τελείωσε πήγαινε στο εστιατόριο του Πύργου στο δεύτερο όροφο, γιατί όπως ισχυριζόταν ήταν το μοναδικό σημείο της πόλης απ’ όπου δε μπορούσε να τον βλέπει. Έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα παραδοξότητα οπωσδήποτε, αυτός ο ισχυρισμός, έτσι;

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Είκοσι χρόνια μετά το κλείσιμο της Διεθνούς Έκθεσης, αποφασίστηκε το γκρέμισμα του, αλλά καθώς είχε ανακαλυφθεί το ραδιόφωνο και το ύψος του Πύργου ήταν ιδανικό για να τοποθετηθεί στην κορυφή του κεραία, σώθηκε. Οπωσδήποτε είναι μια εντυπωσιακή κατασκευή, αλλά όσο βρισκόμουν εκεί δε γινόταν να μην προσέξω και το πλήθος των Αλγερινών μικροπωλητών ή τις συχνότατες περιπολίες του στρατού, για διαφορετικούς λόγους όμως. Έγραψα εδώ κάτι, θα καταλάβετε αν το διαβάσετε.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Όταν η ατμόσφαιρα πάντως είναι καθαρή, η ορατότητα απ’ την κορυφή του φτάνει ως και τα 73 χιλιόμετρα και περιττό ν’ αναφέρω ότι οι ουρές για τ’ ασανσέρ ήταν τεράστιες (κάποι@ τολμηρ@ ανέβαιναν και με τα πόδια τα 1710 σκαλοπάτια) κι η αναμονή μεγάλη (στο site του πάντως αναφέρεται ο πιθανός χρόνος αναμονής κι έχει νόημα να ρίξουν μια ματιά σ’ αυτή την πληροφορία όσ@ θέλουν ν’ ανέβουν εκεί) . Αυτά βέβαια προ πανδημίας. Τώρα σίγουρα θα έχουν αλλάξει κάποια πράγματα (είναι κλειστός άλλωστε το συγκεκριμένο διάστημα και μέχρι τις 16 Ιουλίου κι αν με το καλό πάτε κάποτε προσέξτε αυτά που εξηγούν εδώ).

Υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα να μάθετε για τον Πύργο πάντως, που το χειμώνα συρρικνώνεται κατά 4-8 εκατοστά, που το 1976 απ’ τη ζέστη και λόγω της επέκτασης του μετάλλου μετακινήθηκε για 18 ολόκληρα εκατοστά, που κάποιος προσπάθησε να τον ..πουλήσει, που έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και για bace jumping και που αντιγράφηκε το σχέδιό του σε πολλά μέρη του κόσμου (ναι, και στη χώρα μας). Προς το παρόν σας αφήνω να τον δείτε μόν@ σας, μαζί μ’ άλλα αξιοθέατα του Παρισιού.