«Κορίτσια στο περιθώριο» της Μαρίας Φαφαλιού: Παρουσίαση στη «Λοκομοτίβα» απ’ το Δίκτυο Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων

Για το σπουδαίο βιβλίο της εξαιρετικής Μαρίας Φαφαλιού, μπορείτε να διαβάσετε αυτήν την ανάρτηση. Σίγουρα θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συγκεκριμένη εκδήλωση. Να την έχετε υπόψη.

«Για τη Γέφυρα» της Μαρίας Δημητριάδη στη «Λοκομοτίβα»: Βιβλιοπαρουσίαση, Σάββατο 17 Δεκέμβρη στις 8.00 μ.μ.

ΚΑΛΕΣΜΑ: ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΓΓΟ — Ανοιχτή συζήτηση του Δικτύου Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων στη «Locomotiva», στις 26/11/22, στις 19:00

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ.

Δικαιοσύνη για τον Βασίλη Μάγγο!

Για την άγρια κακοποίηση που υπέστη ο κοινωνικός αγωνιστής Βασίλης Μάγγος, από αστυνομικούς του Βόλου, που οδήγησε τελικά στον θάνατό του.

Για την άγρια κακοποίηση από τους αστυνομικούς του ΑΤ Ομόνοιας που οδήγησε στον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.

Για την συνενοχή αστυνομικών με τους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Για την πισώπλατη δολοφονία με έξι σφαίρες του νεαρού Νίκου Σαμπάνη.

Συζητάμε για την αστυνομική βία στα Εξάρχεια, στο λόφο του Στρέφη και όπου αλλού βιαιοπραγούν καθημερινά εφαρμόζοντας τακτικές «χούντας» απέναντι στους εργάτες, στην νεολαία και όσους αντιστέκονται ή δεν τρομοκρατούνται.

Το Δίκτυο Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων σας καλεί σε μία ανοιχτή συζήτηση για όλα αυτά, για το πώς θα οργανώσουμε την αντίστασή μας και πώς θα υψώσουμε το ανάστημά μας, στις 26/11/22, στις 19:00, στο καφέ-μπαρ Locomotiva στα Εξάρχεια (Μπόταση 7).

Στην εκδήλωση θα παρευρίσκονται: Ο Γιάννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλη Μάγγου, η Μάγδα Φύσσα μητέρα του Παύλου Φύσσα, Ελένη Κωστοπούλου, μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου, η δικηγόρος Άννυ Παπαρρούσου, μέλη του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Βόλου και συλλογικότητες που αγωνίζονται ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και έμφυλη βία.

Διαβάζοντας το fanzine της «Locomotiva»: Απ’ τη Locotrip Τεύχος Πέμπτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Άργησα να πάρω πάλι στα χέρια μου το νέο τεύχος, έτσι που το καλοκαίρι μας σκόρπισε άπαντες, αλλά τελικά σε καλό μου βγήκε η καθυστέρηση, αφού έτσι μου δόθηκε το περιθώριο να γνωρίσω από κοντά κάποια απ’ τα παιδιά που ήδη είχα ξεχωρίσει τη γραφή τους κι άλλα που αφήνουν τ’ αποτυπώματα τους στο εικαστικό κομμάτι του fanzine. Και βλέπετε τι δυνατό εξώφυλλο έχει κι αυτή τη φορά…

Όσο για το περιεχόμενο, τα ποιήματα της Βιργινίας, της Ελένης, της Ειρήνης Δ., της Radix Angelica, της Πάμελα Τ., κι εκείνα που υπογράφουν οι: ΚΜ Κρυπτοδημος, Donti και Bonsai, ήταν αυτά που αισθάνθηκα ότι αγγίζουν και δικές μου σκέψεις. Φυσικά δεν είναι τα μόνα που συμπεριλαμβάνονται στο τεύχος κι όταν διαβάσετε το περιοδικό, που διανθίζεται με πολύ όμορφες φωτογραφίες κι ενδιαφέροντα σκίτσα, θ’ ανακαλύψετε κι άλλα.

Αυτή τη φορά, δημοσιεύονται και δύο μεγάλα κείμενα, απ’ τα οποία κρίνω ότι έχει αξία ν’ αναδημοσιεύσω μικρά αποσπάσματα. Το πρώτο το έχει μεταφράσει η Μαριλένα κι είναι απ’ την προκήρυξη της κατάληψης της οδού Saulnier 17, της Collectif La Chapelle Debout, που γράφτηκε στον απόηχο των Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και εν αναμονή του τελευταίου σταδίου τους, δηλαδή των βουλευτικών εκλογών και το σχηματισμό της γαλλικής εθνοσυνέλευσης: 

«Αγωνιζόμαστε:

Για χαρτιά, βίζα και γαλλική υπηκοότητα για όποιον τη θέλει: Είναι το μόνο πράγμα που επιτρέπει στους ανθρώπους να πάνε να δουν την οικογένειά τους στον τόπο τους και να μη φοβούνται στο δρόμο. Για αξιοπρεπή στέγαση για όλους: Ας επιτάξουμε τις άδειες κατοικίες κι ας χτίσουμε νέες. Έτσι ώστε κανείς να μη λέει «δεν ήμουν τρελός πριν » και κανείς να μην χρειάζεται να σιωπά. Έτσι ώστε η επιστροφή στο σπίτι να μην ακούγεται σαν ποινή ισόβιας κάθειρξης…»

Πέρα απ’ όσα εξηγούν βέβαια για την κατάληψη του χώρου, αναλύουν και την κατάσταση με την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία κι αξίζει να διαβαστεί όλο το κείμενο. Το ίδιο ισχύει και για τα αποσπάσματα απ’ την ομιλία του Γιώργου Θαλάσση, στα πλαίσια της εκδήλωσης για το ανακαινισμένο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:

«(…) Αν ψάξει κανείς τους εκατοντάδες δολοφονημένους και βαριά τραυματισμένους με μόνιμες βλάβες, όχι μόνο διαδηλωτές, αλλά και πρόσφυγες, κρατούμενους, άτομα με αναπηρία που βρέθηκαν στο δρόμο τους, θα δει πόσο επικίνδυνο είναι να βρίσκεσαι κοντά σε αστυνομικό. Οι αστυνομικοί έχουν πρόβλημα ισορροπίας και κατά κανόνα παραπατούν και πέφτουν. Και καθώς πέφτουν εκπυρσοκροτεί το όπλο τους και η σφαίρα βρίσκει αυτόν που είναι κοντά τους στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αυτό είναι το μέρος που κατεξοχήν προτιμούν οι σφαίρες των όπλων που εκπυρσοκροτούν. Μπορεί να υπάρχουν μάρτυρες που καταθέτουν ότι ο αστυνομικός άνοιξε τα πόδια του, έπιασε το όπλο με τα δύο του χέρια και σημάδεψε, αλλά αυτές οι μαρτυρίες, χωρίς τη δικαιοσύνη του δρόμου, δεν είναι σε θέση να κάμψουν το δικαστικό δόγμα ότι δολοφονία από αστυνομικό σε ώρα υπηρεσίας ποτέ δεν τιμωρείται, δεν διώκεται ο δολοφόνος κι η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο…»

Το πέμπτο τεύχος κλείνει, με την πρώτη εκδοτική απόπειρα της «Λοκομοτίβας» (κάθε επιτυχία εύχομαι), που δεν είναι άλλη απ’ την έκδοση της ποιητικής συλλογής της Μαρίας Δημητριάδη, που τιτλοφορείται «Για τη Γέφυρα».

Γενικά είναι ένα περιοδικό που διαβάζεται ολόκληρο, όπως έχω ξαναγράψει και που διατίθεται χωρίς αντίτιμο. Αν δεν το είχατε υπόψη, αναζητήστε το την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο φιλόξενο αυτό χώρο. Κι αν ζείτε μακριά απ’ την Αθήνα, ένα τεύχος μπορείτε να το διαβάσετε ελεύθερα από εδώ. _

Το «Καλοκαίρι*» μου στο fanzine της Locomotiva

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Μωβ μέδουσες στα ρηχά,

η επισιτιστική κρίση στον ορίζοντα,

οι τιμές της βενζίνης στα ύψη.

Οι πρώτες πυρκαγιές,

η ευλογιά των πιθήκων,

ο πόλεμος που μαίνεται…

.

“Μας διώχνουνε τα πράγματα…”

ακόμα, Καρυωτάκη.

Κι εκείνο το πικρά επίκαιρο

“με τι καρδιά, με τι πνοή,

τι πόθους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας…”

του Σεφέρη,

με στέλνουν κατευθείαν στο Μπωντλαίρ:

“Μέθα, μέθα αδιάκοπα!…”

.

Κι είσαι η ρακή, το κρασί,

η ποίηση κι η αρετή μου…

.

.

*Έχει σημασία να εξηγήσω ότι το ποίημα γράφτηκε στην αρχή περίπου του καλοκαιριού. Από τότε, δυστυχώς μετρήσαμε κι άλλες γυναικοκτονίες, προστέθηκαν κι άλλες καταστροφές. Ετοιμαζόμαστε όλα για το επόμενο δύσκολο διάστημα, αλλά πιστεύω στις συνέργειες που κάνουν τη διαφορά, στο νοιάξιμο που ευτυχώς υπάρχει… Αντοχές για τα δύσκολα εύχομαι, λοιπόν κι ανοιχτούς δρόμους για όλους τους νέους αγώνες.

Το «Καλοκαίρι» μου, τέλος, (που μπορεί να έμοιαζε με το δικό σας), κυκλοφορεί στο νέο fanzine της Locomotiva, και απαγγέλθηκε ολόκληρο (βλέπετε την αρχή του εδώ), μια Τρίτη του Ιούλη, στην εκπομπή «Τρατζίστορ» (μεγάλο ευχαριστώ). Αξίζει βέβαια, να διαβάσετε ολόκληρο το τεύχος. Αναζητήστε το στο αγαπημένο στέκι…

Διαβάζοντας το fanzine της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τέταρτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Αυτήν τη φορά μοιράζομαι μαζί σας με καθυστέρηση τις σκέψεις μου για το τέταρτο τεύχος του fanzine της «Λοκομοτίβας» που κυκλοφορεί απ’ τη Locotrip, μιας και καλώς προηγήθηκε η παρουσίαση του στο χώρο. Όσα όμως ζείτε μακριά απ’ την Αθήνα ή δε μπορέσατε να είστε εκεί τη συγκεκριμένη βραδιά, αξίζει να πάρετε μια ιδέα για τα περιεχόμενα του.

Το πρώτο κείμενο λοιπόν που διάβασα, είναι της Λυδίας και με συγκίνησε πολύ. Περιγράφει πόσο ριζικά άλλαξε η ζωή της οικογένειάς της μετά από μια πυρκαγιά. Ακόμη κι αν γλυτώσεις απ’ τις φλόγες, σου αφήνει άλλα σημάδια ένα τέτοιο τραυματικό γεγονός. Πολλοί άνθρωποι θα ταυτιστούν μαζί της διαβάζοντας το και φυσικά είναι εξοργιστικό που αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι.

Ξεχώρισα επίσης, τα ποιήματα και τα κείμενα της Β., του Κουρτ, της Δάφνης, του Δημήτρη Λ., της Τζένης κι άλλων παιδιών που δε γνωρίζω κι είναι όμορφο να βουτάω στις λέξεις τους και να συμπάσχω μαζί τους, διαπιστώνοντας ότι ψηλαφούν τις προσωπικές τους απώλειες, διερευνούν τ’ αδιέξοδα αυτού του κόσμου, θυμώνουν, αγαπούν και μοιράζονται τις πιο μύχιες σκέψεις τους.

Παρατήρησα φυσικά και τα σχέδια της angelcat, τις φλου φωτογραφίες του Kosta Vita, τα γραφιστικά «παιχνίδια» που τόσο μ’ αρέσουν…

Γράφω κι εγώ σ’ αυτό το τεύχος κάτι, για την ομίχλη και τα ψέματα της ζωής μας, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ το ποίημα που υπογράφει ο Κ. Μ. Κρυπτοδήμος που με τους δικούς του στίχους θα σας αφήσω σήμερα. Ο τίτλος του «Τα γραπτά μου» και προσέξτε κι αυτό το υπέροχο σχέδιο που το συνοδεύει όταν πάρετε το τεύχος που διατίθεται χωρίς αντίτιμο, ναι;

«Τα γραπτά μου

είναι γεμάτα αιχμηρές γωνίες

τρυπάνε τα δάχτυλά μου

τσιμπάνε το μυαλό μου

προκαλούν εσωτερικές αιμορραγίες

αιμοπτύσεις

αϋπνίες

δάκρυα

κλάματα μ’ αναφιλητά

ύπουλα μουδιάσματα

ξενύχτια χωρίς νόημα

τα γραπτά μου

είναι μαύρες τρύπες

πού με καταπίνουν…»