Rationalistas: Πάρτυ για την κυκλοφορία του δίσκου «Πίσω τα πάντα» σε βινύλιο – Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2022

«Ρο» – Αλφαβητάρι των Παθών

Όσο πικρός κι αν αποδεικνύεται ο Απρίλης, τουλάχιστον μας ραίνει μ’ άνθη νεραντζιάς…

Η Φιλία Κάρλου απαγγέλει με μια φωνή βελούδο κι όλη της τη θεατρικότητα, η Σοφιάννα Αγγελοπούλου ετοίμασε το video. Και χωρίς να το ξέρει η Σοφιάννα πόσο μ’ αρέσουν τα τρένα κι οι σταθμοί τους, συμπεριέλαβε πολλούς απ’ αυτούς στις όμορφες φωτογραφίες της.

Τις ευχαριστώ και τις δύο (και γι’ αυτή τη φορά), που νικούν με τα χρώματά τους τα επίμονα σκοτάδια αυτής της εποχής.

Το «Ρο» μου έχει μουσική. Αυτή των Rationalistas. Και μια …Ρεβέκκα. Υπαρκτό πρόσωπο. Οι τελευταίοι στίχοι λοιπόν είναι για κείνη. Πώς αλλιώς; Αγαπημένος άνθρωπος, η Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου.

Rationalistas: «Πίσω τα πάντα» – Τραγούδια διαμάντια

Μόλις κυκλοφόρησε το νέο album των παιδιών, άρχισα ν’ ακούω τα τραγούδια τους με τυχαία σειρά και διαπίστωσα ότι πάλι (έχω ξαναγράψει για κείνους εδώ κι εδώ) έχουν κάνει σπουδαία δουλειά. Στάθηκα αμέσως στην «Σιωπηλή πόλη» και στους στίχους του Μιχάλη (Sxo). Έγραψε ένα τραγούδι αφιερωμένο στη γιαγιά του, όπως έζησε την ιστορία της με τα μάτια τα δικά του, εξηγεί. Μια ιστορία κακοποίησης δηλαδή, στην οποία εμπεριέχονται τα πάντα: οι αντιλήψεις μιας κοινωνίας που αποδίδει την ευθύνη στα θύματα αντί στους θύτες, η δική τους εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης που επ’ ουδενί τους αναλογεί κι ο αναστοχασμος («έψαχνες μήπως κάνεις λάθος εσύ / κι οι εκρήξεις του είναι δικαιολογημένες…»), η επιχειρηματολογία που αναπτύσσουν οι θύτες («σε έσπρωξε πάνω στον τοίχο, σε είπε βρωμιάρα / ποιος να προσλάβει μια άχρηστη πενηντάρα;»), οι απειλές που χρησιμοποιούν («είχες κρυμμένη μια βαλίτσα στο πατάρι, σου είχε πει θα σε σκοτώσει αν τον αφήσεις….») και δε μένουν μόνο στα λόγια, όπως ξέρουμε:

«Κι ενώ σε χτύπαγε με όλη του τη δύναμη/ πιο πολύ πόναγες γιατί ένιωθες ανίκανη / κι η δυστυχία απέξω την πόρτα έξυνε / σαράντα χρόνια μέχρι που εκείνη πέθανε / στα τελευταία της, τα νεύρα δεν αντέχανε / στη γειτονιά όλοι υστερική τη λέγανε / χωρίς να ξέρουνε ότι η υστερία επινοήθηκε απ’ την πατριαρχία…»

Οι Άντρες που μας νιώθουν λοιπόν, που μπαίνουν στα παπούτσια μας (ενσυναίσθηση, ονομάζεται αυτό στην ψυχολογία), τέτοια τραγούδια γράφουν και μας συγκινούν. Πόσα μπράβο να γράψω για το Μιχάλη;

Αλλά κι ο Γιάννης (ή αλλιώς Tnt), έγραψε αυτούς τους στίχους που μίλησαν στην καρδιά μας, σχολιάζοντας με το δικό του τρόπο όσα συμβαίνουν στους προσφυγες :

«Κάποιοι σπόροι γεννηθήκανε εδώ / κάποιοι σπόροι ήρθανε και γεννήθηκανε εδώ / συνηθίσανε εδώ, δε ξέρουνε για έξω απ’ αυτό / που και που τα βράδια τους μαζεύω και εξιστορώ / ακαταλαβίστικα παραμύθια γι’ αυτούς κι αυτές / υπερτυχερούς που ζήσανε κανονικές ζωές / άνετους ανθρώπους που πεθάνανε από γηρατειά / και γελάνε όλοι μαζί μου που τους λέω ψέματα. / Μ’ αλήθεια χαίρομαι / και το κάνω για να δω χαμόγελα / μα μέσα μου σπαράζω / γιατί το ‘δα και δεν το ‘ζησα / κι έχει φτάσει ο κόμπος στο λαιμό μου μέσα / υπογραφή αόρατος αυτόχειρας, Αμυγδαλέζα…»

Οι «κανονικές» ζωές προφανώς δεν είναι για τους ανθρώπους που θαλασσοδέρνονται χωρίς να ξέρουν αν θα πατήσουν ποτέ στεριά κι αγκαλιάζουν σφιχτά τα παιδιά τους προσπαθώντας ν’ απαντήσουν στις αγωνιώδεις ερωτήσεις τους: «Είναι καλά εκεί που πάμε;»

Τι να πω; Μ’ ανατρίχιασε αυτό το τραγούδι. Κι οι στίχοι του Μιχάλη (Sxo) που συνεχίζει τη διήγηση και θα τους ακούσετε μον@ σας (για να μην τα γράψω όλα εγώ) συγκλονιστικοί κι η μουσική μου άρεσε τρομερά. Την παραγωγή υπογράφει ο Λάμπρος (Bayman), στα σκρατς ο Dj Gzas (και μπαλίτσα γενικώς παίζει κι ο έτερος αγαπημένος Cinuk Muerto ως sound engineer).

Δεν είναι αυτά τα μόνο τραγούδια- διαμάντια που ξεχώρισα. Μου άρεσαν κι άλλα, όπως η «Μαγική στιγμή», γιατί όντως «εύκολα δεν έγινε τίποτα / μην το βάζεις στα πόδια / έλα μου τώρα….». Και τη χρειαζόμαστε την ενθάρρυνση και το κουράγιο μ’ όλα αυτά που συμβαίνουν: «Έχουμε δρόμο ανήφορο, δύσκολο / μα αν είσαι πλάι μου, κάνω τ’ αδύνατο…»

Κι οι σχέσεις είναι αυτές που μας κρατάνε όρθι@ ακόμα. «Μη τσιγκουνεύεσαι» λοιπόν μας παροτρύνει ο Sxo σ’ αυτό το τραγούδι, «να πεις πως αγαπάς / ξεστόμισε το κι άμα δεν το καταλάβουν / πρόβλημα τους…» Κι ο Tnt βάζει το πρόβλημα στην σωστή του βάση: «Το έδαφος του αύριο ανασφαλές / μα όποιος δεν τόλμησε να ζήσει, έχει πεθάνει δυο φορές…»

Μου άρεσε όλο το album, χωρίς υπερβολή. Πρόσεξα διάφορα πράγματα, όπως ότι διαχωρίζουν τη θέση τους με το «Δεν είμαστε αδέρφια με όλους» και πολύ καλά κάνουν. Πρόσεξα κι άλλα, εννοείται και τη μουσική τους, αλλά γράφω την ανάρτηση από ένα κινητό τηλέφωνο, σε ειδικές συνθήκες ακόμα, κι έτσι θα σταματήσω εδώ. Κι αν μπορέσω ή χρειαστεί θα επανέλθω.

Στην τελική, «όσοι νιώθουν τι νιώθουμε / μας αγκαλιάσαν κι είμαστε μες τις ζωές τους…» Τα παιδιά με τα τραγούδια τους είναι μες τη δική μου τα τελευταία χρόνια. Και σίγουρα και μες τις ζωές πολλών ακόμα κι αυτό λέει πολλά. Πολλά… Ειδικά αφού «μόνο να είσαι εκεί μ’ ενδιαφέρει / οτιδήποτε άλλο μοιάζει ανώφελο. / Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στη γη / από ένα δικό σου χαμόγελο…» Παρούσα δηλώνω, χαμογελώντας λοιπόν κι εγώ μεταξύ άλλων, ως proud supporter, όπως κι εσύ κι εσύ κι εσύ…

Νέα κυκλοφορία: «Πίσω τα πάντα» απ’ τους Rasionalistas

Σήμερα το μεσημέρι κυκλοφόρησε το νέο τους album, το τέταρτο κατά σειρά και το ακούμε από εδώ ή από εδώ.

Αυτά κι αν είναι ωραία νέα… Θα τους απολαύσω και θα επανέλθω σύντομα. Κάθε επιτυχία τους εύχομαι. Και θα την έχουν.

4ος δίσκος Rationalistas – Πίσω τα πάντα: Κυκλοφορεί στις 19/02/21

Έχουμε κάτι να περιμένουμε απ’ το Φλεβάρη: τον 4ο δίσκο των παιδιών που δεν σταματάμε ν’ ακούμε τα τραγούδια τους. Γιατί; Για δείτε εδώ κι εδώ τι έχω γράψει και θα καταλάβετε.

Με το καλό λοιπόν.