ΤΝΤ: «Η διαδρομή μου θα μετρήσει σε πόσους θα λείψω»

.

.

Είναι Σάββατο απόγευμα κι ετοιμάζομαι για να βγω το βράδυ, προσπαθώντας να προλάβω εντωμεταξύ χίλιες δυο δουλειές και σκάει η πληροφορία πως έβγαλε ο TNT των Rationalistas, το νέα του cd.

Κάνω το «λάθος» να βάλω γι’ αρχή αυτό το τραγούδι, το Party Animal δηλαδή και σκέφτομαι πόσο θα το λατρέψει το κοινό του με το πρώτο κιόλας ρεφρέν. Το διασκέδασαν άλλωστε και στα γυρίσματα του video clip και φαίνεται.

Κι όσο κυλάνε τα τραγούδια και γυρνάω μες στο σπίτι, ακούω στους στίχους του τον προβληματισμό του για το χρόνο που περνά, προσπαθώ ν’ αποκρυπτογραφήσω τους απολογισμούς που κάνει: «πίνω καιρό τη ζωή και ποτέ μου δε ζήτησα χάρη  / ρηχά κολυμπούσα κι αν κύματα παίζανε τσίμπαγα λίγο το ζάρι«.

Ψηλαφώ, αυτή την αριθμητική των ασπρόμαυρων αισθημάτων του για την ως τώρα πορεία του για να μαντέψω ποιο ορόσημο τον  έπιασε για λίγο στο δόκανό του και νομίζω πως κάτι ανακαλύπτω: «Και δεν το αφήσαμε τι και αν τριανταρίσαμε…» λέει.

Μπορεί και όχι όμως, να μην είν’ αυτό. Μικρή σημασία άλλωστε έχει, αφού ξέρω πως είναι καλά γιατί βρήκε την αγάπη στην παγωμένη Δανία και χαμογελάω που παραδέχεται ότι το κορίτσι του καθαρίζει στα δύσκολα. Είναι να μην τα χαίρεσαι αυτά τα παιδιά που την τιμούν την γειτονιά τους και τις σέβονται τις γυναίκες που τους καθορίζουν; «Στροφάρω ανάποδα συχνά και χάνω το μυαλό μου / μα είσαι και εσύ που με ηρεμείς μόλις με πεις μωρό μου» παραδέχεται.

Και στα όσα έχει γράψει φαίνεται τι τον απασχολεί σχετικά μ’ αυτόν τον κόσμο. Στα Δυτικά που αράζει, οι φασίστες είναι ανεπιθύμητοι και τα ζόρια  πολλά. Εκεί τα παπούτσια σκονίζονται απ’ το χώμα, τα παιχνίδια με τη σεροτονίνη βαράνε κόκκινο κι οι παρέες, σερβιτόρες και ντελιβεράδες με πτυχία, ξέρουν το αίμα του μεροκάματου. Τι πιο σπαρακτικό δηλαδή απ’ αυτό;

«Μέσα στο τρένο το χάραμα, πηγαίνοντας στη σφαγή…»

Και κάπου εκεί κόλλησα και με πήρε το τραγούδι. Κι η μουσική του οπωσδήποτε έχει εδώ κάτι διαφορετικό, αλλά κι οι στίχοι… οι στίχοι είναι που μπορούν να μας στοιχειώσουν. Ίσως γιατί καθένας από ‘μας, που έχουμε δηλαδή τα ίδια γούστα και ντέρτια, τις ξέρουμε αυτές τις σκοτεινές διαδρομές στο υπογάστριο της πόλης, με το μετρό, τον ηλεκτρικό, εκεί που κι εγώ ακούω τα τραγούδια του:

.

«Μέσα στο τρένο το χάραμα, πηγαίνοντας στη σφαγή

Όλοι κοιτάμε στο πουθενά, μάτια ανοιχτά και σιωπή

Παρασκευή ξανανιώνουμε, λέμε ζωή σε θυμάμαι

Την Κυριακή μαραζώνουμε, και τη Δευτέρα γερνάμε…»

.

Κι έτσι δεν μπόρεσα να πάω παρακάτω. Το κομμάτι, στο οποίο ακούγεται κι ο Χρόνης Μίσσιος, παίζει στο repeat και ξέρω πως θα παίζει για τους επόμενους μήνες σίγουρα. Έχουν ένα τρόπο τα τραγούδια να μας διαλέγουν κι ας νομίζουμε πως εμείς τα διαλέγουμε. Ρίχνουν ένα αγκίστρι στα βαθιά μας και πιάνουν πότε μιαν ασθμαίνουσα λύπη, πότε μια ιριδίζουσα χαρά. Κι όχι, δεν είναι ξεκάθαρο πόσο μας παιδεύουν ή πόσο μας απογειώνουν.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να ψάξω τι γίνεται όμως. Θέλω μόνο να το ξανακούσω. Στο δρόμο όπου: «περπατητές είναι εκεί έξω με ματιά που πονά«.  Ο επίλογος δικός του λοιπόν. Καλή επιτυχία ρε Γιάννη και τα βιβλία ξέρεις… εκεί στο μαξιλάρι. «Να τα λέμε κι αυτά».

.

«Και θα πεθάνω νωρίς μα θα ‘χω ζήσει για δύο

πώς με θες να προσέχω ή να ζω όπως με θες

τα παιδιά δεν έχουν φράγκα και τους θρέφει το στρες

αδειάσαν πάλι οικογένειες απ΄ τα σπίτια τους χθες

και χτίζουνε φυλακές μπουκώνουν οι κλινικές

έτσι απέρριψα τον κόσμο σας σε τέσσερις γραμμές

χωρίς να αναφερθώ πολιτικά μη ζοριστεί ο χαφιές

μαγειρεύω έναν άλλον έξω από τις συνταγές

και έχω φτύσει το φαΐ σας και όλες σας τις συμβουλές

αλητεύω κρατώντας ζωντανές τις γειτονιές

και ξεφεύγω εδώ και εκεί με κάνα δυο αγκαλιές

μα δεν ξεχνάω απ΄ όπου έρχομαι και που θα καταλήξω

η διαδρομή μου θα μετρήσει σε πόσους θα λείψω…»

.

.

.

.

.

Advertisements

5 Χρόνια #σιγά_μη_φοβηθώ – Συναυλία μνήμης για τον Παύλο Φύσσα : Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018

.

5 χρόνια Φύσσας

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οικογένειας και φίλων Παύλου Φύσσα

Κερατσίνι, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 5 χρόνια από την ημέρα που ο Παύλος στάθηκε όρθιος και κοίταξε “το Τέρας” στα μάτια, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος και η ελευθερία, είναι έννοιες που δεν συμβαδίζουν. Από τη μέρα αυτή και μέχρι σήμερα στεκόμαστε κι εμείς ακόμα εδώ, ακλόνητοι, απέναντι στους χρυσαυγίτες δολοφόνους του, που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι είναι ένα δήθεν ¨νόμιμο¨ πολιτικό κόμμα, και όχι μια νεοναζιστική οργάνωση με μόνο στόχο να κατασπαράξει όποιον φαντασιώνεται ως εχθρό της, σε συνεχεία των ιδεολογικών της προγόνων.

Η Χρυσή Αυγή βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο την ημέρα που δολοφόνησε τον Παύλο, ενώ τον Απρίλιο του 2015, δέχθηκε ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα: την έναρξη της δίκης της. Καθώς η διαδικασία σε λίγους μήνες φτάνει στις απολογίες και στη συνέχεια μετά την πρόταση της Εισαγγελέως και τις αγορεύσεις, στην έκδοση της απόφασης, η ηγεσία και τα μέλη της συμμορίας καλούνται να απαντήσουν σε δεκάδες στοιχείων που αποδεικνύουν τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Ενώ μάλιστα οι χρυσαυγίτες αρχικά δήλωναν Έλληνες εθνικιστές και διαμαρτύρονταν πως η δίωξή τους είναι πολιτική, φτάσαμε πλέον στο ¨και τι έγινε που είμαστε ναζιστές¨, όπως πολλάκις έχει ακουστεί από τους υπερασπιστές τους μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Βέβαια, όταν έρχεται η ώρα να δικαιολογήσουν οι ίδιοι τις πράξεις τους και το κίνητρο αυτών, δηλαδή τις ιδέες τους, χαρίζουν ευχάριστα διαλείμματα γέλιου, με την γνωστή πλέον χρυσαυγίτικη υπερηφάνεια τους, που ανυπομονούμε να δούμε και στις απολογίες τους.

Μετά τις διώξεις και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του 2013, η ΧΑ αναγκάστηκε να εξαφανίσει τα τάγματα εφόδου των οργανωμένων επιθέσεων και των προκλητικών παρελάσεων στις γειτονιές. Έπαψε η τρομοκρατία, που θεωρείται το υπέρτατο μέσο επιβολής και εδαφικοποίησης τους, συμφώνα πάντα και με τα δημόσια λεγόμενα τόσο του ίδιου του αρχηγού όσο και του υπόλοιπου “βουλευτικού” πυρήνα. Έτσι, μην έχοντας πλέον το περιθώριο να δράσουν ανοιχτά, καταφεύγουν στον γνωστό “διπλό λόγο” και στην πολιτική μεταμφίεση. Ο διπλός λόγος είναι η προσπάθεια της ΧΑ να εμφανιστεί “νομιμοφανής” προς τα έξω αλλά και να κλείσει το μάτι στα μέλη της, υπενθυμίζοντας ότι η βία παραμένει ο σκοπός και το μέσο. Όσο για την πολιτική μεταμφίεση, είναι γνωστοί για την πατριδοκαπηλία τους. Πρόσφατα, η ανάγκη τους να αποδείξουν ότι προσφέρουν “λαϊκή συμπαράσταση”, τους τοποθέτησε μέχρι και στα μέρη που πέρασε η φονική πυρκαγιά, παριστάνοντας τους “πυροσβέστες” ή τους φιλάνθρωπους, σε φωτογραφίες και βίντεο δικής τους επιμέλειας. Τα “αρχέγονα” ένστικτά των υποστηρικτών της βέβαια την πρόδωσαν, αφού η συνήθεια του πλιάτσικου είναι στη φύση του φασίστα. Νωρίτερα τους είδαμε να προσπαθούν να ξαναβγούν από το καβούκι τους σαν αγανακτισμένοι πατριώτες, διοργανώνοντας συγκεντρώσεις για το μακεδονικό, ένα ζήτημα που αναδείχθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχύσει την ακροδεξιά-εθνικιστική ρητορική, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα υστερίας, με σενάρια περί εδαφικών παραχωρήσεων και επικείμενου πολέμου με γειτονικές χώρες. Ένα ιδανικό κλίμα για αυτούς, που στήθηκε με την ανοιχτή στήριξη και συνδρομή μεγάλου μέρους της εκκλησίας, όσων επέλεξαν να διαδηλώσουν πλάι στους ναζί, αλλά και από τη συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε. Αυτό τελικά αποδείχθηκε πως ήταν μια ιδανική πρόφαση για να ξαναβγούν στο δρόμο οι φασίστες και να επιτεθούν με πογκρόμ στη Θεσσαλονίκη και αλλού, σε μετανάστες, χώρους αλληλεγγύης και γενικά σε όποιον θεωρούσαν “ανθέλληνα” εχθρό τους, πάντα με τη στήριξη της αστυνομίας που παράλληλα συλλάμβανε αντιφασιστές.

Παράλληλα νέες φασιστικές ομάδες, που προσπαθούν να αντικαταστήσουν τα τάγματα εφόδου της ΧΑ, έκαναν την εμφάνισή τους, με επιθέσεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Το κράτος και οι κυβερνήσεις αφού επί δεκαετίες εξέθρεψαν την ΧΑ, τώρα της επιτρέπουν να λειτουργεί απροκάλυπτα ως μήτρα όλων αυτών των ακροδεξιών ομάδων, πράγμα που φαίνεται να βολεύει έκτος από τους φασίστες και την αστυνομία. Παρόλο αυτά, έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με τις οργανωμένες αντιφασιστικές δυνάμεις στις γειτονιές, που δεν τους επιτρέπουν να διεκδικούν δημόσιο χώρο και λόγο. Η αποφασιστική απάντηση που δίνεται σε κάθε γειτονιά απέναντι στη φασιστική βία, απωθεί τους φασίστες, όπως και στο παρελθόν η ίδια απάντηση απελευθέρωσε περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, που οι ναζί θεωρούσαν έδρα τους, τρομοκρατώντας ντόπιους και μετανάστες, με επιβολή στηριγμένη στη βία αλλά και στη σιωπή και ανοχή απέναντί τους.

Κάτι αντίστοιχο με αυτό πάλευαν και παλεύουν να κάνουν στον Πειραιά. Τα περισσότερα γραφεία ανά την επικράτεια είναι κλειστά, χάρη στη δράση των αντιφασιστών αλλά και γιατί υπό το βάρος των αποκαλύψεων που γίνεται από το δικαστήριο, συγκλονίζονται και οι τελευταίοι απαθείς, με αποτέλεσμα οι νεοναζί να μην είναι πουθενά ευπρόσδεκτοι. Ο Πειραιάς όμως αποτελεί για αυτούς το τελευταίο τους προπύργιο, αφού είναι μια τοπική που στεγάζει τον διαλυμένο πυρήνα της Νίκαιας, που δολοφόνησε τον Παύλο εκείνο το βραδύ, αλλά και των γύρω περιοχών που στερούνται γραφείων. Όλοι αυτοί μαζί με άλλους γνωστούς στον Πειραιά, στον Κορυδαλλό και στις γύρω γειτονιές θρασύδειλους ναζί, έχουν την εντολή, απευθείας από την ηγεσία, να κρατήσουν όσο μπορούν έντονη παρουσία στους δρόμους, σαν απόδειξη ότι είναι δήθεν πολλοί και αποφασισμένοι. Η νομιμοποίηση που τους παρέχουν τα ορμητήρια – γραφεία τους στο κέντρο του Πειραιά, δίπλα φυσικά στο αστυνομικό τμήμα, είναι κάτι που πρέπει να σταματήσει. Στον Πειραιά τόλμησαν να κάνουν την εμφάνιση τους, άλλες φόρες δηλώνοντας ανοιχτά την ιδιότητα τους σε επιθέσεις και άλλες επιχειρώντας μάταια να μη χρεωθεί τη βία η οργάνωση. Πρόσφατο παράδειγμα η επίθεση στον Ε.Κ.Χ. Φαβέλα, έναν χώρο που εκ φύσεως από την πρώτη στιγμή τοποθετήθηκε αντιφασιστικά στον Πειραιά, όπου χτυπήθηκαν σφοδρά 6 άτομα, ανάμεσα τους και μέλος της πολιτικής αγωγής που μας εκπροσωπεί στη δική της Χ.Α. Επίσης στη Σαλαμίνα επιτεθήκαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης και στο Πέραμα σε αντιφασιστική δράση στη γειτονιά.

Πλησιάζοντας πάλι ο Σεπτέμβρης, είναι για εμάς μια ευκαιρία να τους υπενθυμίσουμε την αυτονόητη θέση μας: Oτι θα παλέψουμε ως το τέλος για να μην παραδοθεί η γειτονιά του Παύλου στους δολοφόνους του. Δεν θα τους επιτρέψουμε να αλωνίζουν στις γειτονιές που μεγαλώνουν τα παιδιά μας, ποτίζοντας την ψύχη τους με τυφλό μίσος. Η καταδίκη των νεοναζί στον δρόμο πρέπει να υποδεχθεί την τυπική καταδίκη από τη δικαιοσύνη, που οφείλει να είναι βαριά και συνολική. Επίσης αυτονόητο για μας είναι ότι σε κάθε περίπτωση οι αγώνες δίνονται στον τόπο και στον χρόνο που διαμόρφωσαν οι ιστορικές συγκυρίες και όχι σε τόπο και σε χρόνο που καθένας ή κάποιοι μεμονωμένα κρίνουν προς το πολιτικό συμφέρον τους. Ομοίως είναι τουλάχιστον αφελές να πει κανείς ότι το “κεντρικοπολιτικό” κρίνεται με βάση τη χωρική έννοια του όρου, και όχι από τα γεγονότα που σηματοδοτούν τις πολιτικές πράξεις. Το γεγονός που αποκλειστικά νοηματοδότησε την 18/9 είναι η δολοφονία του Παύλου στο Κερατσίνι. Τα υπόλοιπα γεγονότα έρχονται να αποδείξουν ότι ο Πειραιάς συνεχίζει να αποτελεί το κέντρο των εξελίξεων και ότι εκεί πρέπει να τελειώσουμε με τους φασίστες. Η κοινωνία του Πειραιά, του Κερατσινίου, της Νίκαιας, του Κορυδαλλού, του Περάματος λειτούργησε και λειτουργεί σαν δοκιμαστικός σωλήνας για το πείραμα του μοντέρνου εκφασισμού από τους νεοναζί και τους υποστηρικτές τους, που πλέον εστίασαν όλες τους τις δυνάμεις για να κρατηθούν τόσο στον δρόμο όσο και εκλογικά.

Για όλα τα παραπάνω, καλούμε όποιον νιώθει την ευθύνη να σταθεί μαζί μας και απέναντι τους στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης και αγώνα στο Κερατσίνι. Στις 15/9 και όπως κάθε χρόνο, διοργανώνουμε στον νέο χώρο των Λιπασμάτων του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας, μεγάλη συναυλία με τίτλο 5 ΧΡΟΝΙΑ #ΣΙΓΑ_ΜΗ_ΦΟΒΗΘΩ όπου συμμετέχουν καλλιτέχνες από όλο το μουσικό φάσμα παίρνοντας θέση με τη μουσική τους, και στις 18/9 στηρίζουμε την κεντρική αντιφασιστική πορεία που ξεκινάει από το μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι, με κατεύθυνση φέτος προς τα γραφεία των δολοφόνων στον Πειραιά. Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την κάλυψη των εξόδων της πολιτικής αγωγής στη δική της Χ.Α.

Τέλος, να επισημάνουμε ότι με κανένα τρόπο δεν συνδεόμαστε με την ΚΕΕΡΦΑ και τις εκδηλώσεις της, και ειδικότερα τη συναυλία και το συλλαλητήριο στην Αθήνα στις 15/9, παρότι αυτή επιχειρεί για ακόμα μία χρονιά να παραπλανήσει ως προς τη δήθεν συμμετοχή μας στις δράσεις της, τόσο τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν, όσο και το αντιφασιστικό κίνημα και τον κόσμο που θέλει να μας στηρίξει.

Επικοινωνία: Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης

Email: antifaseptember@gmail.com

.

.

.

.

Rationalistas: Μια κοινότητα που σέβεται τη διαφορετικότητα – 10 Years Anniversary Live

.

Rationalistas 10 years.

Στις 14 Απρίλη λοιπόν τα παιδιά θα δώσουν μια συναυλία για τα 10 χρόνια απ’ την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Μ’ αρέσει αυτό το κόλπο. Καλό ποντάρισμα για κείνους, έτσι; Κι αυτά είναι τα ωραία απ’ τα οποία δεν θέλουμε να λείπουμε όσες, όσοι τους ακούμε.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν τους παρακολούθησα απ’ την αρχή. Αλλά όταν τους άκουσα για πρώτη φορά με κέρδισαν και όπως ίσως θυμάστε ομολόγησα εδώ πως μπορώ πλέον να γράφω ένα κείμενο για κάθε τους τραγούδι.

Υπάρχει όμως κι όλος αυτός ο κόσμος που τους ξέρει απ’ τα πρώτα τους live, που τους ξέρει απ’ τη γειτονιά. Μια γειτονιά στην οποία αναφέρονται, απ’ την οποία δεν έφυγαν ποτέ κι η οποία είναι φανερό πως τους τιμάει όταν τραγουδάνε:

“Αυτό εδώ είναι για τη γειτονιά, για όσους είναι στη δουλειά
στα χρόνια τους τα εφηβικά
άνεργους, ξένους, διαφορετικούς,
καταπιεσμένους που δεν έμαθες ν’ ακούς…”

Το σκεφτόμουν τη μέρα που βγαίνοντας απ’ το μετρό στο Αιγάλεω είδα να κατεβαίνει απ’ την άλλη πλευρά μια κοπέλα με ίδια μπλούζα. Κοιταχτήκαμε έκπληκτες, χαμογελάσαμε η μια στην άλλη… Πως αλλιώς;

.

.

“Rationalistas μωρό μου…” Ο συνδετικός κρίκος… Αλλά ενώ δεν έφυγαν εκείνοι απ’ τις γειτονιές τους, τα τραγούδια τους πια ταξιδεύουν μακριά.

Πρόσφατα διάβαζα στο προφίλ ενός τους για έναν τύπο κάπου στα Βαλκάνια που ονόμασε Rationalistas την εταιρεία του επειδή του αρέσει η μουσική τους. Αυτά είναι…

Κι έπειτα μου ήρθε στο μυαλό το βράδυ του περασμένου φθινοπώρου που κάναμε βόλτα με τη φίλη μου τη Βάνα στου Ψυρρή.

Φορούσα πάλι την μπλούζα του συγκροτήματος και δυο νεαροί το πρόσεξαν και μου φώναξαν πως είναι ωραία. “Και το συγκρότημα επίσης” απάντησα για να μάθω πως “κι εμείς τους ακούμε”.

Μετέφερα το σκηνικό σε ένα μέλος τους. “Να ξέρεις” του είπα “αν είναι γνωστοί και στο πουν, εμένα είδαν…” Είμαστε τόσοι πολλοί πια, τόσες πολλές πια, οι proud supporters.
.

.

Τι μας κάνει άραγε να τους υποστηρίζουμε; Δύσκολο να τ’ απαντήσει ένας άνθρωπος αυτό. Νομίζω όμως πως πέρα απ’ την αναμφισβήτητα καλή μουσική τους, πέρα απ’ τους στίχους τους που μαθαίνουμε απέξω, είναι κι αυτή η τιμιότητα που βγάζει η μπάντα.

Δεν γράφουν τραγούδια για να “γίνουν”, αλλά γιατί το αισθάνονται. Δεν πάνε να τ’ “αρπάξουν”, αλλά να μοιραστούν με το κοινό. Είναι οι ρίζες τους σ’ εργατικές γειτονιές κι έμαθαν να νοιάζονται ως φαίνεται από μικροί.

Όταν σκάνε ειδοποιήσεις από κείνους στο inbox για κάτι που συμβαίνει και θεωρούν πως πρέπει να το ξέρω, πάντα αυτό το “κάτι” αφορά έναν άνθρωπο που παλεύει, που αδικήθηκε, που έχει νόημα να τον στηρίξουμε όλοι. Αφορά μια κατάσταση που χρήζει συλλογικής διαχείρισης δηλαδή.

Ασχολούνται λοιπόν, με τον διπλανό τους και κινητοποιούν κι άλλους. Όπως θα ‘πρεπε να κάνουμε όλες, όλοι. Με πράξεις, όχι με λόγια του αέρα και κενά ευχολόγια. Γιατί όπως έγραψε ο Sxo: “η αλληλεγγύη ανοίγει οδούς μες τα προβλήματα…” Ναι. Ευτυχώς…
.

.

Μ’ αρέσουν σίγουρα γι’ αυτό λοιπόν. Αλλά δεν φτάνει. Γιατί αν δεν σ’ αγγίζουν οι στίχοι, αν δεν σε κάνει η μουσική να κουνάς το κεφάλι, το κορμί με το ρυθμό, αν δεν αισθάνεσαι πως θέλεις κι εσύ να τραγουδήσεις, δύσκολα ταυτίζεσαι.

Εκείνοι όμως τα πετυχαίνουν όλ’ αυτά. Ξέρει ο Bayman κι ο DJ Gzas. Kι έχουν μια ευθύτητα σ’ ότι θίγουν οι TNT και Sxo και φυσικά μας αφορούν κομμάτια που λένε για παράδειγμα:

Είμαστε η πρώτη γενιά που περνά πιο άσχημα απ’ τους πριν μας
που αβέβαιη είναι η ζωή μας κι η εξέλιξή μας
Η θέλησή μας επεκτείνει την υπομονή μας
στην εποχή μας τα προγνωστικά δεν είν’ μαζί μας
Στο σπίτι ζούμε τσακωμούς μόνο λόγω της γκρίνιας
κληρονομήσαμε καμμένη γη απ’ τους γονείς μας
Διαμερίσματα μπετού στο κέντρο της Αθήνας
τόνους ευθύνες και δουλειές με αμοιβές της πείνας
Κάποιοι γελώντας λεν πως η ζωή είναι δική μας
αφού πνίξαν τα όνειρά μας στο έλεος της ρουτίνας
Bγάλε λεφτά μόνο διαμέσου μιας καλής κομπίνας
παρ’ τα λεφτά, γλέντα τρελά, γίνε κι εσύ κηφήνας
Στον αντίποδα πτώματα περπατάνε, μυαλά βουβα
φωλιάζουν σε σώματα που μιλάνε
Οι συγκυρίες μας πάνε καρφί για τον υπόνομο
ενώ εν αγνοία ζούμε τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο
Φυλακισμένοι όλοι κατ’ επιλογήν
αφού πήραμε ένα στεγαστικό και φτιάξαμε ένα λουξ κελί
Tα εγκεφαλικά κι οι ανακοπές σκοτώνουν κόσμο
και τώρα πια για τους γονείς μου τρέμω από φόβο
Kαταλαβαίνω πως οι συγκυρίες μ’ αλλάζουνε
γι’ αυτό αποφεύγω στον καθρέφτη μπροστά να κοιτάζομαι
Βγάζω τα μάτια μου γιατί μόνο ψέματα μου χουν πει
δώσε μου κάπου να σταθώ και θα κινήσω όλη τη γη…
.

.

Ή εκείνα τ’ άλλα που σε πείθουν πως ακόμα κι αν κάτι μοιάζει να τελειώνει, το ίχνος του μέσα μας είναι βαθύ, ανεξίτηλο. Γιατί:

“Δεν είναι ακόμα ένα κομμάτι
κοίτα τα μάτια μου δεν πρόκειται για οφθαλμαπάτη
κράτα κάτι
κράτα τη βόλτα στο πάρκο
και άσε το παλάτι…”

Κι όταν φτάνουμε στα κόκκινα, αρκεί να πούμε μόνο:
“Αγάπα με, είν’ αρκετό για να τρελαθούνε…” και να συνεχίσουμε:

“Χαλιέμαι, ζω και ξυπνάω σ’ επανάληψη
βρίσκομαι σε τροχιά γύρω απ’ τη θλίψη και την άρνηση
ότι γυαλίζει ξεμυαλίζει, φίλε,
κι όμως ακόμα τρέχω και τρέχεις πίσω από νούμερα
ξέρω και ξέρεις πως αυτός ο κόσμος
ζει για να δουλεύει οχτάωρα και πενθήμερα
κι αφού το τέλος μοιάζει λύτρωση απ’ το ψέμα
θα προτιμούσα σήμερα να πέθαινα για σένα…”
.

.

Τι να γράψω εδώ και τι να μείνει εκτός απ’ τους τόσο σπουδαίους στίχους τους; Στο μυαλό μου οι λέξεις τους καθημερινά, σ’ αυτές τις βόλτες στην πόλη με παρέα τη μουσική τους. Στίχοι σαν αυτούς:

“Μητέρα, πατέρα, το σ’ αγαπώ είναι σφαίρα,
δύσκολο κι επικίνδυνο να το λες κάθε μέρα
βαρκούλα στ’ ανοιχτά που επιτέλους βρήκε ξέρα
μα έχω ανάγκη να το πω για ν’ ανασάνω αέρα…”

Κι έβγαλαν πρόσφατα κι ένα ακόμη καινούριο τραγούδι… Δυνατό και συγκινητικό. Ακούστε το ολόκληρο κι ας ξεχώρισα έναν στίχο για τους δικούς μου λόγους:

“Μην κοιτάς που σκοτεινιάζω,
τι να λέμε; Την παλεύω…”
.

.

Τι είναι αυτοί οι τύποι τέλος πάντων; Που έχουν τόσο χιούμορ ώστε να βγάζουν αυτό το promo με το οποίο πολύ γέλασα, ομολογώ.

“Είμαστε μια κοινότητα έξω απ’ τη hip hop κοινότητα
που δέχεται τη διαφορετικότητα
αράζουμε και δρούμε άντρες γυναίκες μαζί
gay και λεσβίες με κοινό μίσος για τους ναζί
μετανάστες, βλέπουμε τ’ αδέρφια μας σε κάσες
στα σύνορα πυροβολούν το χρώμα και τις ράτσες
και τι νομίζεις πως θα φοβηθούμε τους καράφλες
χτύπα Παυλάρα στις καρδιές μας, γάμησε τις πλάτες…”

Είναι νομίζω καταληκτικά “απ’ αυτούς που σέβονται την κάθε έννοια, απ’ τους ρομαντικούς ποιητές που δε θέλουν στέψη” όπως έγραψε κάποτε ο ΤΝΤ στο “Είναι στιγμές”, την εποχή των ‘Ορθολογιστών”. Κι είναι πολλά ακόμα…

Ελάτε στο live (λεπτομέρειες εδώ) να τ’ ανακαλύψουμε όλα, ένα προς ένα, μαζί…

.

.

.

.

.

.

ΤΝΤ: “Κι έλα να δούμε πως φωτίζει η γυμνή μας αλήθεια…”

.

ΤΝΤ

.

Το πρώτο που θέλω να διευκρινίσω είναι πως αυτή η ανάρτηση δεν αφορά το σύνολο της δουλειάς του TNT ή της μουσικής του.

.

Έχει να κάνει όμως, με μερικά τραγούδια του που έχουν γράψει χιλιόμετρα μαζί μου στις βόλτες μου στην πόλη.

.

Κι έχει να κάνει με το γεγονός πως ο Γιάννης Μεγαλόπουλος, ο TNT, το μέλος των Rationalistas δηλαδή, έβγαλε καινούριο τραγούδι και με πήγε πίσω στο Aarhus της Δανίας με τις εικόνες του.

.

Οι στίχοι του ακούμπησαν σε μιαν ακόμη σκέψη μου για όσους δεν μπορούν να μας νιώσουν επειδή είμαστε στραβά κεφάλια και μας αρέσει που και που να κυνηγιόμαστε με τη σκιά μας:

.

«Μη μου λες πόσο με θέλεις όταν είμαστε ιδρωμένοι

το χω ανάγκη στα μαγκώματα όταν λέξη δε μου βγαίνει…»
.

.

Με τα τραγούδια του ΤΝΤ συμβαίνει το εξής: σκαλώνω τόσο με ορισμένα που δεν μου κάνει καρδιά να τ’ αποχωριστώ για ν’ ακούσω κι άλλα.

.

Μονίμως στο repeat, κάποια όπως αυτό, που για μένα είναι απ’ τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ:

.

“Μ’ έχω πιάσει ώρες ώρες να χαμογελώ

Να σε σκέφτομαι και να ανατριχιάζω

Θα ‘ναι μάλλον που κοντά σου δε μπορώ

Γιατί μακριά σου δε στο κρύβω πως τρομάζω…»

.

.

Περισσότερο απ’ όλα με δυσκόλεψε πάντως το “Tryst” κι έτσι απ’ το περασμένο καλοκαίρι σκάβει μέσα μου δρόμους πότε θλίψης και πότε χαμόγελου.

.

Είναι ξεχωριστό τραγούδι, γιατί εδώ επισήμως πια τα λόγια μου έσμιξαν με τα δικά του. Έχει φράσεις μου απ’ “Το ποτάμι στον καθρέφτη” κι έγραψε και άλλους τόσους υπέροχους ολόδικούς του στίχους.

.

Βγάζει έναν κυνισμό, ίσως όπως κι η ηρωίδα μου που υποστήριξε σ’ αυτό το βιβλίο ότι “ο έρωτας είναι ένα πουκάμισο που χρόνια τώρα προβάρω σ’ ανόμοια κορμιά…” Έναν κυνισμό ή μιαν αλήθεια ή και πολλές ακόμη.

.

.

Έτσι δεν έχω παρά ν’ αφήσω σε κείνον τον επίλογο. Σε κείνον που έγραψε όσα θα διαβάσετε παρακάτω, ως την επόμενη φορά…

.

Γιατί ακόμα δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου μ’ αυτό το τραγούδι:

.

Ερωτευόμαστε συχνά επιθυμίες

λανθασμένα στις μοναχικές αγαμίες

Κυριακές μελαγχολίας με ορμόνες κι ουσίες,

κυνηγάμε μια αγκαλιά να καλμάρουμε τις φοβίες…»

.

.

.

Rationalistas: Με δύναμη από τα Δυτικά…

.

.

Το ξέρουν μερικοί αγαπημένοι μου άνθρωποι… Πως περπατάω σ’ αυτή την πόλη και σ’ άλλες, μ’ ένα mp3 γεμάτο τραγούδια που ξεχωρίζω, που μ’ εμπνέουν για να γράφω, που να με κάνουν να χαμογελώ στα πιο βαθιά σκοτάδια μου. Κι όποια/ος πει πως αυτό είν’ εύκολο, μάλλον δεν ξέρει τι συνεχής πάλη είν’ η ζωή, μάλλον δεν έχει γδαρθεί και δεν έχει ματώσει… Ίσως γι’ αυτό με ξεσηκώνει πολύ αυτό το “δίνω αγώνα και αμύνομαι με πάθος” που λένε στο ρεφραίν του τραγουδιού τους οι Rationalistas. Ίσως αυτός είναι ο λόγος, η ταύτιση δηλαδή, που το λατρεύω τόσο. Όπως λάτρεψα και άλλα δικά τους τα τελευταία χρόνια, σαν εκείνο το φωτεινό κι αισιόδοξο “Στο βάθος η ελπίδα”…

Αλλά όχι, όχι, δεν είναι αυτή η μόνη αλήθεια. Υπάρχουν τόσοι ακόμη λόγοι για ν’ ακούω και να ξανακούω τα καινούρια τους τραγούδια που κυκλοφόρησαν λίγο πριν ξεψυχήσει ο προηγούμενος χρόνος. Κι ένας ακόμη είναι πως σέβομαι απεριόριστα τους ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν με τις απώλειές τους κι έχουν πληρώσει το μερίδιό τους στον πόνο. “Ένα ποτήρι στο χώμα για όσους φύγαν νωρίς και μια γροθιά στον αέρα για να μη φύγει άλλος κανείς”. Αυτά υψώνουν. Δικά τους λάβαρα απέναντι στον αυξανόμενο εκφασισμό.  Κι είναι σαν να βλέπω τον Παύλο μέσα απ’ τις λέξεις τους να δικαιώνεται.

Γιατί πως ν’ ακούω τα τραγούδια τους και να μην τον σκέφτομαι; Είναι κι αυτός ο στίχος “ένα μικρόφωνο πέφτει, όμως χίλια σηκώνονται” που με πάει πίσω… Δεν τελειώνει άλλωστε αυτός ο θρήνος. Ζει ο καθένας μας με τους νεκρούς του κατάστηθα ν’ ανασαίνουν. Και συνεχίζει. Όπως συνεχίζουν κι εκείνοι “δίνοντας ζωή σε πάρκα κι άδεια κτήρια με μπάζα” στις γειτονιές που τους μεγαλώνουν. Στις γειτονιές που απλώνουν τις ρίζες τους και δημιουργούν συλλογικά. Γιατί φαίνεται να ξέρουν πως το καλύτερο φάρμακο είναι οι σχέσεις. Κι αντιτάσσουν ομορφιά στην ασχήμια του κόσμου. Αλήθεια σας λέω, ναι… “Κι επιμένουμε να φτιάχνουμε κήπους που ξεριζώνουν”. Επιμένουν… γιατί “η ομορφιά είν’ ανίκητη, πάντα ξαναφυτρώνει…

Και δεν είναι το μόνο που κάνουν… Βουτάνε άφοβα στις ψυχές τους για να γράψουν χωρίς να τους απασχολεί πόσο θα εκτεθούν και τι θα τους κοστίσει. Ξύνουν την ιλουστρασιόν επιφάνεια της κατασκευασμένης πραγματικότητας και μας θυμίζουν τους “δεμένους ανθρώπους πάνω σε κρεβάτια”, αυτούς που ακόμα κι όταν καίγονται καθηλωμένοι, οι θάνατοί τους περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων. Κι ύστερα ξεχνιούνται. Αλλά όχι απ’ όλους. Ευτυχώς όχι απ’ όλους. Τούτη η γενιά του ‘80 είν’ “επικίνδυνο ξυπνητήρι” για τους μακάρια κοιμωμένους της ολοένα και πιο παρακμιακής μας κοινωνίας.

Και με συγκινούν έτσι γαμώτο τα “πειραματόζωα που σαμποτάρουν τη φάκα” ενός συστήματος που νόμιζε πως τα κουμαντάρει με τα γνωστά καταναλωτικά δολώματα και την αποθέωση του τίποτα. Μ’ αρέσει που μας ξεβολεύουν και μας κατεβάζουν στο δρόμο μαζί τους. Στο δρόμο που διεκδικούνται όλα τα όνειρα. Γιατί παρά το ότι “ο στόχος είναι το κεφάλι” (και πόσο θα συμφωνούσε η Γώγου μ’ αυτό) “οι ιδέες δεν φιμώνονται”. Και κάποιος μου ‘γραψε πως “οι προσπάθειές μας είναι αυτές που νικάν”. Οι προσπάθειές μας… Και μ’ έκανε να το δω κι έτσι…

Το παιχνίδι λοιπόν έχει νόημα να το παίζουμε ως το τέλος ακόμα κι αν μας έριξε η ζωή σε πουλημένο αγώνα. Κι εκτιμώ βαθιά το ότι αυτοί οι τύποι γίνονται η φωνή όλων όσων πετάχτηκαν στο περιθώριο απ’ το κύμα μιας κρίσης που όλο και θ’ αυξάνει τις ανισότητες. Είναι σπουδαίο που νοιάζονται. Που αντί ν’ ασχολούνται με το που θα τα πιούν το βράδυ, ξοδεύονται σ’ όμορφους αγώνες. Με συγκινεί που λαμπαδιάζουν για να κάψουν τις σκιές.

Και θα μπορούσα να γράφω ένα κείμενο για κάθε τους τραγούδι. Κι ίσως κι άλλα, κι ίσως κι άλλα. Ή να υπογραμμίσω απλά πως το πολιτικό τραγούδι μετακόμισε Δυτικά και να τα λέει όλα αυτή η φράση. Όμως καλύτερο είναι να σας αφήσω να τους ακούσετε. Να σας αφήσω να τραγουδήσετε μαζί τους ώσπου να λάμψουν τα μάτια σας και να φουσκώσουν οι φλέβες στο λαιμό. Ώσπου να κυλήσει πιο ζεστό το αίμα, ώσπου να φωνάξει η καρδιά… Ώσπου “να φωνάξει η καρδιά…”

.

Αφήνω σπίτι την καρδιά μου

κι εκείνη περιμένει να γυρίσω απ’ τη δουλειά μου

για να ‘μαστε επιτέλους πάλι πίσω αγαπημένοι

εκείνη από λεφτά γραμμή δεν παίρνει

ούτε απ’ αφεντικά καταλαβαίνει

κρεμιέται απ’ το ρολόι και το φέρνει πίσω

μου λέει να μην ξεχάσω ν’ αγαπήσω

κι είναι αυτή που μου δίνει ζωή και πυγμή

χρώμα για να βαφτεί όλ’ η γη πάνω απ’ το γκρι

Κοίτα τ’ αστέρια

με τα πόδια στη λάσπη τα όνειρά μας

απ’ το μαιευτήριο μάγκα κόψαν τα φτερά μας

κι αφού το ξέρεις γιατί σου κάνει εντύπωση

η φυσική ροπή που έχεις για την ανύψωση…

.

.

.