«Paisajes para no colorear»: Απ’ τη Schaubühne Berlin μια αξιόλογη θεατρική παράσταση για την έμφυλη βία στη Χιλή: Δωρεάν με αγγλικούς και γερμανικούς υπότιτλους

Για τη Schaubühne σας έχω γράψει ήδη εδώ αρκετά πράγματα. Είδα κι αυτή λοιπόν την τόσο αφυπνιστική κι αξιόλογη παράσταση, που θα είναι διαθέσιμη ως αύριο Παρασκευή 14 Μαΐου, και σας την προτείνω.

«Paisajes para no colorear» είναι ο τίτλος της και πρόκειται για μια παραγωγή του Teatro La Re-Sentida της Χιλής, σε σκηνοθεσία Marco Layera.

Σ’ αυτήν βλέπουμε 9 έφηβες, ερασιτέχνες ηθοποιούς, που ανεβαίνουν στη σκηνή για να αφηγηθούν όλα με όσα έρχονται αντιμέτωπες οι γυναίκες στη Χιλή.

Η έμφυλη βία παραμένει μια ανείπωτη ιστορία, καθώς τα θύματα δεν ζουν για να μιλήσουν και λίγοι ενδιαφέρονται να φέρουν αυτές τις ιστορίες στο προσκήνιο. Όσα διηγούνται τα κορίτσια στην σκηνή, βασίζονται σε δικά τους βιώματα, αλλά και σε αναφορές από περίπου 140 άλλα κορίτσια και νεαρές γυναίκες που τεκμηριώθηκαν από μια ομάδα του Teatro La Re-Sentida, κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων και του casting για την παράσταση. Και να μερικές απ’ αυτές σε δική μου ελεύθερη απόδοση:

«Η Lisette Villa ήταν 11 χρονών όταν πέθανε από ασφυξία σε ένα σωφρονιστικό κέντρο, αφού μια γυναίκα φύλακας 90 κιλών την ακινητοποίησε στο πάτωμα και κάθισε στο στήθος της για αρκετά λεπτά – με σκοπό να την «ηρεμήσει». Η Tania Águila πέθανε στα 14 όταν ο φίλος της σε μια κρίση θυμού, τη χτύπησε στο κεφάλι με μια πέτρα. Η Florencia Aguirre ήταν 10 ετών όταν ο πατριός της την έπνιξε με μια πλαστική σακούλα, έκαψε το σώμα της και την έθαψε στο δάσος κοντά στο σπίτι τους…»

Τέτοιες κι άλλες ιστορίες, λοιπόν, διηγούνται τα κορίτσια κι εγώ δε θα σας γράψω τίποτα άλλο. Αξίζει να τη δείτε την παράσταση. Η συνέχεια εδώ.

Η βερολινέζικη Schaubühne: Θεατρική αποκάλυψη…

Θα μπορούσα να γράψω ότι έστω κι απ’ το διαδίκτυο, είδα την ωραιότερη παράσταση έργου (σκηνοθετημένου απ’ την Katie Mitchell) της Βιρτζίνιας Γουλφ που έχω παρακολουθήσει ποτέ ως τώρα και να θεωρήσετε ότι γι’ αυτό το λόγο επέλεξα να κάνω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι μου άρεσε επίσης, τρομερά, κι ο τρόπος που μεταφέρθηκε στο σανίδι η νουβέλα του Στέφαν Τσβάιχ «Επικίνδυνος οίκτος» απ’ τον Stefan Zweig.

Αλλά ούτε αυτός είναι ο λόγος που μ’ έχει τόσο ενθουσιάσει το γεγονός ότι μπορώ να παρακολουθώ παραστάσεις απ’ αυτό το θέατρο όταν προσφέρονται με αγγλικούς υπότιτλους. Ο λόγος είναι ότι την πρώτη φορά που διστακτικά (λόγω μιας παλιάς «προκατάληψης» που είχα με τη γερμανική γλώσσα) μπήκα να δω περί τίνος πρόκειται έτυχε να παίζουν τον «Εχθρό του λαού» του Ίψεν σκηνοθετημένο απ’ τον τρομερό Thomas Ostermeier και να συζητούν για τις ψυχικές διαταραχές, την πολιτική κατάσταση, ακόμη και για το ζήτημα της υπερσυνταγογράφησης του Ritalin (παρακάτω και το πειστήριο). Κι από τότε, φυσικά, με κέρδισαν.

Ας με συγχωρήσουν που τράβηξα αυτό το στιγμιότυπο, αλλά μερικές φορές έχει νόημα και η «απόδειξη». Η πολιτική τους στάση λοιπόν, η θέση τους απέναντι σε κάθε ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία, μ’ έχει κάνει να τους ξεχωρίζω. Εδώ θα βρείτε πολλά video που μπορείτε να παρακολουθήσετε για να δείτε αν ισχύουν ή όχι, όσα γράφω. Εγώ θα προσθέσω μόνο ότι κατά καιρούς ανεβάζουν κι ελληνικές τραγωδίες, το πότε μπορείτε να το πληροφορηθείτε απ’ την καθημερινή ατζέντα τους κι ότι κάποιες φορές υπάρχουν γαλλικοί υπότιτλοι. Οι παραστάσεις τους διατίθενται δωρεάν. Αλλά το δωρεάν για όσ@ παρακολουθούμε, ας μη ξεχνάμε ότι την ίδια στιγμή σημαίνει απλήρωτη εργασία για τους συντελεστές μιας παράστασης κι άρα αν θέλετε να τους υποστηρίξετε, μπορείτε να μάθετε πώς, εδώ. –