Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων

.

.

Αυτό είναι το τέταρτο ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler, που ανεβαίνει σ’ αυτό το blog. Τα άλλα τρία που παρακολουθήσατε με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε απ’ τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ήταν το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα”, το “Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης” και το “Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης”.

Το συγκεκριμένο video τώρα, για το οποίο γίνεται λόγος σήμερα, το ανέβασε το μέλος της Ψ Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, Μ.Κ. στη σχετική σελίδα της ομάδας στο Facebook και το δανείστηκα από κει.

Θεώρησα πως κι αυτό αξίζει να το δείτε, για τους ίδιους λόγους που ήδη έχω υπογραμμίσει στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Πρέπει κι οφείλουμε ν’ ακούμε τι λένε οι ίδιοι οι χρήστες κι οι Επιζώντες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Προσωπικά στάθηκα σε πολλά σημεία του, αλλά θ’ αναφέρω μόνο τρία, γιατί έχει νόημα, να το παρακολουθήσετε ολόκληρο μόνοι σας. Το πρώτο λοιπόν, έχει να κάνει με τα όσα εξομολογήθηκε μια νεαρή γυναίκα που κατάφερε να διακόψει τα ψυχοφάρμακα κι είναι αυτά ακριβώς τα λόγια της:

Η απόφαση να σταματήσω τα ψυχοφάρμακα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω κάνει, γιατί δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς τα φάρμακα και δεν είχα ιδέα ποια συναισθήματα ήταν δικά μου, ποιες σκέψεις ήταν δικές μου. Δεν είχα ιδέα για το ποια ήταν η προσωπικότητά μου. Όλα αυτά λοιπόν που γυρνούσαν στο κεφάλι μου… “δεν μπορείς να το κάνεις”… στηρίζονταν όλα στο φόβο. Και μόλις αναγνώρισα αυτόν τον φόβο και τον έκανα κτήμα μου, άρχισα να μιλάω γι’ αυτόν όπως ήταν: ήταν φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο, φόβος για μένα, για τον πραγματικό εαυτό μου. Μόλις αναγνώρισα τον φόβο, μπόρεσα να συνυπάρξω μαζί του και να το κάνω”.

Ο φόβος αυτός εξάλλου που τόσο ειλικρινά περιγράφει, βρίσκεται πίσω από πολλές συνήθειες, καταχρήσεις κι εξαρτήσεις της ζωής μας κι η ατολμία αυτή νομίζω σε κανέναν μας δεν είναι ξένη, ανεξάρτητα απ’ το αν έχει ή όχι, ψυχιατρική εμπειρία. Γενικότερα τοποθετούμαι λοιπόν, την αναγνωρίζω και την κατανοώ.

Το δεύτερο σημείο που μου έφερε πολλές αναμνήσεις, είχε να κάνει με τα όσα είπε ένας ψυχολόγος, που βρισκόταν εκεί κι είναι αυτά τα λόγια του:

Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να είσαι κλινικός και να έρχεσαι εδώ, γιατί υπάρχουν παραλληλισμοί με το πως είναι στη δουλειά μου στο σύστημα ψυχικής υγείας και όταν προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους, επειδή με πολλούς τρόπους δεν έχω φωνή να εκφράσω τις ιδέες μου και να ακουστώ, χωρίς να μου κλείσουν το στόμα, χωρίς να με κριτικάρουν, χωρίς να μου πουν ότι είμαι αφελής, ηλίθιος κι ότι “δεν ξέρεις, τι στο διάολο λες”. (…) Αν εκφράσω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, νιώθω ότι θα απορριφτώ, θα αποκλειστώ”.

Το τρίτο σημείο, στο οποίο στάθηκα, αφορά τις μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ’ την Αλάσκα που παρευρέθησαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για δύο νεαρούς άντρες, δύο αδέρφια και θέλω να προσέξετε κι εσείς τι λένε, για να δείτε τι γίνεται όταν μια οικογένεια είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το μέλος της που πάσχει με κάθε τρόπο. Κι είναι τόσο παρήγορα όσα θα δείτε και θ’ ακούσετε. Μακάρι τέτοιες γενναίες αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις αγάπης, να έπαιρναν κι άλλοι στον κόσμο και στην χώρα μας (όπου τάχα πιστεύουμε πως οι οικογένειες είναι εξαιρετικά δεμένες και ισχυρές), αντί με την ένδειξη του πρώτου προβλήματος να τρέχουν να εξασφαλίσουν εισαγγελική εντολή εγκλεισμού.

Θέλω να ξέρετε τέλος, πως το βιβλίο που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή ο “Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή των ψυχιατρικών Φαρμάκων” του Will Hall, έχει ανέβει εδώ απ’ το ελληνικό τμήμα του “Hearing Voices”. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε, κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο, αν σας ενδιαφέρει. Όπως λένε συμπερασματικά περίπου κι οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή: δεν κρίνουμε κάποιον που θέλει να παίρνει την αγωγή του κι αισθάνεται καλά μ’ αυτή του την απόφαση, ούτε ενθαρρύνουμε άλλους να κόψουν οπωσδήποτε τα ψυχοφάρμακα. Το μόνο που λέμε, είναι ότι αν το αποφασίσει κανείς, γίνεται. Γίνεται. Αυτό απλώς κρατήστε.-

.

.

.

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΜΕ ΤΟΝ WILL HALL – 4 και 5 Οκτωβρίου 2013

..

Will-Hall

..

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ

ΜΕ ΤΟΝ WILLHALL, M.A. DIPL. PROCESS WORK

4 και 5 Οκτωβρίου 2013

Κτήριο ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 και Βουκουρεστίου

 

Δύο χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα, ο Will Hall, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του διεθνούς κινήματος ομότιμης υποστήριξης και χειραφέτησης στο χώρο της ψυχικής υγείας, επιστρέφει για μια διημερίδα που συνδιοργανώνεται από το Hearing Voices Network Αθήνας και το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίων Αναργύρων. Θα είναι μαζί μας στις 4 και 5 Οκτωβρίου, στο κτήριο της ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 και Βουκουρεστίου, για να συζητήσουμε για θέματα επίκαιρα που παραμένουν ταμπού, να ανταλλάξουμε απόψεις και να εντοπίσουμε τις συνδέσεις μεταξύ αυτών που συμβαίνουν γύρω μας και όσων βιώνουμε μέσα μας.

  

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013, ώρα 17:30 – 21:00

Ζώντας με αυτοκτονικά συναισθήματα:

Τα όνειρα της κοινότητας από την

απόγνωση προς την ελπίδα

 

Στις συζητήσεις για τη σύγχρονη ελληνική κατάσταση, συνήθως γίνεται αναφορά σε στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα για τη ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών ως τραγική επίπτωση της κρίσης στη ζωή μας. Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός καταρρίπτει το μύθο ότι τα αυτοκτονικά συναισθήματα είναι σύμπτωμα μεμονωμένων αρρώστων μυαλών και καταδεικνύει μια ανθρώπινη εμπειρία πολύ πιο διαδεδομένη από όσο νομίζουμε, άμεσα συνυφασμένη με την κοινωνική δυσχέρεια. Όμως, τέτοιες πληροφορίες αφήνουν τους ανθρώπους μετέωρους όταν παρατίθενται ως πικρές διαπιστώσεις για μια μίζερη πραγματικότητα και εκεί κλείνει η κουβέντα. Κατά τον Will Hall, η παρόρμηση προς το θάνατο είναι συχνά μια απεγνωσμένη ανάγκη για αλλαγή, η οποία συγκρούεται με μια συντριπτική αίσθηση αδυναμίας. Στη συζήτηση που θα κάνουμε, τα αυτοκτονικά συναισθήματα δεν θα είναι ο επίλογος, αλλά η αφετηρία, με σκοπό να προχωρήσουμε στην κατανόηση των βαθύτερων αναγκών μας και να εξερευνήσουμε τρόπους αντιμετώπισης που ανοίγουν δρόμους προς την αλλαγή. Θα ενημερωθούμε σχετικά με πρόσφατες έρευνες, καινοτόμες πρακτικές και χρήσιμα εργαλεία διαχείρισης.

 

 

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013, ώρα 11:00 – 14:30

Αμοιβαία υποστήριξη και ενσυναίσθηση:

Μαθήματα από τα κινήματα βάσης για

την ψυχική υγεία.

.

Πώς μπορούμε να απελευθερωθούμε και να νοιαζόμαστε αληθινά ο ένας για τον άλλο; Πώς μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για να γίνουμε πιο ανθρώπινοι; Τι είδους δεξιότητες και συνεργασία χρειαζόμαστε; Ο Will Hall, εξερευνά απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από την πολυετή συμμετοχή του στο παγκόσμιο κίνημα αυτοβοήθειας, αμοιβαίας υποστήριξης και προάσπισης δικαιωμάτων άμεσα ενδιαφερομένων στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα, αν και είναι σχετικά πρόσφατη η ιστορία της συγκρότησης παρόμοιων εγχειρημάτων, η αμέριστη συμβολή όλο και περισσότερων ανθρώπων σε αυτά είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα σημεία της δύσκολης εποχής που διανύουμε. Μια σύγχρονη πρόκληση είναι πώς θα κατακτήσουμε την ευθύνη και τον έλεγχο του εαυτού μας χωρίς να λοξοδρομήσουμε προς τον ατομικισμό, πώς θα εμπλεκόμαστε σεσυλλογικές διαδικασίες ανταλλαγής και αμοιβαίας υποστήριξης χωρίς να παραιτούμαστε από αυτονόητα δικαιώματα διασφάλισής μας από ένα κοινωνικό κράτος. Συζητώντας για τις εμπειρίες μας, τις ιδέες και τους προβληματισμούς μας, θα δούμε πως μπορούμε να οργανώνουμε πιο αποτελεσματικά τις προσπάθειες μας ώστε να κατακτήσουμε ένα ουσιαστικό αίσθημα μοιράσματος και ενδυνάμωσης. Είναι ευπρόσδεκτοι/ες να πάρουν μέρος στη συζήτηση: Άτομα που έχουν παλέψει με την ψυχική δυσφορία, φίλοι και συγγενείς, επαγγελματίες,φοιτητές, ευαισθητοποιημένα μέλη της κοινότητας. Όταν συζητάμε για ένα θέμα ταμπού που ίσως ακουμπά προσωπικούς φόβους,άσχημες αναμνήσεις ή σκέψεις, ενδέχεται να ανακινηθούν μέσα μας έντονα συναισθήματα. Για το λόγο αυτό, αν και δεν είναι υποχρεωτική η συμμετοχή και στις δύο ημέρες συζητήσεων, πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό όσες και όσοι λάβουν μέρος στη συζήτηση της Παρασκευής να παρακολουθήσουν και τη συζήτηση του Σαββάτου που θα εστιάσει σε προτάσεις αντιμετώπισης της ψυχικής οδύνης μέσα από συλλογικά εγχειρήματα και θα μας δώσει την ευκαιρία να αποφορτιστούμε από τα συναισθήματα της προηγούμενης ημέρας.

 

Λίγα λόγια για τον Will Hall

Ο Will Hall κάποτε είχε πάρει διάγνωση σχιζοφρένειας. Προχώρησε στην ανάρρωση μέσα από το κίνημα αυτοβοήθειας, την πνευματική ενασχόληση και την ολιστική προσέγγιση της υγείας. Σήμερα πρωτοστατεί στο παγκόσμιο κίνημα ομότιμης υποστήριξης (peer support) και ενδυνάμωσης άμεσα ενδιαφερόμενων στο χώρο της ψυχικής υγείας, ενώ παράλληλα προσφέρει ψυχοθεραπευτικές, συμβουλευτικές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Ενδιαφέρεται για εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου και για την ανάδειξη της ψυχικής ποικιλομορφίας. Έχει διδάξει σε πολλές χώρες και έχει προσφέρει εκπαίδευση σε μια μεγάλη ποικιλία ομάδων που συμπεριλαμβάνει επαγγελματίες, φοιτητές, άμεσα ενδιαφερόμενους, μέλη οικογενειών και φορείς χάραξης πολιτικής.

Έχει εκπαιδευτεί και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην προσέγγιση Process Work και έχει ολοκληρώσει διετή εκπαίδευση στον Ανοιχτό Διάλογο με τον Jaakko Seikkula. Είναι συνιδρυτής πολλών ομάδων αυτοβοήθειας, συνηγορίας και κοινοτικής δράσης στις Η.Π.Α., όπως το Icarus Project, το Freedom Centre και το Portland Hearing Voices. Επίσης, είναι μέλος του Δ.Σ. του Intervoice. Η δουλειά του έχει προβληθεί από διάφορα ΜΜΕ όπως οι New York Times, το Newsweek, το National Public Radio και είναι παραγωγός του Madness Radio. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες: