O Ron Coleman είναι ο άνθρωπος για τον οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Οι περισσότεροι δεν θα τον γνωρίζετε, αλλά αξίζει οπωσδήποτε να μάθετε μερικά πράγματα γι’ αυτόν, ιδίως επειδή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που του δημιούργησε η ψύχωση και να οδηγήσει κι άλλους ανθρώπους στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, δουλεύοντας μεταξύ άλλων και με τις φωνές. Για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις ο λόγος λοιπόν. Ο ίδιος περιγράφει πως άκουσε για πρώτη φορά μια φωνή να τον κατηγορεί ότι έκανε κάτι κακό κι από κει, άρχισε ο γολγοθάς του στο ψυχιατρικό σύστημα που λίγο έλειψε να τον μετατρέψει σε ζόμπι (“I was taking was so high that I became little better than a zombie who viewed life through a legalised drug induced smog”) .
Κατάφερε να αντισταθεί πριν να είναι εντελώς αργά και παροτρύνει κι άλλους να πάρουν την ευθύνη να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους (”I am convinced that when we grow confident about who and what we are; we can then be confident about who and what we might become. For me these four selfs; self-confidence, self-esteem, self-awareness and self-acceptance are the second stepping stone on the road to recovery“). Έχει γράψει μερικά ενδιαφέροντα βιβλία όπως τα: “Recovery an Alien Concept“, “Working to Recovery “, “Working with Voices” κ.α., δουλεύει ως σύμβουλος κι έχει βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να κατανοήσουν την εμπειρία τους με τις φωνές. Γι’ αυτό θεώρησα χρήσιμο να σας προτείνω σήμερα να επισκεφτείτε το site του και να διαβάσετε την ιστορία του.
Αντιλαμβάνομαι πως ίσως η αγγλική γλώσσα να είναι πρόβλημα για μερικούς από σας, γι’ αυτό θέλω να σας ενημερώσω πως το βιβλίο “Δουλεύοντας με τις φωνές Ι και ΙΙ” που έγραψε μαζί με τον Mike Smith (1997, 2005) κι αποτελεί στην ουσία κυρίως τετράδιο εργασίας για ψυχικά πάσχοντες που ακούν φωνές, κυκλοφορεί και στη χώρα μας, από το “Καλειδοσκόπιο”. Μπορείτε να το προμηθευτείτε δωρεάν και να το μελετήσετε, ώστε να βοηθείτετε οι ίδιοι ή να βοηθήσετε ανθρώπους που είναι ψυχικά πάσχοντες. Ειδικά για όσους εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας, νομίζω πως είναι απαραίτητο όχι μόνο να το διαβάσουν, αλλά να μπορέσουν και να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος άλλων.
Επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το ζήτημα των ακουστικών ψευδιασθήσεων και τη συσχέτιση τους με τη διάπραξη βίαιων πράξεων, θέλω απλώς να επισημάνω πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο και λεπτό σημείο, το να κατορθωθεί ο έλεγχος των φωνών που ακούει το άτομο, αλλά δεν είναι πάντα “επικίνδυνο” ένα άτομο επειδή ακούει φωνές. Έχει σημασία να μην γενικεύουμε και να μην φοβόμαστε τυφλά, καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε. Έτσι κι αλλιώς η έννοια της “επικινδυνότητας” των ψυχικά πασχόντων χωράει πολλή συζήτηση και κάποια στιγμή θα πούμε περισσότερα. Προς το παρόν κρατήστε ότι: οι Chadwick & Birchwood, συγγραφείς του άρθρου “The Omnipotence of Voices: a Cognitive Approach to Auditory Hallucinations“, British Journal of Psychiatry 164, p.p. 190-201″ (1994), τόνισαν ότι έχει σημασία όχι μόνο η ύπαρξη των “φωνών” που όντας σπουδαίες επηρεάζουν τα άτομα να συμμορφωθούν, αλλά και η “διάθεση” αυτών (δηλαδή αν θεωρούνται καλές ή κακόβουλες απ’ το άτομο κι αν το στρέφουν προς θετικές ή προς καταχθόνιες πράξεις).
Περιηγηθείτε λοιπόν στο site του κυρίου Coleman, διαβάστε όσα έχει να πει και σίγουρα θα καταλάβετε περισσότερα. Ίσως μάλιστα ν’ αλλάξετε και γνώμη για κάποια πράγματα που πιστεύατε ως σήμερα. Ρίξτε μια ματιά κι εδώ, στο International community for hearing voices, για ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Οπωσδήποτε όμως σκεφτείτε καλά αυτό: ” For Example in the Aboriginal Culture when someone goes mad the whole tribe comes together to discuss what the tribe has done to cause the person to be mad. Can you imagine this happening in our cultures? I think not. When someone goes mad in our culture it is off to hospital with them. It is not a gathering of the local community that gets together to decide what is wrong with the community. It is a ward round made up of so called experts who get together often without the person concerned being present who decide both what is wrong with the client and how it will be treated. This scenario, alas all to familiar, does not hold out much chance of recovery for the client. It is an impersonal rather than a person centred way of approaching the problem. Within this scenario recovery is objective not subjective and the person is no longer a real factor in the process”. Αυτό το απόσπασμα νομίζω τα λέει όλα.








![[8] [8]](http://static.flickr.com/3566/3684030710_a3b5755453_t.jpg)

