Save Mitsos-Για ένα ασφαλέστερο Διαδίκτυο

Αν εμείς που είμαστε μεγάλοι και πολλά έχουμε δει ως τώρα στη ζωή μας, μπορεί να ξεγελαστούμε από κάποιους στο Διαδίκτυο που δεν είναι αυτό που ισχυρίζονται πως είναι, πόσο μάλλον τα παιδιά.  Σκοπός του έξυπνου video που μόλις παρακολουθήσατε λοιπόν, είναι να θυμίσει ακριβώς αυτό στους γονείς: πως όπως στον πραγματικό κόσμο θα προστάτευαν τα παιδιά τους από ύποπτους ανθρώπους, από το πορνογραφικό υλικό, από τη βία κι απ’ την παιδοφιλία, έτσι πρέπει να κάνουν και στο Internet.

Πρόκειται για ένα στοχευμένο κοινωνικό μήνυμα γύρω από την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου που δημιουργήθηκε από το Γερμανικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου (klicksafe.de) και το οποίο έχει προσαρμοστεί και προβληθεί με μεγάλη επιτυχία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το σποτ έχει αποσπάσει το ασημένιο βραβείο “AME Award” στη Νέα Υόρκη καθώς και δύο ασημένια βραβεία “KLAPPE” στο Αμβούργο.

Επιπλέον, στην ιστοσελίδα που θα βρείτε εδώ, υπάρχουν χρήσιμες οδηγίες για όλα αυτά τα θέματα, αλλά και για άλλα ακόμα που αφορούν τον εθισμό στο Διαδίκτυο, την χρήση κινητών τηλεφώνων, την συμμετοχή σε ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα, την ανταλλαγή αρχείων κ.α. Υπάρχουν όμως και πάρα πολλά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους, τα οποία μπορείτε να παίζετε μαζί με το παιδί σας ή να τα ‘κατεβάσετε’ στον υπολογιστή σας.

Kαλό είναι να γνωρίζετε όμως και την ύπαρξη της Safeline της Ελληνικής ανοικτής γραμμής για το παράνομο περιεχόμενο στο Διαδίκτυο, στην οποία μπορείτε να κάνετε τις καταγγελίες σας, αν π.χ. υποπέσει στην αντίληψη σας ιστοσελίδα που παρουσιάζει εικόνες κακομεταχείρισης παιδιών.  Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο σχετικό site, στο οποίο προτείνονται και γνωστά λογισμικά φίλτρα.

Τέλος, σας προτείνουμε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου για την Ασφαλή Χρήση του Διαδικτύου, στο οποίο με μια απλή εγγραφή μπορείτε να λαμβάνετε και συνεχή ενημέρωση για τέτοια ζητήματα.

Όταν ο Φρόυντ ήρθε στην Ελλάδα…

Όταν ο Φρόυντ ήρθε στην Ελλάδα, ήταν φθινόπωρο του 1904.  Συγκεκριμένα έφτασε στην χώρα μας στις 3 του Σεπτέμβρη, με δρομολόγιο της εταιρίεας Lloyd, συνοδευόμενος από τον μικρό του αδερφό Alexander (ο οποίος ονομάστηκε έτσι μετά από επιμονή του ίδιου του Φρόυντ, που έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα). Οι δυό τους ήταν προηγουμένως διακοπές στην Ιταλία και σκόπευαν έτσι κι αλλιώς να έρθουν στην χώρα μας, με την διαφορά ότι ο πρώτος τους σταθμός, σχεδίαζαν να είναι η Κέρκυρα. Άλλαξαν όμως τα σχέδια τους, όταν κάποιος φίλος του Αλέξανδρου, τους υπέδειξε ως καταλληλότερο προορισμό την Αθήνα, λόγω του καύσωνα που είχε η Κέρκυρα τότε, αλλά και των πολύ βολικών δρομολογών της εταιρείας που προαναφέραμε.

Έφτασαν λοιπόν στην Αθήνα, κατέλυσαν στο δωμάτιο 31 τουξενοδοχείου “Αθηνά”, κι αφού ο Φρόυντ έβαλε το καλύτερο του πουκάμισο, επισκέφτηκαν το Θησείο, ήπιαν καφέ κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη. Έμειναν εκεί για 2 ώρες και την επόμενη μέρα ξαναπήγαν και ξόδεψαν όλο σχεδόν τον χρόνο τους εκεί. Η βροχή τους έκανε να καταφύγουν στο υπόστεγο του Μουσείου, το οποίο όμως ήταν κλειστό κι έτσι έμειναν να θαυμάζουν την θέα της πόλης από ψηλά.

Για τον Φρόυντ αυτές οι ώρες στην Ακρόπολη, ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τις θυμόταν ως το θάνατό του, επειδή έπαθε κάτι εκεί που ο ίδιος ονόμασε “σύγχυση της μνήμης” και το περιέγραψε εκτενώς σε γράμμα που έστειλε στον φίλο του Romain Rolllan. Ήταν σαν να μην πίστευε ότι το μνημείο αυτό, για το οποίο τόσα είχε μάθει και διαβάσει, υπήρχε όντως. Στην αγγλική γλώσσα θα λέγαμε ότι ένιωσε πως ότι έβλεπε ήταν: too good to be true.

Εκείνο ακριβώς το γράμμα, ήταν η αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση. Βρήκα το περιεχόμενο του στο βιβλίο “Freud, Proust and Lacan: theory as fiction” που μπορείτε κι εσείς να διαβάσετε και σκέφτηκα να ψάξω λίγο περισσότερο το θέμα, μιας και είναι δηλωμένο το ενδιαφέρον μου για την Ιστορία και κατ’ επέκταση και για την Ιστορία της Ψυχολογίας. Υπάρχουν πολλά επιμέρους ζητήματα λοιπόν, για όποιον θέλει να μελετήσει περισσότερο τα παρελειπόμενα αυτού του ταξιδιού, όπως για παράδειγμα γιατί δεν άρεσε στον Φρόυντ το ότι έμειναν σε δωμάτιο με τον αριθμό 31.

Μια εκτενέστατη μελέτη γι’ αυτό το ταξίδι κατάφερα να βρω και στα ελληνικά και σας προτείνω να την διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Tην υπογράφει η Δρ. Irene Lang-Γρυπάρη. Κάποιες λεπτομέρειες αναφέρονται επίσης και στη βιογραφία του Φρόυντ, που έγραψαν ο Rene Major και η Chantal Talagrand και κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ την εφημερίδα “Το Βήμα” και τις εκδόσεις “Κασταλία”. Οι δεσμοί του άλλωστε με την Ελλάδα ήταν πάντα ισχυροί. Αρκεί να πούμε πως έγραφε στα αρχαία ελληνικά το ημερολόγιο του όταν ήταν μικρός και βέβαια όλοι ξέρουμε πως οι θεωρίες του βρίθουν ελληνικών όρων.

Ένα απ’ τα πιo αγαπημένα του βιβλία επίσης, ήταν “Οι Διανοητές της Ελλάδας” του John Stuart Mill και είναι ευρέως γνωστό ότι διατηρούσε επί πολλά χρόνια φιλική σχέση με την ψυχαναλύτρια  Μαρία Βοναπάρτη, που τότε ήταν πριγκίπισσα της Ελλάδας, η οποία και τον βοήθησε να διαφύγει στην Αγγλία το 1938. Σε κείνην λοιπόν είπε, πως οι κολώνες της Ακρόπολης με το κεχριμπαρένιο τους χρώμα, ήταν το ωραιότερο πράγμα που είχε δει στην ζωή του.

Φωτογραφίες από αυτό το ταξίδι, δεν σώζονται. Σώζονται όμως επιστολικά δελτάρια που ο Φρόυντ έστειλε στην γυναίκα του, την Μάρθα και θα δείτε κάποια απ’ αυτά στους παραπάνω επισυναπτόμενους συνδέσμους. Έτσι, γνωρίζουμε πως μετά την Αθήνα, τα δύο αδέρφια πήγαν με το τρένο στην Κόρινθο, την πόλη της παιδικής ηλικίας του Οιδίποδα, κι ακολούθως επισκέφτηκαν την Πάτρα, απ’ όπου κι αναχώρησαν στις 10 το βράδυ, της 6ης Σεπτεμβρίου, με προορισμό την Τεργέστη.

Περισσότερα πράγματα για την ζωή του Φρόυντ, μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε στο μουσείο που είναι αφιερωμένο σε κείνον και θα το βρείτε εδώ, αλλά σας προτείνω να μελετήσετε και όλα τα κείμενα που “κρύβονται” στα link, ώστε να έχετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.  Καλή σας ανάγνωση.

Ο “Σαμιώτης” Γιάννης Ρίτσος

Μ’ αυτόν τον τίτλο, δημοσιεύτηκε πρόσφατα ένα εξαιρετικό άρθρο της Τασούλας Επτακοίλη στο “Κάπα” της “Καθημερινής”.  Και δεν ξέρω  αν το γνωρίζετε όλοι, πως ο μεγάλος αυτός ποιητής ζούσε την μισή του ζωή στην Σάμο και συγκεκριμένα στο Καρλόβασι, αφού η γυναίκα του Φαλίτσα (Γαρυφαλιώ Γεωργιάδου), ήταν Σαμιώτισσα.  Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, το 1967, ο Ρίτσος έμενε εκεί σε αυστηρό κατ’ οίκον περιορισμό. Και την επόμενη χρονιά, μεταφέρθηκε απ’ το Παρθένι της Λέρου,  πάλι στο Καρλόβασι, μιας και πλέον η υγεία του ήταν βεβαρημένη και το καθεστώς φοβόταν να μην πεθάνει σε στρατόπεδο, λόγω της γενικής κατακραυγής που θα ξεσπούσε. Ο περιορισμός άρθηκε το 1970, αλλά στη Σάμο συνέχισε να μένει και να επανέρχεται και μετά την μεταπολίτευση. Συνήθιζε μάλιστα να κάθεται σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, κοντά στη θάλασσα, που είναι γνωστό σαν ο ‘θρόνος’ του Ρίτσου και μπορείτε να το δείτε εδώ. Του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει πέτρες και βέβαια στο Καρόβασι, έγραψε πολλά ποιήματα.

Στο νησί ζουν ακόμη η κόρη του κι η εγγονή του κι είπαν πολλά και ενδιαφέροντα για κείνον, στη δημοσιογράφο που τους επισκέφτηκε. Δεν ξέρω αλήθεια, αν τότε που ο Ρίτσος πήγε για πρώτη φορά στη Σάμο,  το 1954 δηλαδή, κατάλαβαν οι ντόπιοι για ποιον επρόκειτο.  Για τους περισσότερους, ήταν ο άντρας της Φαλίτσας, της παιδιάτρου. Αυτό μου ‘λεγε και η μητέρα μου που το συζητούσαμε χτες. Αλλά εκείνη την εποχή, έτσι κι αλλιώς δεν ήταν περισσότερο γνωστός και στην υπόλοιπη Ελλάδα.  Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του και στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ως τις 30 Οκτωβρίου θα παρουσιάζεται η έκθεση: “Γιάννης Ρίτσος- Ο διαχρονικός ήρωας: ‘Να λες: ουρανός κι ας μην είναι’”. Εδώ θα βρείτε όλες τις σχετικές λεπτομέρειες, αλλά επιτρέψτε μου να σας συστήσω να διαβάσετε και μερικά πράγματα ακόμη, πέραν απ’ αυτά που θα βρείτε στους συνδέσμους. Δηλαδή, μια συνέντευξη της κόρης του, την ανάρτηση του Side21 που τον γνώρισε όταν ήταν παιδί και  ένα αφιέρωμα στη Σάμο, που το θεωρώ απ’ τα καλύτερα και δημοσιεύτηκε το 1998, στο ένθετο “7 Ημέρες” της “Καθημερινής” . Έτσι, ίσως καταλάβετε περισσότερα πράγματα για τον τόπο που αγάπησε τόσο ο μεγάλος αυτός ποιητής. Τον τόπο για τον οποίο έγραψε:

“Έχω ένα πουκάμισο

απ’ τα φώτα των νερών

έχω ένα χρυσό σακάκι

απ’ το λιόγερμα της Σάμος

έχω μια δόξα

απ’ τα πρώτα σου χαμόγελα..”

Green Porno με την Isabella Rossellini

Ίσως σας παραξένεψε ο τίτλος, αλλά πιστέψτε με πρόκειται για “πορνό”, που διαφέρει απ’ οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Το “Πράσινο Πορνό” , δεν είναι παρά μια βραβευμένη οικολογική σειρά ταινιών μικρού μήκους, που εδώ και δύο χρόνια γράφει και παρουσιάζει η γνωστή σε όλους μας ηθοποιός,  Isabella Rossellini, σε συνεργασία με τον βιολόγο Claudio Campagna στο Sundance Channel, το αμερικάνικο δηλαδή ανεξάρτητο κανάλι του ομώνυμου Ινστιτούτου. Η σειρά απευθύνεται σε θεατές κάθε ηλικίας και το θέμα της αυτή τηνπερίοδο, είναι οι αναπαραγωγικές συνήθειες των θαλάσσιων ειδών και η διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων. Έχουν παιχτεί ήδη δύο κύκλοι εκπομπών και τώρα προβάλλεται ο τρίτος. Μπορείτε να τις παρακολουθήσετε κι εσείς στην ιστοσελίδα του καναλιού, να δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες και να κάνετε όπως πάντα κλικ σε κάθε σύνδεσμο που παρασουσιάζεται εδώ, για να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες. Ομολογώ ότι προσωπικά, μ’ εντυπωσίασε και έτσι σας το προτείνω ανεπιφύλακτα μιας και τώρα το Σαββατοκύριακο έχουμε όλοι περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Καλή σας διασκέδαση.

“Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!”- Μια παράσταση για τον Ρώμο Φιλύρα

Ως τις 8  Νοεμβρίου, θα παίζετε στο θέατρο “Αργώ” (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο), η παράσταση του  Γιάννη Αναστασάκη, “Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!”.  Η παράσταση αφορά τη ζωή του ποιητή Ρώμου Φιλύρα για τον οποίο είχαμε κάνει λόγο, σ’ αυτήν εδώ την ανάρτηση και βασίζεται στα αυτοβιογραφικά κείμενα που  δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα “Καθημερινή” στα 1929.  Αποσπάσματα αυτών των κειμένων, αλλά και μια συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Ηλία Μαγκλίνη, μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

“Ερευνώντας αρχεία και τη σχετική με το Δρομοκαΐτειο βιβλιογραφία, όπως τον τόμο «Ιερά Οδός 303», ο Γ. Αναστασάκης ανακάλυψε ότι στις λιγοστές επισκέψεις που είχε στο ίδρυμα ο Φιλύρας, παρακαλούσε τους επισκέπτες του «να του στείλουν μια ρεπούμπλικα». Η ίδια φράση απαντά και σε υποσημειώσεις ποιημάτων που έγραψε εκεί. «Είναι μια ενδιαφέρουσα παράκληση. Ηταν κοσμικός, φρόντιζε την εμφάνισή του κι ένα χρόνο προτού εισαχθεί στο Δρομοκαΐτειο, “έσκασε” στην Ελλάδα η μόδα της ρεπούμπλικας. Προφανώς θα ήθελε να είχε μία ο ίδιος, ήθελε ακόμα και μέσα στο ψυχιατρείο να είναι καλοντυμένος, να είναι κομψός. Ουσιαστικά, η παράσταση είναι έτσι στημένη ώστε ο κομψευόμενος Φιλύρας να υποδέχεται την επίσκεψη πολλών ανθρώπων στο Δρομοκαΐτειο, οπότε απευθύνεται σε αυτούς, σε πρώτο πρόσωπο”.

Πρωταγωνιστούν ο Δημήτρης Κοτζιάς, η Ζαχαρούλα Οικονόμου και ο Κώστας Σειραδάκης.  Να ευχηθώ λοιπόν, κάθε επιτυχία στους συντελεστές της παράστασης και να σας αφήσω να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γ. Αναστασάκη. Ελπίζω να δείτε την αξιόλογη αυτή παράσταση όσο το δυνατόν περισσότεροι, γατί φωτίζει όχι μόνο το έργο ενός ποιητή που πιστεύω πως δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άξιζε, αλλά και τη ζωή ενός ανθρώπου που συνδιαλέχτηκε με την τρέλα και μεταξύ άλλων, έγραψε:

“Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. [...] Μα τι θα βάλετε στη θέση του οράματος εσείς οι λογικοί; [...] Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική”.

Εξομολόγηση

Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα.

Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα.

Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα.

Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου.

Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή…

Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, τα κινητά τηλέφωνα και τους σταρ ανεξαιρέτως.

Δεν φαντάζομαι χρόνο χωρίς καλώδια. Πώς να περάσει μια νύχτα στο σκοτάδι;

Έχω εικονικό σπίτι, εικονικά ζωάκια, εικονικούς φίλους κι εικονικό σεξ. Όλο τον κόσμο σε ένα πληκτρολόγιο.

Θα ‘θελα να ταξιδεύω αλλά είναι τόσο τρομακτικό, να κουβαλάς παντού μόνο τον εαυτό σου.

Δεν θέλω ν’ απαντήσω σ’ άλλες ερωτήσεις. Απαιτώ την τετράγωνη λογική.

Να μην ακούω πια, για τις σκουριές των δακρύων και για τους ιριδισμούς των νυσταγμένων τρένων.

Η γενιά μου είναι κουρασμένη. Από αναλύσεις, εξηγήσεις, ιδεολογίες, επαναστάσεις, ετεροπροσδιορισμούς και μισαλλοδοξίες.

Κουρασμένη απ’ τα ερωτικά τραγούδια, τις φοβίες, τον αριβισμό και τα πυροτεχνήματα.

Δεν ξέρουμε πως καίει η χαρά το νου και πως σπαράζει η ψυχή στην ωραιότητα.

Απ’ όλα τα χρώματα μας άφησαν το γκρίζο, μα ένα κόκκινο στοιχειώνει τα ονειρά μας.

Λένε πως αυτομόλησε ο Θεός αλλά εγώ πιστεύω σε μιαν Έξοδο Κινδύνου.

“Το Χαμόγελο του Παιδιού” στους “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη

update: Όσοι χάσατε την εκπομπή, μπορείτε εδώ να παρακολουθήσετε τα σχετικά video.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ο «Πρωταγωνιστής»

στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη στο Mega

την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 στις 23:00

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι δημοσιογράφοι της εκπομπής του «Πρωταγωνιστές», πέρασαν τρεις ημέρες σε ένα από τα σπίτια μας όπου γνώρισαν, μίλησαν και έζησαν με τα παιδιά μας.

Παιδιά που σήμερα πλέον ζουν σε ένα ασφαλές και γεμάτο αγάπη περιβάλλον, στην δική τους οικογένεια, μακριά από όλους αυτούς που κάποτε τα κακοποιούσαν.

Τα ενήλικα πλέον παιδιά μιλούν γι’ αυτά που έζησαν αλλά κυρίως γι’ αυτά που σχεδιάζουν να κάνουν.

Παρακολουθώντας την εκπομπή θα ζήσετε μέσα στο Χαμόγελο και θα γνωρίσετε για πρώτη φορά τόσο καλά τα μέλη της μεγάλης μας οικογένειας!

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 στις 23:00

World Water War / Our last shot: Δύο βραβεία για την Ελλάδα

Αυτοί είναι οι τίτλοι των δύο ελληνικών ταινιών, που βραβεύονται αύριο και επισήμως στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στα πλαίσια του  “Πανευρωπαϊκού Φεστιβάλ ενός Λεπτού για το Περιβάλλον”.   Δημιουργοί τους, τρία νέα παιδιά, ετών 21, που σπουδάζουν στο Α. Π. Θ., στο Τμήμα Κινηματογράφου.

Συγκεκριμένα, το πρώτο βραβείο κέρδισε η ταινία: “World Water War” του Στέλιου Αλεξανδράκη και του Μενέλαου Παμπουκίδη και το δεύτερο βραβείο η ταινία: “Our last shot” του Κώστα Καρύδα.

Στον διαγωνισμό “Think. Act. Change” , που οργανώθηκε απ’ το E. P. P. (Εuropean People’s  Party-διαδικτυακό κανάλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης) , ζητήθηκε από νέους απ’ όλη την Ευρώπη να φτιάξουν μια μονόλεπτη ταινία με θέμα:  “Η αλλαγή αρχίζει απ’ το σπίτι: δημιουργώντας ένα καλύτερο περιβάλλον” και κατατέθηκαν 44 συμμετοχές νέων από 15 ως 28 ετών.  Το τρίτο βραβείο κέρδισε η Λετονία, με την ταινία “Cycle” του Gints Amolins.

Αυτές τις μέρες που  ακούσαμε πολλά και μεγάλα λόγια για το περιβάλλον, αυτά τα παιδιά με τα φιλμάκια τους (που μπορείτε να δείτε, κάνοντας κλικ στους σχετικούς συνδέσμους), υπογραμμίζουν την ανάγκη να γίνουν ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Βήματα που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Επειδή όντως η αλλαγή αρχίζει απ’ το σπίτι μας, απ’ τον μικρόκοσμό μας και μόνο έτσι θα καταφέρουμε τελικά να διαφυλάξουμε το μέλλον αυτού του πλανήτη.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ασχολήθηκαν μ’ αυτό το τόσο σημαντικό θέμα και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τα βραβεία τους.  Ευτυχώς υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, πέρα απ’ αυτή που προβάλλεται στα φτηνά τηλεοπτικά προγράμματα και στα lifestyle έντυπα. Μια Ελλάδα, που μας κάνει να ελπίζουμε και που την εκπροσωπούν αυτά και άλλα παιδιά. Ευτυχώς!

Καιρός ν’ αλλάξουμε-Ας καταργήσουμε τις διακρίσεις εις βάρος όσων πάσχουν από ψυχικές διαταραχές

Μ’ αυτό το σύνθημα: “Time to change. Let’s end mental health discrimination“, γίνεται εδώ και λίγο καιρό στην Αγγλία, μια τεράστια καμπάνια με 35 projects για τους ψυχικά πάσχοντες, που διοργανώνεται απ’ το Mind και Retnik. Όλες τις επιπλέον λεπτομέρεις, θα έχετε την ευκαιρία να τις μελετήσετε, κάνοντας κλικ στους συνδέσμους, που θα σας οδηγήσουν σε 3 αντίστοιχα site. Πριν βιαστείτε να πείτε “και μας τι μας αφορά;” θα ήθελα να σας εξηγήσω πως θεωρώ εξαιρετικά έξυπνο το όλο στήσιμο της καμπάνιας, που εμπλέκει τους πάντες σ’ αυτήν (αθλητές, ηθοποιούς, πάσχοντες, συγγενείς πασχόντων, απλούς πολίτες) και δεν επικεντρώνεται στο Λονδίνο, αλλά εξαπλώνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές της χώρας. Είναι η μεγαλύτερη και η πιο φιλόδοξη εκστρατεία που έχει γίνει ποτέ, ενάντια στο στίγμα των ψυχικών ασθενειών και επιδιώκει όχι απλώς ν’ αλλάξει τις στάσεις των μη-πασχόντων  έναντι στους ψυχικά πάσχοντες, αλλά ν’ αλλάξει την ίδια τους την συμπεριφορά. Οι σκοποί είναι πολύ συγκεκριμένοι και θα μπορέσετε να τους μελετήσετε  αναλυτικά, εφόσον επισκεφτείτε τα προτεινόμενα site. Ακόμα πιο σημαντικό όμως, είναι το κομμάτι των προσωπικών ιστοριών των πασχόντων που θα βρείτε, κάνοντας κλικ  εδώ και βέβαια τα video. Ένας απ’ τους πιο γνωστούς άγγλους ηθοποιούς, ο Στίβεν Φράι, παραδέχεται δημοσίως ότι πάσχει από διπολική διαταραχή και εξηγεί το πως αισθάνεται γι’ αυτό, αλλά και άνθρωποι που βίωσαν διακρίσεις σε βάρος τους εξαιτίας της ψυχικής τους διαταραχής, μιλούν στο φακό κι υπογραμμίζουν τι χρειάζεται κανείς απ’ τον περίγυρό του όταν βιώνει μια τέτοια κρίση. Διάλεξα να αναρτήσω ένα απ’ αυτά τα video λοιπόν, για να πάρετε μια ιδέα, παρά το ότι υπάρχουν και πολλά ακόμα εξίσου ενδιαφέροντα. Αυτή η καμπάνια διδάσκει μια τεχνογνωσία, που στην Ελλάδα νομίζω μας λείπει και δεν θα ‘ταν καθόλου άσχημο να προσπαθήσουμε κάτι να μάθουμε απ’ αυτήν.  Όσοι μάλιστα έχετε λογαριασμό στο Facebook, μπορείτε να γίνετε υποστηρικτές της. Οι σχετικές λεπτομέρειες εδώ. Όσοι πάλι θέλετε να διαβάσετε περισσότερα πράγματα και κυρίως στην ελληνική γλώσσα για το θέμα αυτό, μπορείτε να επισκεφτείτε το Αντιστίγμα. Έχει νόημα για τέτοια ζητήματα, να είμαστε όλοι ενημερωμένοι και να παίρνουμε θέση, ακριβώς επειδή μας αφορούν. Καλή σας ανάγνωση.

Χανιά: 4 χρόνια χωρίς ψυχιατρείο – Τριήμερες εκδηλώσεις*

Στην εποχή μας όπου οι μειοψηφίες εξορίζονται στο περιθώριο.

Στην εποχή μας που ‘’παράγονται’’ κάθε μέρα ‘’περιττοί άνθρωποι’’.

Στην εποχή μας, της εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών.

Σε μια εποχή όπου αποδομείται το κοινωνικό κράτος .

Στην εποχή της ανεργίας, της φτώχειας, της εγκληματικότητας, των ‘’εξαρτήσεων’’ και της αλλοτρίωσης και παθητικότητας των πολιτών.

Στην εποχή συρρίκνωσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τι τύχη μπορεί να έχει ο ψυχικά άρρωστος;

Μεταξύ ‘’εγκλεισμού ‘’ και ‘’αποκλεισμού’’ σε τόπο Α-τοπο και χώρο Α-χωρο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εισόδημα, χωρίς διαπραγματευτικότητα, τι δυνατότητες κοινωνικής επανένταξης απομένουν;

Στην εποχή των υποχρηματοδοτήσεων και της πολιτικής των ‘’πτωχοκομείων’’ για τις στεγαστικές δομές, είμαστε υπέρ μιας ψυχιατρικής με όνειρο και κατά της πολιτικής της λιτότητας.

Ονειρευόμαστε μια ψυχιατρική όπου η ‘’δύσκολη στιγμή’’ οποιουδήποτε ατόμου δεν θα είναι ζήτημα ‘’νόμου και τάξης’’, ζήτημα της ‘’κλούβας των μεταγωγών’’, ζήτημα απαγορεύσεων, εγκλεισμού, βίας και απόρριψης, αλλά μια ανάγκη για βοήθεια και μια κοινωνική υποχρέωση για συνοδοιπορία.

Στην σημερινή εποχή, ψυχικά πάσχοντες, συγγενείς, επαγγελματίες αλλά και η ευρύτερη κοινωνία μια επιλογή έχουν: Την συγκρότηση ενός κοινωνικού κινήματος που θα ζητήσει και μια άλλη ψυχιατρική θεωρία, ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα που θα έχει στο κέντρο της προσοχής του τον άρρωστο άνθρωπο και τις ανάγκες του και μια άλλη ψυχιατρική περίθαλψη ανοιχτών θυρών όπου οι άνθρωποι που πάσχουν θα νοσηλεύονται με αξιοπρέπεια.

Οι στεγαστικές δομές που δημιουργήθηκαν για να μην καταλήξουν σε νεοϊδρυματικά μορφώματα μέσα στην κοινότητα, για να μην ζουν οι άρρωστοι μέσα αλλά συγχρόνως έξω από την κοινωνία, πρέπει να χρηματοδοτηθούν για να μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι παραγωγής νοήματος για τους ενοίκους και όχι σαν χώροι ενός νέου -πιο ραφιναρισμένου- εγκλεισμού.

Ταυτόχρονα πρέπει να χρηματοδοτηθεί η δημιουργία και λειτουργία ενός δικτύου κοινοτικών δομών και δράσεων σε όλη την Κρήτη, για να μπορέσει να εφαρμοστεί η τομεοποίηση και οι αρχές της κοινοτικής της κοινοτικής ψυχιατρικής, σε αντιπαράθεση του Ασυλικού μοντέλου.

Για να μπορέσουν οι άνθρωποι που έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα ταυτόχρονα να έχουν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα τους.

Για να μην είναι η διαφορετικότητα πρόβλημα, αλλά πηγή πλούτου για την κοινωνία.

Στην Κρήτη εδώ και τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει ούτε μια κλίνη στο ψυχιατρείο και λειτουργεί η τομεοποίηση. Αυτά τα δύο στοιχεία διαφοροποιούν το παράδειγμα της Κρήτης από όλες τις άλλες περιπτώσεις.

Αφού για 4 χρόνια σε μια ολόκληρη περιοχή λειτουργούμε χωρίς ψυχιατρείο σημαίνει ότι μπορούμε και αλλού. Μπορούμε και παντού. Γι αυτό αξίζει να στηριχθεί το παράδειγμα της Κρήτης. Μπορούμε να φτιάξουμε συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας χωρίς ψυχιατρεία, χωρίς εγκλεισμό, βία και στιγματικές διαγνώσεις.

Μπορούμε αντί της απλοποιητικής απάντησης του εγκλεισμού, να προσφέρουμε στους ασθενείς μας ανοιχτή, κοινοτική, ολική, σφαιρική φροντίδα.

Το παράδειγμα της Κρήτης αποδεικνύει ότι η ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο, εγκλεισμούς, βία και αποκλεισμούς δεν είναι ουτοπία, αλλά μπορεί να γίνει πράξη.

Η περίπτωση της Κρήτης – μοναδικό παράδειγμα στην Ελλάδα και από τα λίγα σε ολόκληρο τον κόσμο-αποδεικνύει ότι ένα άλλο ψυχιατρικό παράδειγμα μπορεί να δώσει συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο θεραπευτικά.

Το ψυχιατρικό τοπίο στην Κρήτη άλλαξε. Αντί το ψυχιατρείο, το δίκτυο κοινοτικών δομών στην κοινότητα, αντί το κρεβάτι, η δουλειά της θεραπευτικής ομάδας, αντί της απλοποιητικής προσέγγισης μια σφαιρική αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής.

Ο χώρος του ψυχιατρείου θέλουμε να γίνει από χώρος της τρέλας, χώρος πολιτισμού. Και τι καλύτερη αρχή από αυτές τις εκδηλώσεις. Από χώρος δακρύων, σιωπών, στεναγμών και κραυγών, χώρος πολιτιστικής δημιουργίας. Από τόπος απογύμνωσης για τους εγκλείστους, χώρος συγκίνησης και προβληματισμού.

Θέλουμε μια άλλη ψυχιατρική. Οχι της ομοιότητας, αλλά της διαφοράς. Οχι της κοινωνικής ανάθεσης, αλλά της θεραπευτικής ευθύνης. Οχι των συμπτωμάτων αλλά των αναγκών, όχι των απαγορεύσεων, των κανονιστικών αρχών και των περιορισμών αλλά της ελευθερίας, των επιλογών και της ευθύνης.

Θέλουμε ένα νέο ψυχιατρικό παράδειγμα.

Γ. Κοκκινάκος

Τριήμερο Πολιτιστικών Δράσεων αφιερωμένο σε αυτό το γεγονός

• Θεατρική Παράσταση «Οι τρεις», του Τάσου Λειβαδίτη 26 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Περίπτερο 6Α΄ πρώην Ψυχιατρείου Χανίων

• Έκθεση ζωγραφικής «Κάθετη Αναρρίχηση», της Κατερίνας Μαρινάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-9 μ.μ. στο Κ.Α.Μ.

• Έκθεση ζωγραφικής, από το Πειραματικό Εργαστήρι Τέχνης Κοι.Σ.Π.Ε. Χανίων 26 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου, 10 π.μ.-1 μ.μ. & 6 μ.μ.-8 μ.μ., Χάληδων 46 αίθουσα Λαογραφικού Μουσείου

• Εγκατάσταση installation «Λαλέουσα σιωπή τακη», του Γιάννη Μαρκαντωνάκη 26-28 Σεπτεμβρίου, στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή σλάιντς: 27 και 28 Σεπτεμβρίου 10 π.μ.- 1.00 μ.μ. & 5 μ.μ.- 8 μ.μ. Στο Κ.Ψ.Υ. Χανίων, Κροκιδά 25

• Προβολή ντοκιμαντέρ «Πάμε να φύγουμε από δω» 28 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ., στο Κ.Α.Μ. • Ποητική βραδιά «Φυλακισμένη Ποίηση» 28 Σεπτεμβρίου, 9 μ.μ., στο Κ.Α.Μ.

Συνδιοργανωτές: Κοι.Σ.Π.Ε. Νομού Χανίων, Α.Μ.Κ.Ε. Καλειδοσκόπιο, Πανελλαδική Συσπείρωση για την Μεταρρύθμιση, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων, Δήμος Χανίων, Θ.Ψ.Π. Χανίων.

*αναδημοσίευση από το blog Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση.