Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου

Φαντάζομαι πως το εν λόγω Ινστιτούτο, δεν θα το γνωρίζετε πολλοί. Άλλωστε κι εγώ δεν το γνώριζα, πριν κάνω εκεί ένα πολύ εδιαφέρον εκπαιδευτικό σεμινάριο με θέμα : “Υποστηρικτικές Τεχνολογίες Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών για Άτομα με Αναπηρίες”. Κι ευτυχώς που το έκανα δηλαδή, γιατί τότε έμαθα για πρώτη φορά πόσα “μαγικά” γκατζετάκια υπάρχουν για τα άτομα με αναπηρίες, που  θέλουν να σερφάρουν. Πριν δεν μπορούσα να διανοηθώ καν, ότι μπορεί να περιηγηθεί στο Ίντερνετ, κάποιος που έχει σοβαρά προβλήματα όρασης. Κι όμως. Υπάρχουν λύσεις για κάθε πρόβλημα. Ακόμα θυμάμαι ένα “καλαμάκι” που χρησιμοποιείται με τα χείλη και κάνει την δουλειά που κάνει το δικό μας ποντίκι στον υπολογιστή. Κι αρκετά άλλα δηλαδή θα μπορούσα να σας περιγράψω, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το νόμισμα έχει δύο όψεις. Υπάρχουν τρόποι να σερφάρει κανείς λοιπόν, αλλά το τι θα “δει” ενώ σερφάρει, εξαρτάται κι απ’ το στήσιμο των διαφόρων site. Έχει σημασία δηλαδή ο βαθμός της e-accessibility, που κάθε ιστότοπος αναπτύσσει ή δεν αναπτύσσει. Έχει δημιουργηθεί μάλιστα και στην Ελλάδα μια σχετική ηλεκτρονική πύλη, την οποία μπορείτε να επισκεφτείτε κάνοντας “κλικ” εδώ.  Ο λόγος για το GR-DeAN δηλαδή. Αντίστοιχα δίκτυα υπάρχουν και στην Ευρώπη (E-DeAN).

Πέραν αυτών όμως, αν κάποιος θέλει να προμηθευτεί ένα εκπαιδευτικό cd-rom για την νοηματική γλώσσα π.χ., που να απευθύνεται σε παιδιά, δεν ξέρω αν γνωρίζει που να το ψάξει ή αν έχει καν υπόψη του πως υπάρχουν τέτοια προϊόντα στην χώρα μας. Κι αυτός είναι ο λόγος που κάνω αυτή την ανάρτηση. Γιατί πέρα από μας που ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα λόγω επαγγέλματος, υπάρχει πολύς κόσμος που θα έπρεπε να έχει αυτή την ενημέρωση και δεν την έχει.

Στο I. E. Λ. λοιπόν, θα βρείτε αρκετά προϊόντα για άτομα με αναπηρίες και με ειδικές ανάγκες (επιτρέψτε μου να μην σταθώ στην στείρα συζήτηση για το πως πρέπει να ονομάζονται οι άνθρωποι με τέτοια προβλήματα). Και όχι μόνο δηλαδή, αλλά εν προκειμένω αυτό μας ενδιαφέρει. Εδώ θα δείτε πολλά απ’ αυτά, όπως τον πολύ χρήσιμο Εκφωνητή (σύστημα σύνθεσης φωνής από κείμενο) κι εδώ θα δείτε και μερικά εκπαιδευτικά για την νοηματική γλώσσα (και για την ελληνική γλώσσα επίσης, γενικότερα).  Υπάρχουν όμως εκπαιδευτικά cd-rom και βιβλία, ακόμα και για παιδιά Μουσουλμάνων.

Εξερευνείστε μόνοι σας το site, διαβάστε και για το Παράρτημα της Θράκης, δείτε όλες τις πληροφορίες και τις τιμές φυσικά (που ευτυχώς είναι εξαιρετικά προσιτές), κι ενημερώστε με την σειρά σας, όσους θα έπρεπε να το γνωρίζουν. Περιττό να πω πως τέτοιο υλικό σπάνια βρίσκει κανείς στην Ελλάδα. Κι αν υπάρχει η δυνατότητα επαύξησης της επικοινωνίας κάποιου με το όποιο περιββάλον του, είναι κρίμα να μην του δώσετε την ευκαιρία.

Πεθαίνοντας Μουσουλμάνος στην Ελλάδα

Υπάρχουν μερικά πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Μερικά δικαιώματα που θα έπρεπε να ισχύουν για όλους. Όπως το να μπορεί κανείς να πιστεύει στον Θεό που θέλει, να προσεύχεται σ’ Εκείνον σε συγκεκριμένους χώρους και όταν πεθαίνει να θάβεται με την δέουσα αξιοπρέπεια και το τελετουργικό της θρησκείας του. Κοινώς, η θρησκευτική ελευθερία. Ε λοιπόν, αυτά τα απλά, στοιχειώδη  δικαιώματα, πάρα πολλοί συμπολίτες μας, συνάνθρωποί μας, δεν μπορούν να τα έχουν. Για τους Μουσουλμάνους της Ελλάδας ο λόγος, που δεν ξέρω πόσοι γνωρίζετε τον γολγοθά που περνούν όταν κάποιος δικός τους πεθαίνει, ενώ οι περισσότεροι όλο και κάτι θα έχετε ακούσει για ένα Τέμενος, που χτίζεται στην Αθήνα εδώ και κάτι χρόνια. Φυσικά στα χαρτιά χτίζεται, γιατί στην πραγματικότητα απλώς δεν υπάρχει. Όλο και κάποια προβλήματα προκύπτουν κι όλο και μπαίνει το ζήτημα της ακαταλληλότητας των χώρων, που υποδεικνύονται αρχικά για ανέγερση (π.χ. Σχιστό), παρά το ότι είχαν μαζευτεί 10.000 υπογραφές, παρά το ότι θα έπρεπε να υπάρχει όπως και σε πολλές ευρωπαΐκές χώρες, παρά το ότι… παρά το ότι… Σ’ αυτή την περίπτωση, αυτοσχέδια τζαμιά δημιουργούνται και κάπως καλύπτεται η ανάγκη των ανθρώπων να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα (αν και οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους χώρους είναι ανθυγιεινοί και ακατάλληλοι). Φωτεινή εξαίρεση η Θράκη, η Ρόδος και η Κως, που όπως μαθαίνω απ΄το site www.islam.gr, έχουν ειδικούς λατρευτικούς χώρους.

Αν όμως, πεθάνει κάποιος όντας Μουσουλμάνος στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Γιατί αν δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα,  θα ταφεί με έναν κωδικό σε κάποιο κοιμητήριο χωρίς καμία θρησκευτική τελετή, ή θα σταλεί στο Νεκροταφείο της Κομοτηνής ή  αν κάποιοι άλλοι ενδιαφερόμενοι κατορθώσουν με εράνους (όπως γίνεται συνήθως), να μαζέψουν τα απαραίτητα χρήματα για να αποσταλεί η σορός του στους οικείους του, θα χρειαστεί να “ταξιδέψει” μαζί με τα εμπορεύματα στην κοιλιά κάποιου αεροπλάνου και να βρεθούν οπωσδήποτε κάπου 1.800 ευρώ. Τόσα περίπου απαιτούνται π.χ. για να φτάσει ένα φέρετρο στο Πακιστάν, σύμφωνα με το εξαιρετικό άρθρο της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα στο περιοδικό “Βήμαgazino”. Δεν συζητάμε βέβαια για τα προβλήματα που ανακύπτουν με το τελετουργικό, καθώς για τους Μουσουλμάνους απαιτείται να εξαγνιστεί το σώμα του νεκρού με νερό και συνήθως οι γείτονες δεν είναι και τόσο ας πούμε, συγκαταβατικοί. Ψάχνοντας το θέμα, βρήκα το site της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας, το οποίο σας προτείνω να διαβάσετε γιατί πέρα απ’ τις αναφορές στα συγκεκριμένα ζητήματα θα μάθετε κι άλλα πράγματα, όπως π.χ. το αν το Κοράνι είναι λέξη ελληνική ή όχι. Γενικώς, πάντα πίστευα πως αξίζει να γνωρίζουμε καλύτερα τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας, που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και που έχουν συχνά ελεεινή αντιμετώπιση απ’ το κράτος. Γιατί αυτό που μας φοβίζει είναι το άγνωστο και έχει νόημα να διαλύουμε τις προκαταλήψεις, με Γνώση.

Διαβάστε λοιπόν τι λέει ο πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ένωσης για το θέμα μας στην Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του που  δημοσιεύτηκε κι εδώ:

• “Που θάβεται ένας μουσουλμάνος της Ελλάδας;

Ναϊμ Ελγαντούρ: Στη Κομοτηνή. Στην Αθήνα δεν υπάρχει Μουσουλμανικό νεκροταφείο, ούτε καν τομέας σε νεκροταφείο για ταφή των Μουσουλμάνων. Κάποιοι νεκροί μεταφέρονται στις χώρες προέλευσης τους αν αυτό είναι δυνατό, καθώς είναι πολυδάπανο. Άλλοι δεν έχουν πατρίδα να ταφούν όπως είναι οι Παλαιστίνιοι. Άλλοι είναι Έλληνες Μουσουλμάνοι είτε γηγενείς είτε απέκτησαν υπηκοότητα εκ των υστέρων. Καταφεύγουμε λοιπόν να ζητούμε τάφο από τη μουφτεία Κομοτηνής και οι άνθρωποί μας θάβονται στην καλύτερη περίπτωση 700 χλμ μακρύτερα από τους οικείους τους και εντός κάποιων εικοσιτετραώρων. Σημειωτέον ότι κατά την Ισλαμική παράδοση το σώμα πρέπει να θάβεται εντός 24 ωρών από τη στιγμή του θανάτου. Κι αυτό όπως καταλαβαίνεις είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα. Εμείς στο Ισλάμ έχουμε πολύ μεγάλο σεβασμό στο νεκρό. Όπως κρατάμε ένα μωρό παιδί, έτσι φροντίζουμε και τη σορό ενός νεκρού. Το πλένουμε, το φροντίζουμε, ….Το νεκροταφείο όμως της Κομοτηνής είναι μακριά και δεν μπορούμε να σεβαστούμε τους νεκρούς μας. Πολλές φορές περνάνε μέρες μέχρι να βρούμε νεκροφόρα για την Κομοτηνή. Θυμάμαι πως με πήρε τηλέφωνο μια κυρία, ελληνίδα, που είχε πεθάνει η μάνα της, μουσουλμάνα από τη Ρωσία. Ήταν απελπισμένη γιατί η μάνα της είχε πεθάνει εδώ και μέρες και δεν ήξερε που να την πάει. Η νεκροφόρα που βρήκαμε για Κομοτηνή θα έφευγε μετά από τρείς ημέρες. Τελικά η γυναίκα έθαψε τη μάνα της στο Ταταριστάν! Καταλαβαίνεις; Ούτε να πεθάνουμε δεν μπορούμε“

Σκεφτείτε μόνο για το τέλος, πως θα αισθανόσασταν εσείς, αν εκτός απ’ τον πόνο που νιώθατε για το χαμό κάποιου δικού σας ανθρώπου, είχατε ν’ αντιμετωπίσετε και το δίλημμα του να τον θάψετε με έναν κωδικό οπουδήποτε (εύστοχη εδώ η παροιμία “σαν το σκυλί στ’ αμπέλι”), ή να τον στείλετε στην άλλη άκρη της Ελλάδας ή να ξεπουληθείτε για να βρείτε χρήματα να τον στείλετε στην πατρίδα του. Μόνο σκεφτείτε το για ένα λεπτό.

Save Mitsos-Για ένα ασφαλέστερο Διαδίκτυο

Αν εμείς που είμαστε μεγάλοι και πολλά έχουμε δει ως τώρα στη ζωή μας, μπορεί να ξεγελαστούμε από κάποιους στο Διαδίκτυο που δεν είναι αυτό που ισχυρίζονται πως είναι, πόσο μάλλον τα παιδιά.  Σκοπός του έξυπνου video που μόλις παρακολουθήσατε λοιπόν, είναι να θυμίσει ακριβώς αυτό στους γονείς: πως όπως στον πραγματικό κόσμο θα προστάτευαν τα παιδιά τους από ύποπτους ανθρώπους, από το πορνογραφικό υλικό, από τη βία κι απ’ την παιδοφιλία, έτσι πρέπει να κάνουν και στο Internet.

Πρόκειται για ένα στοχευμένο κοινωνικό μήνυμα γύρω από την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου που δημιουργήθηκε από το Γερμανικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου (klicksafe.de) και το οποίο έχει προσαρμοστεί και προβληθεί με μεγάλη επιτυχία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το σποτ έχει αποσπάσει το ασημένιο βραβείο “AME Award” στη Νέα Υόρκη καθώς και δύο ασημένια βραβεία “KLAPPE” στο Αμβούργο.

Επιπλέον, στην ιστοσελίδα που θα βρείτε εδώ, υπάρχουν χρήσιμες οδηγίες για όλα αυτά τα θέματα, αλλά και για άλλα ακόμα που αφορούν τον εθισμό στο Διαδίκτυο, την χρήση κινητών τηλεφώνων, την συμμετοχή σε ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα, την ανταλλαγή αρχείων κ.α. Υπάρχουν όμως και πάρα πολλά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους, τα οποία μπορείτε να παίζετε μαζί με το παιδί σας ή να τα ‘κατεβάσετε’ στον υπολογιστή σας.

Kαλό είναι να γνωρίζετε όμως και την ύπαρξη της Safeline της Ελληνικής ανοικτής γραμμής για το παράνομο περιεχόμενο στο Διαδίκτυο, στην οποία μπορείτε να κάνετε τις καταγγελίες σας, αν π.χ. υποπέσει στην αντίληψη σας ιστοσελίδα που παρουσιάζει εικόνες κακομεταχείρισης παιδιών.  Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο σχετικό site, στο οποίο προτείνονται και γνωστά λογισμικά φίλτρα.

Τέλος, σας προτείνουμε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου για την Ασφαλή Χρήση του Διαδικτύου, στο οποίο με μια απλή εγγραφή μπορείτε να λαμβάνετε και συνεχή ενημέρωση για τέτοια ζητήματα.

Όταν ο Φρόυντ ήρθε στην Ελλάδα…

Όταν ο Φρόυντ ήρθε στην Ελλάδα, ήταν φθινόπωρο του 1904.  Συγκεκριμένα έφτασε στην χώρα μας στις 3 του Σεπτέμβρη, με δρομολόγιο της εταιρίεας Lloyd, συνοδευόμενος από τον μικρό του αδερφό Alexander (ο οποίος ονομάστηκε έτσι μετά από επιμονή του ίδιου του Φρόυντ, που έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα). Οι δυό τους ήταν προηγουμένως διακοπές στην Ιταλία και σκόπευαν έτσι κι αλλιώς να έρθουν στην χώρα μας, με την διαφορά ότι ο πρώτος τους σταθμός, σχεδίαζαν να είναι η Κέρκυρα. Άλλαξαν όμως τα σχέδια τους, όταν κάποιος φίλος του Αλέξανδρου, τους υπέδειξε ως καταλληλότερο προορισμό την Αθήνα, λόγω του καύσωνα που είχε η Κέρκυρα τότε, αλλά και των πολύ βολικών δρομολογών της εταιρείας που προαναφέραμε.

Έφτασαν λοιπόν στην Αθήνα, κατέλυσαν στο δωμάτιο 31 τουξενοδοχείου “Αθηνά”, κι αφού ο Φρόυντ έβαλε το καλύτερο του πουκάμισο, επισκέφτηκαν το Θησείο, ήπιαν καφέ κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη. Έμειναν εκεί για 2 ώρες και την επόμενη μέρα ξαναπήγαν και ξόδεψαν όλο σχεδόν τον χρόνο τους εκεί. Η βροχή τους έκανε να καταφύγουν στο υπόστεγο του Μουσείου, το οποίο όμως ήταν κλειστό κι έτσι έμειναν να θαυμάζουν την θέα της πόλης από ψηλά.

Για τον Φρόυντ αυτές οι ώρες στην Ακρόπολη, ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τις θυμόταν ως το θάνατό του, επειδή έπαθε κάτι εκεί που ο ίδιος ονόμασε “σύγχυση της μνήμης” και το περιέγραψε εκτενώς σε γράμμα που έστειλε στον φίλο του Romain Rolllan. Ήταν σαν να μην πίστευε ότι το μνημείο αυτό, για το οποίο τόσα είχε μάθει και διαβάσει, υπήρχε όντως. Στην αγγλική γλώσσα θα λέγαμε ότι ένιωσε πως ότι έβλεπε ήταν: too good to be true.

Εκείνο ακριβώς το γράμμα, ήταν η αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση. Βρήκα το περιεχόμενο του στο βιβλίο “Freud, Proust and Lacan: theory as fiction” που μπορείτε κι εσείς να διαβάσετε και σκέφτηκα να ψάξω λίγο περισσότερο το θέμα, μιας και είναι δηλωμένο το ενδιαφέρον μου για την Ιστορία και κατ’ επέκταση και για την Ιστορία της Ψυχολογίας. Υπάρχουν πολλά επιμέρους ζητήματα λοιπόν, για όποιον θέλει να μελετήσει περισσότερο τα παρελειπόμενα αυτού του ταξιδιού, όπως για παράδειγμα γιατί δεν άρεσε στον Φρόυντ το ότι έμειναν σε δωμάτιο με τον αριθμό 31.

Μια εκτενέστατη μελέτη γι’ αυτό το ταξίδι κατάφερα να βρω και στα ελληνικά και σας προτείνω να την διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Tην υπογράφει η Δρ. Irene Lang-Γρυπάρη. Κάποιες λεπτομέρειες αναφέρονται επίσης και στη βιογραφία του Φρόυντ, που έγραψαν ο Rene Major και η Chantal Talagrand και κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ την εφημερίδα “Το Βήμα” και τις εκδόσεις “Κασταλία”. Οι δεσμοί του άλλωστε με την Ελλάδα ήταν πάντα ισχυροί. Αρκεί να πούμε πως έγραφε στα αρχαία ελληνικά το ημερολόγιο του όταν ήταν μικρός και βέβαια όλοι ξέρουμε πως οι θεωρίες του βρίθουν ελληνικών όρων.

Ένα απ’ τα πιo αγαπημένα του βιβλία επίσης, ήταν “Οι Διανοητές της Ελλάδας” του John Stuart Mill και είναι ευρέως γνωστό ότι διατηρούσε επί πολλά χρόνια φιλική σχέση με την ψυχαναλύτρια  Μαρία Βοναπάρτη, που τότε ήταν πριγκίπισσα της Ελλάδας, η οποία και τον βοήθησε να διαφύγει στην Αγγλία το 1938. Σε κείνην λοιπόν είπε, πως οι κολώνες της Ακρόπολης με το κεχριμπαρένιο τους χρώμα, ήταν το ωραιότερο πράγμα που είχε δει στην ζωή του.

Φωτογραφίες από αυτό το ταξίδι, δεν σώζονται. Σώζονται όμως επιστολικά δελτάρια που ο Φρόυντ έστειλε στην γυναίκα του, την Μάρθα και θα δείτε κάποια απ’ αυτά στους παραπάνω επισυναπτόμενους συνδέσμους. Έτσι, γνωρίζουμε πως μετά την Αθήνα, τα δύο αδέρφια πήγαν με το τρένο στην Κόρινθο, την πόλη της παιδικής ηλικίας του Οιδίποδα, κι ακολούθως επισκέφτηκαν την Πάτρα, απ’ όπου κι αναχώρησαν στις 10 το βράδυ, της 6ης Σεπτεμβρίου, με προορισμό την Τεργέστη.

Περισσότερα πράγματα για την ζωή του Φρόυντ, μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε στο μουσείο που είναι αφιερωμένο σε κείνον και θα το βρείτε εδώ, αλλά σας προτείνω να μελετήσετε και όλα τα κείμενα που “κρύβονται” στα link, ώστε να έχετε πιο ολοκληρωμένη άποψη.  Καλή σας ανάγνωση.

Ο “Σαμιώτης” Γιάννης Ρίτσος

Μ’ αυτόν τον τίτλο, δημοσιεύτηκε πρόσφατα ένα εξαιρετικό άρθρο της Τασούλας Επτακοίλη στο “Κάπα” της “Καθημερινής”.  Και δεν ξέρω  αν το γνωρίζετε όλοι, πως ο μεγάλος αυτός ποιητής ζούσε την μισή του ζωή στην Σάμο και συγκεκριμένα στο Καρλόβασι, αφού η γυναίκα του Φαλίτσα (Γαρυφαλιώ Γεωργιάδου), ήταν Σαμιώτισσα.  Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, το 1967, ο Ρίτσος έμενε εκεί σε αυστηρό κατ’ οίκον περιορισμό. Και την επόμενη χρονιά, μεταφέρθηκε απ’ το Παρθένι της Λέρου,  πάλι στο Καρλόβασι, μιας και πλέον η υγεία του ήταν βεβαρημένη και το καθεστώς φοβόταν να μην πεθάνει σε στρατόπεδο, λόγω της γενικής κατακραυγής που θα ξεσπούσε. Ο περιορισμός άρθηκε το 1970, αλλά στη Σάμο συνέχισε να μένει και να επανέρχεται και μετά την μεταπολίτευση. Συνήθιζε μάλιστα να κάθεται σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, κοντά στη θάλασσα, που είναι γνωστό σαν ο ‘θρόνος’ του Ρίτσου και μπορείτε να το δείτε εδώ. Του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει πέτρες και βέβαια στο Καρόβασι, έγραψε πολλά ποιήματα.

Στο νησί ζουν ακόμη η κόρη του κι η εγγονή του κι είπαν πολλά και ενδιαφέροντα για κείνον, στη δημοσιογράφο που τους επισκέφτηκε. Δεν ξέρω αλήθεια, αν τότε που ο Ρίτσος πήγε για πρώτη φορά στη Σάμο,  το 1954 δηλαδή, κατάλαβαν οι ντόπιοι για ποιον επρόκειτο.  Για τους περισσότερους, ήταν ο άντρας της Φαλίτσας, της παιδιάτρου. Αυτό μου ‘λεγε και η μητέρα μου που το συζητούσαμε χτες. Αλλά εκείνη την εποχή, έτσι κι αλλιώς δεν ήταν περισσότερο γνωστός και στην υπόλοιπη Ελλάδα.  Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του και στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ως τις 30 Οκτωβρίου θα παρουσιάζεται η έκθεση: “Γιάννης Ρίτσος- Ο διαχρονικός ήρωας: ‘Να λες: ουρανός κι ας μην είναι’”. Εδώ θα βρείτε όλες τις σχετικές λεπτομέρειες, αλλά επιτρέψτε μου να σας συστήσω να διαβάσετε και μερικά πράγματα ακόμη, πέραν απ’ αυτά που θα βρείτε στους συνδέσμους. Δηλαδή, μια συνέντευξη της κόρης του, την ανάρτηση του Side21 που τον γνώρισε όταν ήταν παιδί και  ένα αφιέρωμα στη Σάμο, που το θεωρώ απ’ τα καλύτερα και δημοσιεύτηκε το 1998, στο ένθετο “7 Ημέρες” της “Καθημερινής” . Έτσι, ίσως καταλάβετε περισσότερα πράγματα για τον τόπο που αγάπησε τόσο ο μεγάλος αυτός ποιητής. Τον τόπο για τον οποίο έγραψε:

“Έχω ένα πουκάμισο

απ’ τα φώτα των νερών

έχω ένα χρυσό σακάκι

απ’ το λιόγερμα της Σάμος

έχω μια δόξα

απ’ τα πρώτα σου χαμόγελα..”

Green Porno με την Isabella Rossellini

Ίσως σας παραξένεψε ο τίτλος, αλλά πιστέψτε με πρόκειται για “πορνό”, που διαφέρει απ’ οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Το “Πράσινο Πορνό” , δεν είναι παρά μια βραβευμένη οικολογική σειρά ταινιών μικρού μήκους, που εδώ και δύο χρόνια γράφει και παρουσιάζει η γνωστή σε όλους μας ηθοποιός,  Isabella Rossellini, σε συνεργασία με τον βιολόγο Claudio Campagna στο Sundance Channel, το αμερικάνικο δηλαδή ανεξάρτητο κανάλι του ομώνυμου Ινστιτούτου. Η σειρά απευθύνεται σε θεατές κάθε ηλικίας και το θέμα της αυτή τηνπερίοδο, είναι οι αναπαραγωγικές συνήθειες των θαλάσσιων ειδών και η διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων. Έχουν παιχτεί ήδη δύο κύκλοι εκπομπών και τώρα προβάλλεται ο τρίτος. Μπορείτε να τις παρακολουθήσετε κι εσείς στην ιστοσελίδα του καναλιού, να δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες και να κάνετε όπως πάντα κλικ σε κάθε σύνδεσμο που παρασουσιάζεται εδώ, για να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες. Ομολογώ ότι προσωπικά, μ’ εντυπωσίασε και έτσι σας το προτείνω ανεπιφύλακτα μιας και τώρα το Σαββατοκύριακο έχουμε όλοι περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Καλή σας διασκέδαση.

“Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!”- Μια παράσταση για τον Ρώμο Φιλύρα

Ως τις 8  Νοεμβρίου, θα παίζετε στο θέατρο “Αργώ” (Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο), η παράσταση του  Γιάννη Αναστασάκη, “Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!”.  Η παράσταση αφορά τη ζωή του ποιητή Ρώμου Φιλύρα για τον οποίο είχαμε κάνει λόγο, σ’ αυτήν εδώ την ανάρτηση και βασίζεται στα αυτοβιογραφικά κείμενα που  δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα “Καθημερινή” στα 1929.  Αποσπάσματα αυτών των κειμένων, αλλά και μια συνέντευξη του σκηνοθέτη στον Ηλία Μαγκλίνη, μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ.

“Ερευνώντας αρχεία και τη σχετική με το Δρομοκαΐτειο βιβλιογραφία, όπως τον τόμο «Ιερά Οδός 303», ο Γ. Αναστασάκης ανακάλυψε ότι στις λιγοστές επισκέψεις που είχε στο ίδρυμα ο Φιλύρας, παρακαλούσε τους επισκέπτες του «να του στείλουν μια ρεπούμπλικα». Η ίδια φράση απαντά και σε υποσημειώσεις ποιημάτων που έγραψε εκεί. «Είναι μια ενδιαφέρουσα παράκληση. Ηταν κοσμικός, φρόντιζε την εμφάνισή του κι ένα χρόνο προτού εισαχθεί στο Δρομοκαΐτειο, “έσκασε” στην Ελλάδα η μόδα της ρεπούμπλικας. Προφανώς θα ήθελε να είχε μία ο ίδιος, ήθελε ακόμα και μέσα στο ψυχιατρείο να είναι καλοντυμένος, να είναι κομψός. Ουσιαστικά, η παράσταση είναι έτσι στημένη ώστε ο κομψευόμενος Φιλύρας να υποδέχεται την επίσκεψη πολλών ανθρώπων στο Δρομοκαΐτειο, οπότε απευθύνεται σε αυτούς, σε πρώτο πρόσωπο”.

Πρωταγωνιστούν ο Δημήτρης Κοτζιάς, η Ζαχαρούλα Οικονόμου και ο Κώστας Σειραδάκης.  Να ευχηθώ λοιπόν, κάθε επιτυχία στους συντελεστές της παράστασης και να σας αφήσω να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γ. Αναστασάκη. Ελπίζω να δείτε την αξιόλογη αυτή παράσταση όσο το δυνατόν περισσότεροι, γατί φωτίζει όχι μόνο το έργο ενός ποιητή που πιστεύω πως δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άξιζε, αλλά και τη ζωή ενός ανθρώπου που συνδιαλέχτηκε με την τρέλα και μεταξύ άλλων, έγραψε:

“Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. [...] Μα τι θα βάλετε στη θέση του οράματος εσείς οι λογικοί; [...] Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική”.

Εξομολόγηση

Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα.

Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα.

Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα.

Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου.

Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή…

Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, τα κινητά τηλέφωνα και τους σταρ ανεξαιρέτως.

Δεν φαντάζομαι χρόνο χωρίς καλώδια. Πώς να περάσει μια νύχτα στο σκοτάδι;

Έχω εικονικό σπίτι, εικονικά ζωάκια, εικονικούς φίλους κι εικονικό σεξ. Όλο τον κόσμο σε ένα πληκτρολόγιο.

Θα ‘θελα να ταξιδεύω αλλά είναι τόσο τρομακτικό, να κουβαλάς παντού μόνο τον εαυτό σου.

Δεν θέλω ν’ απαντήσω σ’ άλλες ερωτήσεις. Απαιτώ την τετράγωνη λογική.

Να μην ακούω πια, για τις σκουριές των δακρύων και για τους ιριδισμούς των νυσταγμένων τρένων.

Η γενιά μου είναι κουρασμένη. Από αναλύσεις, εξηγήσεις, ιδεολογίες, επαναστάσεις, ετεροπροσδιορισμούς και μισαλλοδοξίες.

Κουρασμένη απ’ τα ερωτικά τραγούδια, τις φοβίες, τον αριβισμό και τα πυροτεχνήματα.

Δεν ξέρουμε πως καίει η χαρά το νου και πως σπαράζει η ψυχή στην ωραιότητα.

Απ’ όλα τα χρώματα μας άφησαν το γκρίζο, μα ένα κόκκινο στοιχειώνει τα ονειρά μας.

Λένε πως αυτομόλησε ο Θεός αλλά εγώ πιστεύω σε μιαν Έξοδο Κινδύνου.

“Το Χαμόγελο του Παιδιού” στους “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη

update: Όσοι χάσατε την εκπομπή, μπορείτε εδώ να παρακολουθήσετε τα σχετικά video.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ο «Πρωταγωνιστής»

στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη στο Mega

την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 στις 23:00

Ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι δημοσιογράφοι της εκπομπής του «Πρωταγωνιστές», πέρασαν τρεις ημέρες σε ένα από τα σπίτια μας όπου γνώρισαν, μίλησαν και έζησαν με τα παιδιά μας.

Παιδιά που σήμερα πλέον ζουν σε ένα ασφαλές και γεμάτο αγάπη περιβάλλον, στην δική τους οικογένεια, μακριά από όλους αυτούς που κάποτε τα κακοποιούσαν.

Τα ενήλικα πλέον παιδιά μιλούν γι’ αυτά που έζησαν αλλά κυρίως γι’ αυτά που σχεδιάζουν να κάνουν.

Παρακολουθώντας την εκπομπή θα ζήσετε μέσα στο Χαμόγελο και θα γνωρίσετε για πρώτη φορά τόσο καλά τα μέλη της μεγάλης μας οικογένειας!

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 στις 23:00

World Water War / Our last shot: Δύο βραβεία για την Ελλάδα

Αυτοί είναι οι τίτλοι των δύο ελληνικών ταινιών, που βραβεύονται αύριο και επισήμως στις Βρυξέλλες, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στα πλαίσια του  “Πανευρωπαϊκού Φεστιβάλ ενός Λεπτού για το Περιβάλλον”.   Δημιουργοί τους, τρία νέα παιδιά, ετών 21, που σπουδάζουν στο Α. Π. Θ., στο Τμήμα Κινηματογράφου.

Συγκεκριμένα, το πρώτο βραβείο κέρδισε η ταινία: “World Water War” του Στέλιου Αλεξανδράκη και του Μενέλαου Παμπουκίδη και το δεύτερο βραβείο η ταινία: “Our last shot” του Κώστα Καρύδα.

Στον διαγωνισμό “Think. Act. Change” , που οργανώθηκε απ’ το E. P. P. (Εuropean People’s  Party-διαδικτυακό κανάλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης) , ζητήθηκε από νέους απ’ όλη την Ευρώπη να φτιάξουν μια μονόλεπτη ταινία με θέμα:  “Η αλλαγή αρχίζει απ’ το σπίτι: δημιουργώντας ένα καλύτερο περιβάλλον” και κατατέθηκαν 44 συμμετοχές νέων από 15 ως 28 ετών.  Το τρίτο βραβείο κέρδισε η Λετονία, με την ταινία “Cycle” του Gints Amolins.

Αυτές τις μέρες που  ακούσαμε πολλά και μεγάλα λόγια για το περιβάλλον, αυτά τα παιδιά με τα φιλμάκια τους (που μπορείτε να δείτε, κάνοντας κλικ στους σχετικούς συνδέσμους), υπογραμμίζουν την ανάγκη να γίνουν ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Βήματα που πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Επειδή όντως η αλλαγή αρχίζει απ’ το σπίτι μας, απ’ τον μικρόκοσμό μας και μόνο έτσι θα καταφέρουμε τελικά να διαφυλάξουμε το μέλλον αυτού του πλανήτη.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ασχολήθηκαν μ’ αυτό το τόσο σημαντικό θέμα και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τα βραβεία τους.  Ευτυχώς υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, πέρα απ’ αυτή που προβάλλεται στα φτηνά τηλεοπτικά προγράμματα και στα lifestyle έντυπα. Μια Ελλάδα, που μας κάνει να ελπίζουμε και που την εκπροσωπούν αυτά και άλλα παιδιά. Ευτυχώς!