“Ακούω φωνές”-Δουλεύοντας με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις

O Ron Coleman είναι ο άνθρωπος για τον οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Οι περισσότεροι δεν θα τον γνωρίζετε, αλλά αξίζει οπωσδήποτε να μάθετε μερικά πράγματα γι’ αυτόν, ιδίως επειδή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που του δημιούργησε η ψύχωση και να οδηγήσει κι άλλους ανθρώπους στο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, δουλεύοντας μεταξύ άλλων και με τις φωνές. Για τις ακουστικές ψευδαισθήσεις ο λόγος λοιπόν. Ο ίδιος περιγράφει πως άκουσε για πρώτη φορά μια φωνή να τον κατηγορεί ότι έκανε κάτι κακό κι από κει, άρχισε ο γολγοθάς του στο ψυχιατρικό σύστημα που λίγο έλειψε να τον μετατρέψει σε ζόμπι (“I was taking was so high that I became little better than a zombie who viewed life through a legalised drug induced smog”) .

Κατάφερε να αντισταθεί πριν να είναι εντελώς αργά και παροτρύνει κι άλλους να πάρουν την ευθύνη να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους (”I am convinced that when we grow confident about who and what we are; we can then be confident about who and what we might become. For me these four selfs; self-confidence, self-esteem, self-awareness and self-acceptance are the second stepping stone on the road to recovery“). Έχει γράψει μερικά ενδιαφέροντα βιβλία όπως τα:  “Recovery an Alien Concept“, “Working to Recovery “, “Working with Voices” κ.α., δουλεύει ως σύμβουλος κι έχει βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να κατανοήσουν την εμπειρία τους με τις φωνές. Γι’ αυτό θεώρησα χρήσιμο να σας προτείνω σήμερα να επισκεφτείτε το site του και να διαβάσετε την ιστορία του.

Αντιλαμβάνομαι πως ίσως η αγγλική γλώσσα να είναι πρόβλημα για μερικούς από σας, γι’ αυτό θέλω να σας ενημερώσω πως το βιβλίο “Δουλεύοντας με τις φωνές Ι και ΙΙ” που έγραψε μαζί με τον Mike Smith (1997, 2005) κι αποτελεί στην ουσία κυρίως τετράδιο εργασίας για ψυχικά πάσχοντες που ακούν φωνές, κυκλοφορεί και στη χώρα μας, από το “Καλειδοσκόπιο”. Μπορείτε να το προμηθευτείτε δωρεάν και να το μελετήσετε, ώστε να βοηθείτετε οι ίδιοι ή να βοηθήσετε ανθρώπους που είναι ψυχικά πάσχοντες. Ειδικά για όσους εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας, νομίζω πως είναι απαραίτητο όχι μόνο να το διαβάσουν, αλλά να μπορέσουν και να το χρησιμοποιήσουν προς όφελος άλλων.

Επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το ζήτημα των ακουστικών ψευδιασθήσεων και τη συσχέτιση τους με τη διάπραξη βίαιων πράξεων, θέλω απλώς να επισημάνω πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο και λεπτό σημείο, το να κατορθωθεί ο έλεγχος των φωνών που ακούει το άτομο, αλλά δεν είναι πάντα “επικίνδυνο” ένα άτομο επειδή ακούει φωνές. Έχει σημασία να μην γενικεύουμε και να μην φοβόμαστε τυφλά, καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε. Έτσι κι αλλιώς η έννοια της “επικινδυνότητας” των ψυχικά πασχόντων χωράει πολλή συζήτηση και κάποια στιγμή θα πούμε περισσότερα. Προς το παρόν κρατήστε ότι: οι Chadwick & Birchwood, συγγραφείς του άρθρου “The Omnipotence of Voices: a Cognitive Approach to Auditory Hallucinations“, British Journal of Psychiatry 164, p.p. 190-201″ (1994), τόνισαν ότι έχει σημασία όχι μόνο η ύπαρξη των “φωνών” που όντας σπουδαίες επηρεάζουν τα άτομα να συμμορφωθούν, αλλά και η “διάθεση” αυτών (δηλαδή αν θεωρούνται καλές ή κακόβουλες απ’ το άτομο κι αν το στρέφουν προς θετικές ή προς καταχθόνιες πράξεις).

Περιηγηθείτε λοιπόν στο site του κυρίου Coleman, διαβάστε όσα έχει να πει και σίγουρα θα καταλάβετε περισσότερα. Ίσως μάλιστα ν’ αλλάξετε και γνώμη για κάποια πράγματα που πιστεύατε ως σήμερα. Ρίξτε μια ματιά κι  εδώ, στο International community for hearing voices, για ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Οπωσδήποτε όμως σκεφτείτε καλά αυτό: ” For Example in the Aboriginal Culture when someone goes mad the whole tribe comes together to discuss what the tribe has done to cause the person to be mad. Can you imagine this happening in our cultures? I think not. When someone goes mad in our culture it is off to hospital with them. It is not a gathering of the local community that gets together to decide what is wrong with the community. It is a ward round made up of so called experts who get together often without the person concerned being present who decide both what is wrong with the client and how it will be treated. This scenario, alas all to familiar, does not hold out much chance of recovery for the client. It is an impersonal rather than a person centred way of approaching the problem. Within this scenario recovery is objective not subjective and the person is no longer a real factor in the process”. Αυτό το απόσπασμα νομίζω τα λέει όλα.

H υπέροχη Μάνα του γενναίου Νικόλα

Έχω την χαρά και την τιμή να Την γνωρίζω και ξέρω τι αγώνα έχει δώσει για να είναι ο Νικόλας σήμερα χαμογελαστός. Της έχω πει προσωπικά, πως όταν σκέφτομαι την λέξη “Μάνα”, εκείνη φέρνω στο νου μου. Γράφει την ιστορία της σ’ αυτό εδώ το blog και θέλω να κάνετε ένα κλικ για να την διαβάσετε. Μην μπείτε στον κόπο να αφήσετε σχόλια εδώ. Γράψτε εκεί ότι θέλετε για τον Νικόλα, που γεννήθηκε με ατρησία οισοφάγου, αλλά χάρη στους γιατρούς και κυρίως χάρη σε Εκείνη που τον πιστεύει, τον έτρεξε παντού και τον υποστηρίζει με όλη Της την αγάπη, σήμερα είναι καλά και θα γίνει ακόμα καλύτερα.

Και να θυμάστε πως οι διαγνώσεις και οι προγνώσεις είναι ένα πράγμα, που δεν μπορεί να ορίσει την ζωή κανενός. Λένε κάτι ίσως, αλλά δεν λένε τα πάντα. Ευτυχώς! Υπάρχει κι ο ανθρώπινος παράγοντας που μπορεί να κάνει την διαφορά, υπάρχει και το υποστηρικτικό περιβάλλον. Πιστεύετε στους ανθρώπους σας λοιπόν, όποιο πρόβλημα κι αν αντιμετωπίζουν και μην κολλάτε στο πως λέγεται το πρόβλημα αυτό.Ψάξτε και μόνοι σας να βρείτε την άκρη. Μην επαφίεστε στους γιατρούς, που ως γνωστόν δεν είναι θεοί και δεν τα γνωρίζουν όλα.

Πρόσφατα διάβαζα για δυο γονείς που βρήκαν μόνοι τους την θεραπεία για το κοριτσάκι τους, διάβασα και για το “παιδί-παζλ”, όπως το είχαν ονομάσει, που παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, κατάφερε να επιβιώσει. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου κι έφερε ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους. Πάρτε παράδειγμα λοιπόν απ’ αυτό το ζευγάρι. Πάρτε παράδειγμα απ’ αυτό το παιδί.  Πάρτε παράδειγμα από τον Νικόλα και Εκείνη. Και συνεχίστε. Ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα, έτσι κι αλλιώς. Κανείς ποτέ λοιπόν, δεν μπορεί να ξέρει…

Δημοκρατία και Πολιτική Ανυπακοή-Howard Zinn*

«Η δημοκρατία αναδύεται όταν ο κόσμος οργανώνεται και κάνει κάτι για τις αδικίες που υπάρχουν στην κοινωνία. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς το κράτος να κάνει κάτι από μόνο του για να αποκατασταθούν οι σοβαρές αδικίες».

«Η επιδοκιμασία της αρχής της πολιτικής ανυπακοής αφήνει, όμως, ακόμη ανοιχτά τα ερωτήματα για το τι αποτελεί μια ηθικά αποδεκτή μορφή πολιτικής ανυπακοής και πως η πολιτική ανυπακοή θα χρησιμοποιηθεί για να κινητοποιήσει τους ανθρώπους, αντί να τους προκαλέσει».

Howard Zinn (από τη συνέντευξή του στον Χρόνη Πολυχρονίου, για το περιοδικό «Ε» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» στις 24.05.2009)

*Περισσότερα πράγματα για τον μεγάλο Αμερικανό ιστορικό, πολιτικό επιστήμονα, θεατρικό συγγραφέα και ακτιβιστή, μπορείτε να πληροφορηθείτε  κάνοντας κλικ εδώ.

Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία: Στον απόηχο της εκδήλωσης

update 1/6/2009

To video δημοσιεύτηκε απ’ το blog :  http://psi-action.blogspot.com/ και νομίζω ότι δίνει το στίγμα του τι επακολούθησε των γεγονότων που εγώ σας περιγράφω παρακάτω. Αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Σήμερα, βρέθηκα κι εγώ, μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους (αλλά όχι τόσους όσους ήλπιζα, για να λέμε και την αλήθεια), στην εκδήλωση που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, με αφορμή την «Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία» (για λεπτομέρειες, δείτε απλώς την προηγούμενη ανάρτηση). Επιζώντες και (πρώην) Χρήστες της Ψυχιατρικής μίλησαν και τοποθετήθηκαν, συνάδελφοι και μη υπογράμμισαν θέματα που θεωρούσαν ότι έπρεπε να μπουν στο τραπέζι, συζητήσεις έγιναν, αντιπαραθέσεις υπήρξαν, δρώμενα θα ακολουθούσαν και φυσικά η εκδήλωση θα έκλεινε, με την πορεία στο Υπουργείο Υγείας. Δεν μπόρεσα για προσωπικούς λόγους να παρευρεθώ ως το τέλος, αλλά θέλω τουλάχιστον να σας μεταφέρω τις σκέψεις μου για όσα άκουσα και ειπώθηκαν εκεί. Όχι ως «ειδικός», αλλά ως πολίτης που με ενδιαφέρει το θέμα και γι’ αυτό θα προσπαθήσω να εκφραστώ με την ελάχιστη δυνατή επιστημονική ορολογία. Αυτό το ως πολίτης, το τονίζω, επειδή έχουμε μάθει σ’ αυτή τη χώρα να πιστεύουμε πως «φωνάζουν» ορισμένοι μόνο και μόνο, για να εξασφαλίσουν δικά τους οφέλη. Εγώ λοιπόν που δεν τρώω ένα κομμάτι ψωμί απ’ αυτό το χώρο, (για να το γράψω απλά), αλλά με καίει το τι θ’ απογίνει και που θα προσαράξει το ναυάγιο του εγχειρήματος που  ονομάζεται «Ψυχαργώς», με καίει τι θα απογίνουν οι χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με καίει η αναλγησία αυτού του κράτους, θεωρώ ότι το λιγότερο που μπορώ να κάνω, είναι να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας. Καταρχήν λοιπόν θα πω, πως οι (πρώην) Χρήστες και οι Επιζώντες της Ψυχιατρικής, έθιξαν τα βασικότερα ζητήματα του χώρου: τις ακούσιες νοσηλείες, την άσκηση βίας εκ μέρους του ψυχιατρικού συστήματος, την ασυλλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων, τους αδιερεύνητους θανάτους στα ψυχιατρικά ιδρύματα, την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, την απουσία σοβαρού σχεδιασμού για την επαγγελματική τους αποκατάσταση κ.ο.κ. Μας συγκίνησαν σε πολλές στιγμές, μιλώντας προσωπικά ο καθένας τους για το τι έχει υποστεί φέροντας ακούσια την ταμπέλα του «ψυχικά πάσχοντα». Ζήτησαν, μας κάλεσαν αν το θέλετε αλλιώς, να τους κοιτάξουμε στα μάτια ως ανθρώπους κι όχι ως φορείς μιας ψυχικής ασθένειας, μιας και έτσι τους αντιμετωπίζουμε συνήθως. Κι αυτό είναι που εγώ τουλάχιστον θέλω να μεταφέρω, σε σας που δεν επιλέξατε να βρεθείτε μαζί μας σήμερα, για οποιοδήποτε λόγο. Θέλω να σας ζητήσω να σκεφτείτε, αν θα στιγματίζατε έναν άνθρωπο με καρδιοπάθεια (για παράδειγμα), όπως στιγματίζετε έναν άνθρωπο που πάσχει ψυχικά. Θέλω να το σκεφτείτε δυό φορές, πριν απαξιώσετε ξανά, κάποιον ως τρελό. Θέλω να αναλογιστείτε, πως θα θέλατε να σας συμπεριφερθούν αν ήσασταν εσείς, εκείνος που πάσχει. Θέλω να σας ζητήσω να σταθείτε στο πλευρό των ανθρώπων αυτών. Θέλω να μπείτε στον κόπο να τους κατανοήσετε. Θέλω εντέλει να τους σεβαστείτε. Επειδή είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους να νοσηλεύονται και να περιθάλπονται με αξιοπρέπεια και ξέρουμε όλοι καλά, πως αυτό δεν γίνεται. Άκουσα πολλά σήμερα που μου έμειναν στο μυαλό. Παρευρέθηκαν σημαντικοί άνθρωποι του χώρου μας, όπως ο αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας του Α. Π. Θ. κ. Κώστας Μπαϊρακτάρης, ο διευθυντής του Ενάτου Ψυχιατρικού Τμήματος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής κ. Θοδωρής Μεγαλοοικονόμου, η διευθύντρια της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω κα Κατερίνα Μάτσα, ο αναπληρωτής διευθυντής του Δρομοκαϊτείου κ. Γιώργος Αστρινάκης, ο κ. Δημήτρης Μοσχονάς απ’ το «Αντι-Στίγμα» και πολλοί άλλοι. Ξεχώρισα όμως τις τοποθετήσεις και παρεμβάσεις κυρίως δύο ανθρώπων: των κ.κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη και Δημήτρη Μοσχονά. Προκάλεσαν τα λόγια τους και πιστεύω ότι αυτό συνέβη, ακριβώς επειδή στόχευσαν προς την σωστή κατεύθυνση. Συντάσσομαι με το ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όλοι μας, το κουβάρι της διαπλοκής μας με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν τέτοιες οικονομικές συναλλαγές, οποιουδήποτε είδους και με οποιοδήποτε φιλοσοφία-δικαιολογία, που αμαυρώνουν βέβαια και το ήθος όσων δραστηριοποιούνται σ’ αυτό το χώρο. Και δεν συζητώ μόνο για τους ψυχιάτρους που υποδουλώνονται μ’ αυτό τον τρόπο στο σύστημα και γίνονται πειθήνια όργανα του, αλλά ακόμα ακόμα και για τους συλλόγους των οικογενειών. Κανείς μας δεν πρέπει να δέχεται να χρησιμοποιεί χρήματα που προέρχονται από τέτοιες πηγές, ανεξάρτητα απ’ τον σκοπό για τον οποίο το κάνει. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά παραδόξως δεν είναι. Και κρίνω σκόπιμο γι’ αυτό, να σας θυμίσω τα λόγια του κου Μεγαλοοικονόμου, ότι το DSM, το διαγνωστικό ταξινομικό σύστημα της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (A. P. A), που καθορίζει τι είναι και τι δεν είναι νόσος, απόκλιση, διαταραχή κτλ., συντάσσεται από ανθρώπους που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν διαπλεκόμενα συμφέροντα με τις εταιρείες ψυχοφαρμάκων. Τι άλλο λοιπόν χρειάζεται να πούμε; Πέραν αυτού, θεωρώ απαραίτητο, όπως και πολλοί ακόμη ευτυχώς, το να αφήσουμε το χώρο και τον χρόνο στους ίδιους τους (πρώην) Χρήστες και τους Επιζώντες της Ψυχιατρικής να αυτοπροσδιοριστούν, χωρίς εμείς να τους βάζουμε την ταμπέλα της αναπηρίας ή όποια άλλη ταμπέλα μας συμφέρει και μας βολεύει, για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Έχουν δική τους φωνή και το μόνο που πρέπει να κάνουμε, είναι να τους ακούσουμε και να είμαστε κοντά τους σε ότι διεκδικήσουν. Ν’  αγωνιζόμαστε στο πλευρό τους, όχι όμως αντ’ αυτών. Αυτό νομίζω είναι το ζητούμενο.

To Σάββατο θα είμαστε εκεί: Ημέρα Δράσης για την Ψυχική Υγεία

30 ΜΑΗ 2009

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Για πρώτη φορά, πριν ένα χρόνο, στις 24 Μάη 2008, εκατοντάδες άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργοί ψυχικής υγείας στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, φοιτητές και πολλοί άλλοι βαδίσαμε σε μια διαδήλωση προς τη Βουλή, φέρνοντας στην επιφάνεια την κατάρρευση του συστήματος της ψυχικής υγείας και διεκδικώντας ένα σύστημα φροντίδας που διασφαλίζει στον καθένα ελευθερία, αξιοπρέπεια και σεβασμό γι΄ αυτό που είναι.

Η κατάσταση που διαπιστώναμε τότε, ένα ψυχιατρικό σύστημα, δηλαδή, που βασίζεται στον εγκλεισμό, τον αποκλεισμό και το στιγματισμό, με πλήρη απουσία θέσεων εργασίας και εν γένει μέτρων κοινωνικής στήριξης, με αβοήθητες τις οικογένειες, με χιλιάδες κενές θέσεις λειτουργών στο δημόσιο και με απλήρωτους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό ‘μη κερδοσκοπικό’ τομέα, όχι μόνο δεν δείχνει σημάδια βελτίωσης, αλλά έχει ραγδαία επιδεινωθεί.

Αν μέχρι τώρα η ψυχική υγεία ήταν απλώς η τελευταία στα ενδιαφέροντα των κυβερνώντων, το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης και οι συνέπειές της στις πολιτικές επιλογές και τις προτεραιότητες της εξουσίας δημιουργεί μια καινούργια κατάσταση που δεν εξανεμίζει μόνο κάθε ελπίδα για μεταρρυθμιστικές παραχωρήσεις, αλλά θέτει στην ημερήσια διάταξη τον κίνδυνο μιας σκόπιμης και οργανωμένης παλινδρόμησης σε πολιτικές που συνδυάζουν την ακραία στέρηση με τον άκρατο αυταρχισμό.

Οι λογικές του εγκλεισμού αποκτούν προτεραιότητα στα επιλογές των κυβερνώντων, αλλά και της κατεστημένης ψυχιατρικής κοινότητας.

Το κλείσιμο των μικρότερων ψυχιατρείων και η συρρίκνωση των υπόλοιπων θα έπρεπε να σημαίνει την αποδόμηση του απαρχαιωμένου χαρακτήρα της ψυχιατρικής φροντίδας, της κουλτούρας, των επαγγελματικών ρόλων, της χρήσης των πόρων και των χώρων και την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής προσέγγισης στο πρόβλημα του ψυχικού πόνου : την εγκαθίδρυση, δηλαδή, των κοινωνικών και θεσμικών όρων για έναν ουσιαστικό διάλογο (αντί καταστολής) με τον πάσχοντα ‘άλλο’.

Τα δικαιώματα, για να γίνουν συγκεκριμένα και να πάψουν ν΄ αποτελούν αφηρημένες και υποκριτικές διακηρύξεις, θα έπρεπε ν΄ αποκτήσουν μιαν υλική υπόσταση : κατοικία, θέσεις εργασίας, ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος, εκπαίδευση, κοινωνικές σχέσεις, ενίσχυση οικονομική και συναισθηματική των οικογενειών με ψυχικώς πάσχοντα μέλη.

Η ψυχική υγεία θα έπρεπε να εγκαθιδρυθεί ως ένα δημόσιο αγαθό που παρέχεται ισότιμα και δωρεάν, με όλα τα κριτήρια της ποιότητας των παροχών (και με ‘κριτήριο των κριτηρίων’ το βαθμό στον οποίο διασφαλίζουν και στηρίζουν την ελευθερία των υποκειμένων μέσα στον κοινωνικό ιστό) και όχι να ανατίθεται σε εργολάβους ιδιώτες, σε μια λογική ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησής της.

Ο σκοπός, όμως, δεν ήταν η κοινωνική επανένταξη, αλλά η αναδιάταξη του χώρου του κοινωνικού αποκλεισμού.

Και καθώς το όριο ανάμεσα στον αποκλεισμό και τον εγκλεισμό παραμένει πάντα πολύ λεπτό, στο βαθμό που τα άτομα παραμένουν στο χώρο του αποκλεισμού, το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται οι όροι για να καταλήγουν εκ νέου σε διάφορες αποθήκες και θυλάκους ποικίλων μορφών εγκλεισμού.

Ο ρόλος, σ΄ αυτό, των λειτουργών ψυχικής υγείας, με πρώτον απ΄ όλους αυτόν των ψυχιάτρων, έχει κομβική σημασία : αν, δηλαδή, θα λειτουργήσουν ως καταλύτες για την οικοδόμηση των δικαιωμάτων ή για την ακύρωσή τους μέσω της αποδοχής της κοινωνικής ανάθεσης για λογικές εγκλεισμού για τη διαχείριση και το πνίξιμο των αναγκών.

Απέναντι σ΄ αυτό το αδιέξοδο και την απορρύθμιση του συστήματος είναι ήδη έτοιμες οι ‘διορθωτικές’ προτάσεις : ειδικά οικοτροφεία για ‘δυσίατα’ περιστατικά, ειδικές μονάδες ‘μέσης ασφαλείας’ για τη νοσηλεία ‘επικίνδυνων ασθενών’, διάλυση κάθε προοπτικής ουσιαστικής και εναλλακτικής κοινοτικής φροντίδας.

Οσο πιο πολύ στενεύουν τα κοινωνικά περιθώρια για ουσιαστική ένταξη και αποδοχή των ψυχικά πασχόντων, όσο περισσότερο η κατεστημένη κοινωνική οργάνωση θέτει στο περιθώριο ως ‘πλεονάζοντες’ και ‘άχρηστους’ (και, ως εκ τούτου, ‘επικίνδυνους’) όλο και περισσότερους, τόσο περισσότερο ο κατεστημένος ψυχιατρικός θεσμός λειτουργεί (διαμορφώνοντας, αναπαράγοντας και παγιώνοντας την αντίστοιχη κουλτούρα, πέρα από τις όποιες ατομικές προθέσεις) κατ’ εντολήν μια κοινωνικής τάξης που απαιτεί την κατασταλτική διαχείριση ενός μέρους (του μεγαλύτερου) των κοινωνικών αναγκών που δεν βρίσκουν απάντηση ‘αλλιώς και αλλού’.

Το καθεστώς της ανομίας μέσα στο οποίο ασκείται η ψυχιατρική φροντίδα (εκτός από μερικές νησίδες εναλλακτικών πρακτικών σε όλη τη χώρα που δείχνουν ότι η υπέρβαση της ιδρυματικής βίας είναι δυνατή) γίνεται, πλέον, όλο και πιο ορατό : φαίνεται από τον τρόπο που γίνεται το πλήθος των ακούσιων νοσηλειών, από την πληθώρα των μηχανικών καθηλώσων, από τους θανάτους ασθενών δεμένων (και ξεχασμένων) πάνω στο κρεβάτι τους, από την αλόγιστη χρήση των ψυχοφαρμάκων, από τη διαιωνιζόμενη ‘ασάφεια’ ως προς τα δικαιώματα των νοσηλευόμεων ακουσίως (αλλά και εκουσίως) ψυχικά ασθενών, από το ‘κοινωνικό κενό’ που περιμένει την πλειονότητα όσων παίρνουν εξιτήριο, ή ξεμυτίζουν έξω από τη στεγαστική τους δομή, από την κακομεταχείριση ψυχικά ασθενών από τις διάφορες αρχές, όπως ο βαρύτατος τραυματισμός με αμετάστρεπτες εγκεφαλικές βλάβες του Χρ. Χρονόπουλου στο ΑΤ Καλλιθέας (τραυματισμός για τον οποίο η διενεργηθείσα ΕΔΕ δεν βρήκε, για μιαν ακόμη φορά, ‘κανέναν ένοχο’).

Για μιαν ακόμη φορά δηλώνουμε :

Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί άλλο. Δεν αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους. Αφορά όλη την κοινωνία.

Καλούμε και πάλι όλους, άτομα, ομάδες, συλλογικότητες και σωματεία χρηστών, οικογενειών, εργαζομένων στην ψυχική υγεία, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, προσφύγων και μεταναστών, σπουδαστών των σχολών επαγγελμάτων που εμπλέκονται στην ψυχική υγεία και καθένα που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στον αποκλεισμό και το ρατσισμό, για ένα δημόσιο, αξιοπρεπές, ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας,

να συμμετάσχουν στην ημέρα δράσης για τη ψυχική υγεία

Σάββατο, 30 Μαϊου 2009, 9 πμ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50)

Συζήτηση για την «Ψυχιατρική καταστολή και την κοινωνική χειραφέτηση», καλλιτεχνικά δρώμενα και

διαδήλωση προς τη Βουλή

«Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση», «Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας», «Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία» (ΠΟΣΟΨΥ), «Σ.Ο.Ψ.Υ.», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Πατρών», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Ν. Σερρών», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Θεσσαλονίκης», «Σύλλογος Οικογενειών Ηπείρου ‘Η Εστία’», «Σύλλογος Οικογενειών Κοζάνης ‘Ο Αγιος Αντώνιος’», «ΠΑΣΟΨΥ Ν. Χανίων», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Χαλκίδας», «Σ.Ο.Ψ.Υ. Ν. Σάμου», «Δ.Υ.Ψ.Α.», «Παγκρήτιος Σύλλογος Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία», «Σωματείο Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας – Αυτοεκπροσώπηση», «Κίνημα Αυτοβοήθειας Χρηστών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Χανίων», «Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων», «Καλειδοσκόπιο», «Τετράδια Ψυχιατρικής», «ΚΟΙΣΠΕ ΤΟΨΥ Ν. Δωδεκανήσου» (Λέρου), «ΚΟΙΣΠΕ ΤΟΨΥ Δυτικής Θεσσαλονίκης», «Ομάδα Ποδοσφαίρου Ψυχικής Υγείας ‘Αναγέννηση’» , “Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου”….

…έπονται και άλλες υπογραφές

info@psyspirosi.gr

“Ανάπηρη πόλη” – Ανάπηρο Α. Π. Θ.

Μόλις πριν από λίγο, έλαβα απ’ την «Ανάπηρη πόλη» ένα πολύ προσεγμένο video για την προσβασιμότητα στους χώρους του Α. Π. Θ. και σκέφτηκα να το δείτε κι εσείς. Επειδή κάποιος μου έμαθε ότι δεν υπάρχουν αυτονόητα κι επειδή «η ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, όχι ‘προνοιακή παροχή’» όπως εύστοχα γράφει κάπου στην παρουσίαση αυτή ο Vangelis που είναι και δημιουργός του. Παρακολουθήστε το κάνοντας κλικ εδώ και θα καταλάβετε.  Σε Ανάπηρες Πόλεις ζούμε όλοι. Και κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό.

Δυο προτάσεις…

Σήμερα μιας και χαλαρώνουμε οι περισσότεροι στο σπίτι, σκέφτηκα να σας προτείνω να επισκεφτείτε δύο ιστότοπους με μεγάλο ενδιαφέρον. Στον πρώτο, θα βρείτε το ανεξάρτητο περιοδικό ποικίλης ύλης http://www.istories.gr στο οποίο  γράφουν δύο αγαπημένοι φίλοι bloggers. Ο Βασίλης Πουλημενάκος και η Μαρίνα Καβαλιεράκη.  Ο Βασίλης λοιπόν μου έκανε την τιμή να παρουσιάσει στo περιοδικό αυτό και το βιβλίο μου και τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως γι’ αυτό. Αλλά και η Μαρίνα γράφει εκεί για το 2ο Παιδικό Φεστιβάλ Town for kids που σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς γονείς.

Στον δεύτερο ιστότοπο θα μπορέσετε να βρείτε πρωτότυπες ιδέες για δώρα που μπορείτε να αγοράσετε από το ηλεκτρονικό κατάστημα του εθελοντικού οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και βέβαια όπως αντιλαμβάνεστε, όλα τα χρήματα πηγαίνουν στις ανάγκες των παιδιών που περιθάλπτονται απ’ τον οργανισμό. Διατίθενται λοιπόν προς πώληση λευκά είδη, ειδη ένδυσης, σχολικά είδη, κάρτες, βιβλία αλλά και μπομπονιέρες και προσκλητήρια για γάμους και βαφτίσεις. Δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό αυτή η ιστοσελίδα και νομίζω πως το κλικ σας εκεί, αξίζει. Με την ευκαιρία πηγαίνετε και στο site ώστε να μάθετε πως μπορείτε να βοηθήσετε περισσότερο, όσοι τουλάχιστον από σας, ενδιαφέρεστε.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ : Ενάντια στον Αποκλεισμό στην Κοινωνία, στην Υγεία και στην Εκπαίδευση

Το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών της Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας των Εξαρτήσεων και Ψυχοκοινωνικών Προβλημάτων του Τμήματος Ψυχολογίας και το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας του Α.Π.Θ πραγματοποιούν στο πλαίσιο των παρεμβάσεων τους και σε συνεργασία με συλλογικότητες και φορείς της Θεσσαλονίκης που δραστηριοποιούνται σε τομείς αναπηρίας, εκπαίδευσης, σωματικής και ψυχικής υγείας σειρά δράσεων με τίτλο: «Δράσεις στην Πόλη Ενάντια στον Αποκλεισμό στην Κοινωνία, στην Υγεία και στην Εκπαίδευση», το Σάββατο 23 Μαΐου 2009, στην παραλία της Θεσσαλονίκης (άγαλμα Μ. Αλεξάνδρου, ώρες: 11:00-23:00)

Μέσω της εκδήλωσης επιχειρείται η σύνδεση του Πανεπιστημίου με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, η ανάδειξη της κοινωνικής ευθύνης του επιστήμονα, η ενίσχυση της συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης ως μέσων αντιμετώπισης των ανισοτήτων και αποκατάστασης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων αποκλεισμένων ατόμων και ομάδων.

Επικοινωνία – Πληροφορίες: Ιστοσελίδα: www.socialexclusion.gr

Ηλ. Ταχυδρομείο: info@socialexclusion.gr

Συμμετέχοντες φορείς: Ανάπηρη Πόλη, Δημοτικός Οργανισμός Κοινωνικής Φροντίδας – Δήμος Καλαμαριάς, Εθελοντική Εργασία Θεσσαλονίκης, Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Ψυχολογικού Κέντρου Βορείου Ελλάδος, 4ο Ειδικό Δημοτικό Θεσσαλονίκης, Ειδικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης (ΕΛΕΠΑΠ), Ένωση Γονέων Διαβητικών Παιδιών και Εφήβων Βορείου Ελλάδος, Πρόγραμμα Δημιουργικής Απασχόλησης για ΑμεΑ – Δήμος Αμπελοκήπων, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Πανελλήνια Επιτροπή (Πρώην)Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, Σύλλογος Γονέων Παιδιών με Κακοήθη Νοσήματα Βόρειας Ελλάδας «Η Λάμψη», Σύλλογος Καρκινοπαθών Μακεδονίας-Θράκης, Σύλλογος Βορείου Ελλάδος για Άτομα με Συγγενείς Καρδιοπάθειες «Παιδικές Καρδιές», Σύλλογος Νεφροπαθών Βορείου Ελλάδος, Σύλλογος Γονέων Παιδιών Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία Θεσσαλονίκης, Σχεδία στην Πόλη – Καλλιτεχνική Παιδαγωγική Ομάδα

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τουρνουά σκακιού, κατασκευές με μπαλόνια, εργαστήρι κεραμεικής, μαγειρικής και θεάτρου σκιών, graffiti, skateboard και πολλά ακόμα. Ρίξτε μια ματιά και στην αφίσα και οι πιο τυχεροί από μας που μένουμε μακριά, μην χάσετε την ευκαιρία να συμμετάσχετε. Η συμμετοχή σας έχει νόημα.

Kώστας Μπατίκας-Καλό σου ταξίδι…

Άλλη ανάρτηση σκεφτόμουν να κάνω σήμερα, αλλά τελικά άλλα πράγματα θα γράψω. Θα σας πω για τον Κώστα, που εγώ γνώρισα και έφυγε την Κυριακή, στα 64 του μόλις χρόνια. Είχε μεγάλη πολιτική ιστορία κι είχαμε μιλήσει μερικές φορές και γι’ αυτά τα θέματα. Μου είχε χαρίσει το βιβλίο του «Συνδικάτα και Πολιτική» και είχαμε συνεργαστεί υπέροχα όταν συναντηθήκαμε κάτω απ’ την ίδια επαγγελματική στέγη. Κυρίως όμως με τον Κώστα κάναμε καλή παρέα κι ας μας χώριζαν κάτι λίγες δεκαετίες ζωής. Μπορούσα να συζητήσω πολλά πράγματα μαζί του και ήταν χαρά μου να βγούμε έξω μαζί για καμιά μπυρίτσα. Ξέρω πως το ίδιο συνέβαινε και με άλλους ανθρώπους που τον γνώρισαν και δεν ήταν τυχαίο, αφού ξεχώριζε με τη σοφία του, την ηρεμία του, την καλή του διάθεση να ακούσει τον άλλο, το χιούμορ του. Εγώ αυτό τον Κώστα γνώρισα και τον σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες. Χαθήκαμε για λίγο μέσα απ’ τις διαφορετικές πορείες της ζωής μας και λέγαμε με μια φίλη, πόσο ωραία θα ήταν να ξαναβρισκόμασταν και πάλι. Δεν προλάβαμε όμως. Με πήρε τηλέφωνο εκείνη για να μου πει ότι ο Κώστας έφυγε. Αλλά εγώ δεν νομίζω πως γίνεται έτσι με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Νομίζω πως τους κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Κι εγώ έχω μια εικόνα ενός Κώστα γελαστού κι αυτήν λέω να κρατήσω.

Καλό σου ταξίδι…

Και τώρα τι;

Έχει αλλάξει πολύ η πόλη… Για την Αθήνα ο λόγος. Κι απ’ την άλλη, κατά ένα τρόπο, δεν έχει αλλάξει όπως θα θέλαμε. Όχι τουλάχιστον προς την κατεύθυνση που περιμέναμε κάποιοι. Αισθάνομαι πως επιστρέψαμε στο τέλμα μας. Μετά τα γεγονότα που έφεραν τόση αναταραχή, βουλιάξαμε πάλι επικίνδυνα στον καναπέ μας. Φυσικά δεν εννοώ πως είναι ζητούμενο η βία, αλλά η κοινωνική αυτή αναταραχή έδειχνε πως οδηγούμαστε τουλάχιστον προς κάτι. Και τώρα; Τώρα δεν ξέρω. Σημάδια παντού, στο σώμα μιας πόλης πληγωμένης. Κουράζονται τα μάτια μου απ’ τους τόσους ένστολους. Μια πόλη γεμάτη φύλακες κι απ’ τους φύλακες ποιος θα μας φυλάξει;

Ο Νίτσε έγραψε πως «ο πιο σίγουρος τρόπος να καταστρέψεις έναν νέο είναι να του διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους που σκέφτονται σαν αυτόν, από εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά απ’ αυτόν». Κι εμείς είμαστε μια κοινωνία που προσκυνά τις αυθεντίες, τα συστήματα, τις ταξινομήσεις, τις ευθυγραμμίσεις, τα ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν έχουμε να διδάξουμε κάτι που αληθινά ν’ αξίζει, σ’ όλα αυτά τα παιδιά που φλέγονται, περιμένοντας. Ίσως να μην είμαστε καν άξιοι. Κι επιπλέον, σιωπούμε σε κρίσιμες στιγμές, αφήνοντας χώρο κενό, εκεί που θα ΄πρεπε να ορθώνουμε το ανάστημα μας. Μήπως τελικά εμείς είμαστε που δεν αλλάξαμε όσο έπρεπε; Μήπως άδικα περιμένουμε μια αλλαγή, για την οποία οι ίδιοι θα έπρεπε να έχουμε παλέψει περισσότερο; Ειλικρινά αναρωτιέμαι…