«Green Light»: Ποίημα του Kenneth Fearing

•Ιουνίου 20, 2019 • Σχολιάστε

Bought at the drug store, very cheap; and later pawned.
After a while, heard on the street; seen in the park.
Familiar, but not quite recognized.
Followed and taken home and slept with.
Traded or sold. Or lost.

Bought again at the corner drug store,
At the green light, at the patient’s demand, at nine o’clock.
Re-read and memorized and re-wound.
Found unsuitable.
Smashed, put together, and pawned.

Heard on the street, seen in a dream, heard in the park, seen
by the light of day;
Carefully observed one night by a secret agent of the Greek
Hydraulic Mining Commission, in plain clothes, off
duty.
The agent, in broken English, took copious notes. Which he
lost.
Strange, and yet not extraordinary.
Sad, but true.

True, or exaggerated, or true;
As it is true that the people laugh and the sparrows fly;
As it is exaggerated that the people change, and the sea stays;
As it is that the people go;
As the lights go on and it is night and it is serious, and just
the same;
As some one dies and it is serious, and the same;
As a girl knows and it is small, and true;
As the corner hardware clerk might know and it is true, and
pointless;
As an old man knows and it is grotesque, but true;
As the people laugh, as the people think, as the people
change,
It is serious and the same, exaggerated or true.

Bought at the drug store down the street
Where the wind blows and the motors go by and it is always
night, or day;
Bought to use as a last resort,
Bought to impress the statuary in the park.
Bought at a cut rate, at the green light, at nine o’clock.
Borrowed or bought. To look well. To ennoble. To prevent
disease. To entertain. To have.
Broken or sold. Or given away. Or used and forgotten. Or
lost.

Kenneth Fearing (1902-1965)

.

Advertisements

Βιβλιοπαρουσίαση 19/6 στις 7.30μμ και συζήτηση με τον Θ. Μεγαλοοικονόμου: “Λέρος. Μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής”

•Ιουνίου 15, 2019 • Σχολιάστε

.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

.

.

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα»: Απ’ την Locotrip

•Ιουνίου 10, 2019 • Σχολιάστε

Καθόμουν λοιπόν την Παρασκευή το βράδυ στην αγαπημένη μου γωνιά της Αθήνας, Σολωμού και Μπόταση, δηλαδή στη «Λοκομοτίβα«, με καλή παρέα, όταν ..προσγειώθηκε στα χέρια μου το μηδενικό τεύχος της άτακτης περιοδικής έκδοσης που βλέπετε.

Το πρώτο φυσικά που σε κερδίζει είναι η προσεγμένη αισθητική κι ακολούθως βλέπεις και την πλούσια θεματολογία: ποιήματα, κείμενα, εξαιρετικές φωτογραφίες και όχι μόνο.

Το πήρα μαζί μου και με χαρά διαπίστωσα όσο το ξεφύλλιζα πως αναδημοσιεύεται εκεί και η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, σχετικά με την εκδικητική απόλυση του συναδέλφου Γ.Ε, από την ΜΚΟ «ΕΔΡΑ».

Πέραν τούτου όμως εσείς θα βρείτε όταν το αναζητήσετε από Καμύ μέχρι Μαρξ. Από άρθρο για την ποδοσφαιρική, θρυλική, ομάδα του Αμβούργου Ζανκτ Πάουλι (FC Sankt Pauli, St. Paouli όπως συνηθίζεται να γράφεται), μέχρι διευκρινίσεις για το ελεύθερο λογισμικό απ’ την κολεκτίβα εργασίας «Στην πρίζα».

Προσωπικά στάθηκα πολύ σε όσα γράφει η πανκ κουήρ φεμινιστική ομάδα «Έντροπή», μιας και κάποιος που εμπιστεύομαι τη γνώμη του μού τους πρότεινε θερμά κι έτυχε να συναντήσω κι ένα μέλος τους. Το επόμενο βήμα είναι να τους δούμε σε live προφανώς.

Εντωμεταξύ εσείς ζητήστε να διαβάσετε το περιοδικό, μάθετε παρακάτω γιατί έκαναν αυτό το βήμα οι εργαζόμενες κι οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου καφέ μπαρ-βιβλιοπωλείου, ελάτε στο πάρτι παρουσίασης την Παρασκευή στις 9 μ.μ. κι όσο εγώ θα τριπάρω με τα μωβ φώτα και το κόκκινο αστέρι τους θα σκέφτομαι και τι θα σας γράψω την επόμενη φορά για το περιοδικό. Γιατί σίγουρα θα υπάρξει επόμενη φορά.-

.

.

.

«Κάποια… Γκόλφω»: Με δάκρυα χαράς και συγκίνησης

•Ιουνίου 9, 2019 • Σχολιάστε

Βρέθηκα χτες στο θέατρο «Μπιπ», στην Κυψέλη, μετά από αρκετές ώρες στο δρόμο και αφού παρακολούθησα διάφορες ασχήμιες να διαδραματίζονται γύρω μου. Κάποιες που αφορούσαν κοντινούς μου, δικούς μου, φίλες μου, φίλους μου που περνάνε δύσκολα και δεν θα είναι καθόλου εύκολο το καλοκαίρι τους φέτος, με βάραιναν κιόλας γιατί θέλω να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν γίνεται κάποιες φορές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχω γράψει πως είμαστε ταυτόχρονα ένα δημόσιο χαμόγελο και μια ιδιωτική κραυγή, αλλά ήθελα να προσπαθήσω να τ’ αφήσω όλα πίσω μου και να δω την παράσταση αυτών των ανθρώπων.

Ο πρώτος που αντίκρυσα ήταν ο Γιώργος Τριανταφύλλου που φυσικά μου άλλαξε τη διάθεση με το χαμόγελο, την αγκαλιά του, την τόση αγάπη του. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα πόσες φορές χτες είπε ολόκληρο σχεδόν το ..βιογραφικό μου, δημοσίως. Πράγμα που με έφερνε σε όμορφη αμηχανία καθώς προτιμώ να περνάω απαρατήρητη έξω, αλλά απ’ την άλλη μ’ έκανε να σκέφτομαι και πόσο τυχερή είμαι που είναι φίλος μου. Γιατί αυτή η ιδιότητα πρωτεύει.

Με σύστησε αμέσως στον υπεύθυνο του θεάτρου, σε μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου, γλυκύτατες κυρίες και κυρίους δηλαδή και πιάσαμε την κουβέντα σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Συνάντησα το Γιάννη Αποστολίδη λίγο μετά κι είχα κι άλλο λόγο να χαίρομαι εκείνη τη στιγμή και μπήκα μετά από παρότρυνση του Γιώργου μαζί τους μέσα, για να λάβω μέρος στο ζέσταμά τους πριν την παράσταση. Μ’ αγκάλιασαν αμέσως και χαλάρωσα, αφήνοντας τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου μπροστά απ’ την καρέκλα που θα καθόμουν μετά για να τους παρακολουθήσω. Κανείς, καμία δεν έδειξε να παραξενεύεται απ’ την παρουσία μου. Ίσα-ίσα το άγγιγμά τους ήταν από μόνο του το πιο θερμό καλωσόρισμα που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Και πραγματικά χαλάρωσα μαζί τους και θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήμουν στη θέση τους κι έβλεπα το κοινό από ψηλά. Έχω προσωπική εμπειρία δηλαδή απ’ το πόσο θεραπευτικό είναι το θέατρο, τι σπουδαία παιδεία παίρνει κανείς όταν κάνει σχετικές σπουδές και πόσα πολύτιμα εφόδια για ν’ αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής του. Νοστάλγησα λίγο την θεατρική ομάδα που είχαμε κι όσα ζήσαμε με την Εβίτα, το Γιάννη, το Μάριο, τον Καταχθόνιο, τον Αντώνη, το Δημήτρη, αλλά και με τα παιδιά που ήταν κάθε βράδυ μαζί μας, τη Δήμητρα, το Θοδωρή, τη Ματίνα κ.α. Αλλά δεν κράτησε πολύ η νοσταλγία. Γιατί τα φώτα άναψαν κι επέστρεψα στη θέση μου να παρακολουθήσω ως θεατής όσα θα συνέβαιναν.

Μου είχε ζητήσει πριν, μία απ’ τις κυρίες που έπαιζαν να της πω την αλήθεια μετά. Δεν ήθελε ψέματα ούτε καν ντυμένα με τις καλύτερες προθέσεις. Δεν με ξέρει, πρώτη φορά με συνάντησε, αλλιώς θα γνώριζε πως δεν χαρίζω κάστανα, ούτε χρησιμοποιώ την ειλικρίνεια όμως με τον τρόπο που το κάνουν άλλες-οι κι όποια-ον πάρει ο Χάρος. Πιστεύω απλώς ότι αν νοιάζεσαι πραγματικά θα πεις με την καρδιά σου τι πιστεύεις για να είσαι χρήσιμη-ος κι εσύ στην πορεία των άλλων. Διαφορετικά, τι νόημα έχει;

Η καρδιά μου λοιπόν μπορεί να μίλησε στο τέλος, αλλά ψιθύριζε και πριν, σ’ όλη τη διάρκεια που τις, τους έβλεπα να παίζουν: Ανθρώπους που λίγους μήνες πριν δεν είχαν ιδέα από θέατρο κι η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχε ανέβει ποτέ στην σκηνή, ο Γιώργος κατάφερε να τους κάνει ομάδα. Θαύμασα τον άθλο του, προσέχοντας την ευρηματική του σκηνοθεσία, την κινησιολογία που δίδαξε, τον τρόπο που χρησιμοποίησε τα φώτα, τη μουσική, τα πάντα.

Και λίγο πριν τελειώσει η παράσταση κι ενώ ο αέρας μύριζε βασιλικό, δάκρυα χαράς έβγαλαν την οριστική μου «ετυμηγορία». Όχι μόνο για τον άθλο, άθλο ξανατονίζω του αγαπημένου φίλου, και την άρτια ερμηνεία του υπέροχου Γιάννη Αποστολίδη, αλλά και γι’ αυτά που πέτυχαν τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου ο καθένας τους χωριστά. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού και τα «μπράβο» που φώναξε ο κόσμος ήταν η απόδειξη πως νιώσαμε το ίδιο συναίσθημα. Και σ’ ένα στίχο στάθηκε η σκέψη μου, από ένα τραγούδι που άκουσα αυτές τις μέρες. «Είμαστε θαύματα, θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…» έχει γράψει η Παυλίνα Βουλγαράκη. Κι εγώ γι’ αυτά τα θαύματα συγκινήθηκα λοιπόν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έβαλαν στην άκρη κάθε μικρό ή μεγάλο τους τραύμα και μπήκαν στην ωραία περιπέτεια του θεάτρου, αθώοι κι ενθουσιασμένοι. Όμορφοι και τολμηροί. Και πέτυχαν και το χαίρονταν και φαινόταν και γι’ αυτό δάκρυζα κι εγώ.

Κι απόψε που δεν θα είμαι κοντά τους για να τους αγκαλιάσω και να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, τους στέλνω από ‘δω τις πιο ζεστές ευχές μου, για να λάμψουν και να θριαμβεύσουν αφήνοντας πίσω τους κάθε προσωπικό τους σκοτάδι.

Όσες πληγές κι αν χρειάστηκε ν’ αγνοήσουμε, κι εσύ Γιώργο το ξέρεις καλά, για να κάνουμε το επόμενο βήμα, άξιζε, θέλω να τους πω. Κι αν ο δρόμος μας ακόμη έχει πολλές στάσεις, σίγουρα, έχει κι άλλα τόσα θαύματα. Και δικαιούμαστε να ζήσουμε περισσότερα τέτοια. Δικαιούμαστε. Αυτό σκεφτόμουν όταν έφυγαν όλοι κι ο πολύ ευγενικός υπεύθυνος του θεάτρου, με ρώτησε αν ξέχασα κάτι μέσα, βλέποντάς με να στέκομαι απέξω σιωπηλή. Κράτα την περηφάνια μου Γιώργο, που είσαι Φίλος μου και συνεχίστε την καλή δουλειά σ’ αυτό το εργαστήρι. Δεν τους έκανες μόνο θεατρική ομάδα, τους έκανες και παρέα. Έσμιξες τόσους ανθρώπους, άγνωστους ως χτες, όπως έκανες και με μας που παίξαμε στο «Άγγιξέ με» γιατί νοιάζεσαι για τους άλλους βαθιά κι ειλικρινά, πάντα. Νοιάζεσαι μ’ όλους τους τρόπους και τους φροντίζεις, μας φροντίζεις. Σ’ αγαπάω πολύ κι ανυπομονώ να σε καμαρώσω και σ’ άλλα τέτοια ..θαύματα. Να ‘σαι καλά. Να είστε όλες, όλοι καλά. Σας Ευχαριστώ που μ’ αφήσατε για λίγο να γίνω κομμάτι σας. Θα το θυμάμαι με συγκίνηση…

.

*Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Τις δανείστηκα απ’ τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου Penelopi Kiritsi και Beatriky Manoulorestius.

.

Παρουσίαση βιβλίου: «Κάνε τον ήλιο να κλάψει» του Γιώργου Κοκκινίδη – Απ’ την Ομαδα Phreaks της Κατάληψης «Παπουτσάδικο»

•Ιουνίου 7, 2019 • Σχολιάστε

.

Πηγή: Κατάληψη «Παπουτσάδικο«

.

«ΟΥΤΟΠΙΕΣ» απ’ τη θεατρική ομάδα «Κύκλος Γραφής»: Την Κυριακή 9 Ιουνίου στις 9.30 μ.μ., στο Μικρό Κηποθέατρο Ηρακλείου Κρήτης

•Ιουνίου 7, 2019 • Σχολιάστε

«Ο έρωτας, όπως ο καθρέφτης και ο θάνατος, κατευνάζει την ουτοπία του σώματός μας, το κάνει να σιωπά, το ησυχάζει, το φυλακίζει λες σε ένα κουτί, το κλείνει και το σφραγίζει. Είναι γι’ αυτό που η αγάπη συγγενεύει τόσο άμεσα με την ψευδαίσθηση του καθρέπτη και την απειλή του θανάτου· και αν, παρά αυτές τις δύο επικίνδυνες μορφές που το περιβάλλουν, μας αρέσει τόσο πολύ να κάνουμε έρωτα, είναι γιατί στον έρωτα το σώμα βρίσκεται εδώ».

Michel Foucault

.

Η θεατρική ομάδα «ΚΥΚΛΟΣ ΓΡΑΦΗΣ» παρουσιάζει το θεατρικό έργο «ΟΥΤΟΠΙΕΣ» που βασίζεται στο κείμενο του Μισέλ Φουκώ «Το ουτοπικό σώμα» σε θεατρική διασκευή της Μαρίνας Σπανάκη.

Σκηνοθεσία: Μαρίνα Σπανάκη

Σκηνογραφία-Μακιγιάζ: Εμμανουήλ Σπανάκης

Βοηθοί σκηνογράφου: Γιώργος Αντωνακάκης-Παντελής Αντώνης

Επιμέλεια κίνησης: Βικτώρια Στρατάκη

Μουσική-Εγγραφή Φωνής: Σωτήρης Αλεξάκης

Αφίσα – Πρόγραμμα: Κώστας Φραντζεσκάκης

Φως – Ήχος: Αλέξανδρος Γερογιαννάκης

Παίζουν: Ιωάννα Παπαχατζάκη – Μαρίνα Σπανάκη

Φωνές εγγραφής: Σωτήρης Αλεξάκης- Μαρίνα Σπανάκη

Μικρό Κηποθέατρο Μάνος Χατζιδάκις, Κυριακή 9 Ιουνίου 2019, 21.30.

Τιμή εισιτηρίου: 10€, Μειωμένο: 8€
Για ΑΜΕΑ και για τον συνοδό τους είσοδος ελεύθερη.

.

.

.