«Εmotions, ένας κόσμος συναισθημάτων» : Εντυπώσεις απ’ την έκθεση

•Οκτώβριος 23, 2017 • Σχολιάστε

.

.

Όπως έχω ξαναγράψει, σε τέτοιες αναρτήσεις προσπαθώ να καταγράψω ό,τι ξεχώρισα εγώ από μια έκθεση, με το καθαρά υποκειμενικό μου βλέμμα. Το ίδιο θα κάνω λοιπόν και σήμερα, όσο θα σας αναφέρω τι μου τράβηξε την προσοχή στην περιοδική έκθεση που φιλοξενείται στο ισόγειο του Μουσείου Ακρόπολης, την οποία επισκέφτηκα την προηγούμενη Πέμπτη.

Τις τυπικές πληροφορίες, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ, κι έτσι θα σας μεταφέρω απ’ τη σελίδα του Μουσείου, μόνο ένα μικρό μέρος της εισαγωγής:

«Πρόκειται για μια αφηγηματική έκθεση που διηγείται και φωτίζει το αθέατο σύμπαν των συναισθημάτων στην προσωπική, κοινωνική και πολιτική ζωή του αρχαίου κόσμου. Η περιήγηση στην έκθεση είναι ένας θορυβώδης περίπατος στην ψυχή του ανθρώπου, τα πάθη της οποίας εκφράζονται μέσα από το φίλτρο της αρχαίας τέχνης (…)Την πορεία του επισκέπτη υποδεικνύει μια τεράστια σπείρα με κατακόρυφα «λάβαρα» από βινύλιο σε πολλές αποχρώσεις του κόκκινου χρώματος -από το ρόδινο ανοιχτό έως το βαθύ και σκοτεινό κόκκινο-, που αντιστοιχούν συμβολικά στην ποικιλία και την ένταση των συναισθημάτων» .

Από σπουδαία Μουσεία του κόσμου λοιπόν, όπως το Λούβρο, αλλά κι από δικά μας, όπως για παράδειγμα το Μουσείο της Σάμου, συγκεντρώθηκαν 129 εκθέματα, τα οποία με μεγάλο ενδιαφέρον παρατήρησα και πρέπει σ’ αυτό το σημείο να πω ότι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο βρέθηκα εκεί, ήταν τα μαθήματα του Άγγελου Χανιώτη, καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας και Κλασικών Σπουδών του Ινστιτούτου Ανώτατων Σπουδών (Princeton) που παρακολούθησα στο Μathesis.

Σίγουρα το ίδιο συνέβη και μ’ αρκετούς άλλους ανθρώπους, αφού σ’ αυτά τον ακούσαμε για πρώτη φορά ν’ αναφέρεται στη σημασία των συναισθημάτων στον αρχαίο κόσμο. Το γιατί ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο θέμα (είναι και ένας απ’ τους τρεις επιμελητές της έκθεσης), θα το μάθετε διαβάζοντας την συνέντευξή του που θα βρείτε εδώ κι εγώ θα προχωρήσω αμέσως στην περιγραφή όσων εκθεμάτων για κάποιο λόγο με συγκίνησαν περισσότερο.

Εννοείται λοιπόν πως λόγω καταγωγής στάθηκα στα εκθέματα απ’ τη Σάμο, αφού θαύμασα την μυθική Γοργώ, τον ικέτη Χρύση, τον πληγωμένο Φιλοκτήτη, τον θλιμμένο Αχιλλέα, τα συμπλέγματα των ανώνυμων ζευγαριών, την Αφροδίτη με τον Έρωτα. Κι αφού βέβαια είχα προσέξει το αγγείο με τη λέξη ΦΙΛΙΑΣ που όπως αναγράφεται δείχνει πως χρησιμοποιήθηκε σε συμπόσια για σπονδές στη φιλία. Ωραίο αυτό… Απ’ τα πιο σπουδαία συναισθήματα της ζωής μας.

Με καλή διάθεση συνέχισα να περιηγούμαι στο χώρο σκεπτόμενη βλέποντας ένα φαλλό με πόδια ζώου και φτερά, που χρησιμοποιούνταν για την προστασία του σπιτιού απ’ το φθόνο και το κακό μάτι, πως ανάλογα φαλλόσχημα σύμβολα υπάρχουν και υπήρχαν και στην Ινδία, όπως μάθαμε σε ένα άλλο μάθημα του Μathesis απ’ την κυρία Μαρία Ευθυμίου. Οι ιστορίες των λαών συναντιούνται… Πάντα συνέβαινε.

Κι όσο οι άνθρωποι αρέσκονται να έχουν είδωλα, άλλο τόσο επιθυμούν και να τα γκρεμίζουν, θυμήθηκα, βλέποντας τα όστρακα-ψήφους για την εξορία του Θεμιστοκλή και άλλων επιφανών απ’ την αρχαία Αθήνα. Τα σκοτεινά μας πάθη, ανέκαθεν ήταν ισχυρά κι έτσι έμεινα αρκετή ώρα να παρατηρώ τους καταδασμούς, τις κατάρες, που απ’ τα βάθη των αιώνων ξεδιπλώνονταν μπροστά μου:

«Ο Φίλων» γράφει η επεξηγηματική επιγραφή «δένει» τα χέρια , τα πόδια και την ψυχή του Μικίωνα και προσεύχεται να γίνει η γλώσσα του σαν το μολύβι της πινακίδας» , ενώ πιο δίπλα άλλος ανώνυμος «δένει, θάβει βαθιά κι εξαφανίζει απ’ τους ανθρώπους εκατόν έντεκα (!) συμπολίτες του» με έτερο καταδασμό. Τι να συνέβη αναρωτιέμαι… Προς τι τόσο μίσος για τόσους πολλούς, αλλά με την απορία μένω.

Πέρασα λίγο πιο γρήγορα (σε μια προσπάθεια ν’ αποφύγω τα γύρω μου πλήθη), τα αφιερώματα με μέρη του σώματος, γεννητικά όργανα (ανδρικά και γυναικεία), τις ερωτήσεις  προς το Μαντείο της Δωδώνης (π.χ. κάποιοι γονείς ρωτούν αν το παιδί τους θα μιλήσει) και έφτασα στο εντυπωσιακό νεκρικό προσωπείο μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Μέγα μυστήριο ο θάνατος.

Κι όσο κι αν βρήκα τρυφερό το ότι υπάρχει επιτύμβια στήλη για ένα γουρουνάκι (τόσο αγαπητό ήταν φαίνεται το ζώο) που έπεσε θύμα τροχαίου της εποχής εκείνης και θαύμασα τις λεπτομέρειες στο ανάγλυφο, βουβάθηκα μπροστά στον αποχαιρετισμό μιας νεαρής γυναίκας της Ζωής (τραγική ειρωνεία το όνομά της) απ’ τους γονείς της.

Αν σταθείτε εκεί και διαβάσετε τα λόγια αυτών των ανθρώπων για τη μονάκριβη θυγατέρα τους που πέθανε γεννώντας ένα νεκρό παιδί, έτσι θα νιώσετε κι εσείς. Τι οδύνη, τι συντριβή… Μου θύμισε τις φράσεις του  Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας απ’ τη συλλογή διηγημάτων «Αμερικανική λήθη«: «Αν δεν έχεις κλάψει ποτέ και θες να το κάνεις, κάνε ένα παιδί» .

Δεν ήθελα να μείνω πολύ σ’ αυτό το σημείο, ομολογώ, κι έτσι προχώρησα βλέποντας κλεφτά κι άλλες επιτύμβιες στήλες προς τις σκηνές απ’ τον Τρωικό πόλεμο, στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Αχιλλέας, μέχρι που έφτασα στην τοιχογραφία με τη θυσία της Ιφιγένειας. Η σκηνή αυτή του  62-69 μ. Χ., κυριαρχεί τόσο στις αφίσες της έκθεσης, όσο και στον αντίστοιχο οδηγό που μπορείτε να προμηθευτείτε απ’ το Πωλητήριο του Μουσείου.

Τι να πει όμως κάποια, κάποιος, και για το βλέμμα που ανταλλάσουν Αχιλλέας και Πενθεσίλεια, τη στιγμή που εκείνος ενώ τη σκοτώνει την ερωτεύεται; Πως με λίγες γραμμές πέτυχε ο καλλιτέχνης της εποχής ν’ αποδώσει τέτοια ένταση συναισθημάτων σ’ αυτόν τον κύλικα, είναι εκπληκτικό… Πανταχού παρούσες οι αντιφάσεις μας.

Μακάρι να μπορούσα να σας γράψω πολλά ακόμα για κάθε έκθεμα, αλλά είναι αδύνατον. Θα συμπληρώσω μόνο πως είχα το χρόνο, αλλά όχι και ησυχία για να τα μελετήσω όσο ήθελα και πριν τελειώσω την περιήγησή μου, ασχολήθηκα  με τους υπόλοιπους καταδασμούς (κατάρες), κάποιες εκ των οποίων ήταν τρυπημένες με καρφιά για να διατηρηθεί η ενέργειά τους, με τα ομοιώματα που προφανώς χρησιμοποιούνταν για άσκηση συμπαθητικής μαγείας κτλ.

Βέβαια, αυτός ο κρατήρας του 310-300 π. Χ, με το μύθο της Μήδειας, προς το τέλος της έκθεσης, είναι απ’ τους ωραιότερους που έχω δει κι αν πάτε στην έκθεση θα σας δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσετε πολλές σκηνές του. Ευτυχώς υπάρχει στον οδηγό που αγόρασα, γιατί δυστυχώς δεν επιτρέπεται η φωτογράφηση στο χώρο της έκθεσης.

Απογοητεύτηκα μάλιστα, γιατί ενώ αυτό το βιβλιαράκι έχει τα πιο σημαντικά εκθέματα και η τιμή του είναι εξαιρετικά προσιτή (3 ευρώ, όσο και η είσοδος δηλαδή), δεν  συμπεριλαμβάνει αρκετά απ’ αυτά για τα οποία σας έγραψα κι ήθελα πολύ να σας τα δείξω. Απ’ τη στιγμή που οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, περίμενα πως θα υπήρχαν λοιπόν σ’ αυτό όλα τα εκθέματα, αλλά φευ… Θα πρέπει ν’ αρκεστώ σ’ όσα είδα και σ’ ό,τι θα μείνει στη μνήμη μου, για όσο…

Κλείνοντας φυσικά θ’ αναφερθώ στα κεντρικά εκθέματα, στον Έρωτα  (αντίγραφο έργου του Λυσίππου, του 2ου αι. μ. Χ.) και στον Πόθο (αντίγραφο έργου του Σκόπα, επίσης του 2ου αι. μ. Χ). Και θα μοιραστώ μαζί σας, ό,τι αναγράφεται εκεί: «Πόθος είναι η επιθυμία για κάτι μακρινό, για κάτι που λείπει σε αντίθεση με τον Ίμερο που είναι η επιθυμία για κάτι που βρίσκεται στο παρόν κατά την πλατωνική διάκριση». Κι ο καθένας σας ας κάνει τις δικές του σκέψεις…

.

.

.

.

.

.

Advertisements

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής» : Αφιέρωμα «Ακούγοντας φωνές» – Το Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές / Μέρος Β’

•Οκτώβριος 21, 2017 • Σχολιάστε

.

Τετράδια Ψυχιατρικής-Φωνές Β

.

 

Πριν από καιρό είχε παρουσιαστεί εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούν Φωνές, από “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής”. Καθυστέρησα να σας παρουσιάσω και το δεύτερο αλλά να που ήρθε η ώρα. Για την ακρίβεια εντάσσεται στο τεύχος Νο4 του Μαΐου-Αυγούστου που εστιάζει στη θεματολογία “Ναρκωτικά, Υποκατάστατα, Φαρμακευτικές εταιρείες”.

.

Σ’ αυτό λοιπόν θα βρείτε δύο σπουδαία άρθρα από το ιστορικής σημασίας περιοδικό “Science for the People” (“Επιστήμη για τον Λαό”) που αντιπροσώπευε ένα πολύ ριζοσπαστικό εγχείρημα στο τέλος του 20ού αιώνα στην Αμερική , σε μετάφραση του κοινωνικού ανθρωπολόγου  και πρόεδρου του σωματείου εργαζομένων στα κέντρα πρόληψης του ΟΚΑΝΑ, Νίκου Λάιου, στα οποία σίγουρα όπως εγώ θα σταθείτε πολύ.

.

Απ’ το πρώτο θα μάθετε πολλά για τη μεθαδόνη (υπάρχουν ιστορικά στοιχεία κι αναφορές για τη σχέση της ουσίας με συγκεκριμένες πολιτικές και φυσικά με φαρμακοβιομηχανίες) και την ηρωίνη (για τη διάδοση γενικότερα της τοξικομανίας) κι απ’ το δεύτερο θα προβληματιστείτε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, όχι μόνο για τη χρήση του Ritalin στην ΔΕΠΥ, αλλά ευρύτερα για τη συνταγογράφηση  εξαρτητικών φαρμάκων, του τύπου των αμφεταμινών σε μαθητές, στα σχολεία και τους σκοπούς που αυτή εξυπηρετεί.

.

Παρά το ότι μοιάζει να ξεφεύγω απ’ τη θεματολογία της ανάρτησης, δεν μπορώ να μην αναφέρω πως στάθηκα επίσης στο πολύ ενδιαφέρον κείμενο της κυρίας Αφροδίτης Κουκουτσάκη, καθηγήτριας Κριτικής Εγκληματολογίας (διαβάζω άλλωστε κατά καιρούς το blog της), με τίτλο “ Η εικόνα των ναρκωτικών μέσα από την ποινική τους διαχείριση”. Γενικά είναι δύσκολο να έχω “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” στα χέρια μου και να μην διαβάσω όλο το τεύχος, αλλά θα αρκεστώ σ’ αυτές τις αναφορές πριν μπω στο κυρίως θέμα.

.

Η δεύτερη ενότητα λοιπόν του περιοδικού αφορά στην ψυχική υγεία και στο Κίνημα των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, όπως σας ανέφερα στον πρόλογο και περιλαμβάνει τρία ακόμα άρθρα μελών του Δικτύου, τα οποία αποτελούν και συνέχεια του προηγούμενου, αφιερώματος στο Κίνημα.

.

Το πρώτο που υπογράφει η ψυχολόγος Μαριάννα Κεφαλληνού, τιτλοφορείται «Αμοιβαία υποστήριξη συγγενών και φίλων στο χώρο της ψυχικής υγείας – Πως νοηματοδοτούν τα μέλη μιας ομάδας την εμπειρία τους» κι εκεί διαβάζουμε:

.

«Η παρουσία των ομάδων αυτοβοήθειας, αλλιώς ομότιμης ή αμοιβαίας υποστήριξης, γίνεται όλο και πιο αισθητή τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικά στον χώρο της ψυχικής υγείας έχουν θεωρηθεί το ταχύτερα αναπτυσσόμενο είδος υπηρεσιών ανά τον κόσμο από το 1990 και μετά. Εκτός από τις ομάδες που αφορούν ανθρώπους που συναντιούνται  λόγω μιας κοινής επώδυνης ψυχικής εμπειρίας ή κάποιας ψυχιατρικής διάγνωσης, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται και ομάδες συγγενών ή φροντιστών. Κοινή παραδοχή στη διεθνή βιβλιογραφία είναι ότι η ανάγκη υποστήριξης των οικείων ενός ανθρώπου με μια σοβαρή ψυχιατρική διάγνωση είναι μεγάλη, καθώς η διάγνωσή του συνιστά τραυματικό γεγονός γι’ αυτούς.

.

«(…) Η συνεισφορά της παρούσας έρευνας» συνεχίζει η συντάκτρια «έγκειται στο ό,τι αφορά σε ένα σπάνιο παράδειγμα παρέμβασης που προέκυψε στα πλαίσια ενός οργανισμού βάσης, όπως είναι το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές, που λειτουργεί σύμφωνα με τις προαναφερθείσες αρχές αυτοβοήθειας. Ο σκοπός της έρευνας είναι να διευρύνει το νόημα που αποδίδουν τα μέλη της ομάδας στην εμπειρία της συμμετοχής τους σε αυτή».

.

Διαβάστε το ολόκληρο και θα μάθετε μεταξύ άλλων, αν έχει βάση η κριτική «που έχει ασκηθεί στις ομάδες αυτοβοήθειας ως έναν ιδιωτικό χώρο που περιορίζει τα μέλη τους  σε στενούς ατομικούς προβληματισμούς και απομακρύνει ζητήματα από τη δημόσια σφαίρα».

.

Στη συνέχεια του αφιερώματος, υπάρχει το άρθρο του ψυχιάτρου Λυκούργου Καρατζαφέρη με τίτλο: «Ερωτηματολόγιο του Maastricht: Αναζητώντας το νόημα των φωνών -Παρουσίαση κλινικού περιστατικού».. Σ’ αυτό εξετάζεται η χρήση του προαναφερόμενου ερωτηματολογίου στη δουλειά του υπογράφοντα με άτομα που ακούνε φωνές και ειδικότερα με τοξικοεξαρτημένους ασθενείς και παρουσιάζεται το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του Κώστα. Ξεχώρισα την εξής παράγραφο:

.

«Το να ακούει κανείς φωνές είναι σχετικά σύνηθες, σε ποσοστό 2-6% του γενικού πληθυσμού, όπως ενδεικτικά αναφέρουν οι εκτεταμένες έρευνες. Για τον λόγο αυτόν, προκειμένου να βοηθάμε ανθρώπους να τα βγάζουν πέρα, οφείλουμε, τουλάχιστον, να μην τους προσφέρουμε θεραπείες που δεν δουλεύουν. Οφείλουμε να τους επιτρέψουμε να αποφασίζουν οι ίδιοι τι είναι βοηθητικό και τι όχι και για τον λόγο αυτόν χρειάζεται χρόνος, προκειμένου να αποδεχτούν ότι η εμπειρία των φωνών τους ανήκει».

.

Σ’ αυτό το σημείο κρίνω σκόπιμο να σας αναφέρω πως περισσότερα για το θέμα μπορείτε να διαβάσετε σ’ αυτή (για τη δουλειά του Marius Romme και της Sandra Escher) και σ’ αυτή την ανάρτηση (για την ιστορική διαδρομή του Δικτύου Hearing Voices Ελλάδας), ώστε να έχετε ολοκληρωμένη παρουσίαση του ζητήματος και προχωρώ αμέσως στην παρουσίαση του τελευταίου άρθρου του αφιερώματος που υπογράφουν η ψυχολόγος, υποψήφια Διδάκτωρ κλινικής ψυχολογίας του ΑΠΘ  Βασιλική Φενέκου και η Ευγενία Γεωργάκα (που την εποπτεύει), κι έχει τίτλο: «Συγκριτική παρουσίαση μελέτης δυο ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων που βασίζονται στο μοντέλο των Romme & Escher σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών». Η περίληψη του είναι η ακόλουθη:

.

«Η παρούσα συγκριτική μελέτη αφορά σε δύο ατομικές ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις σε άτομα με εμπειρία ακρόασης φωνών, που βασίζονται στο μοντέλο των Rοmme & Escher. Ο συμμετέχων της πρώτης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικας άνδρας σε οξεία φάση πρώτου επεισοδίου ψύχωσης και ο συμμετέχων της δεύτερης ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης είναι ένας ενήλικος άνδρας σε οξεία φάση με χρόνια πορεία εκδήλωσης επεισοδίων ψύχωσης. Ο στόχος των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων ήταν η ανάκτηση του προσωπικού ελέγχου σε σχέση με την εμπειρία ακρόασης φωνών, η αύξηση της εναισθησίας και η σύνδεση των φωνών με την προσωπική ιστορία των ατόμων. Οι συγκεκριμένες ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις αποτελούν έναν συνδυασμό εφαρμογής του μοντέλου των Romme & Escher και εκπαίδευσης σε στρατηγικές γνωστικής συμπεριφορικής προσέγγισης με στόχο τη διαχείριση των φωνών. Η επιλογή τους έγινε με σκοπό να αναδειχτούν οι αλλαγές που πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία της θεραπευτικής παρέμβασης σε ένα άτομο που βρίσκεται σε πρώτο επεισόδιο ψύχωσης και σε ένα άτομο που έχει μια σχετικά χρόνια πορεία επεισοδίων ψύχωσης».

.

Ολοκληρώνοντας ν’ αναφέρω.πως όσες και όσοι επιθυμείτε να αγοράζετε «Τα Τετράδια Ψυχιατρικής», μπορείτε να βρείτε τα τεύχη σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας ή να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις «Βήτα», ώστε να σας αποσταλούν με πιο φθηνά μεταφορικά έξοδα. Αν ενδιαφέρεστε να γίνετε και συνδρομητές του σπουδαίου αυτού περιοδικού απευθυνθείτε στο email: tetradiapsy@gmail.com.

.

.

.

.

.

Επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία»: Παρασκευή, 20/10/17, στις 19.00

•Οκτώβριος 16, 2017 • Σχολιάστε

.

Η επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία»,  θα γίνει την Παρασκευή, 20/10/17, στις 19.00, στον χώρο του «Δικτύου Hearinig Voices», Τροίας  44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν θα είναι οι εκπαιδευτικές συναντήσεις της «Πρωτοβουλίας» (οι θεματικές γύρω από τις οποίες θα κινηθούν φέτος και οι τρόποι οργάνωσης και διεξαγωγής τους), οι τρέχουσες εξελίξεις στον χώρο της Ψυχικής Υγείας,τα αιτήματα προς το «Δίκτυο ‘Ψ’-Για τα Δικαιώματα» (και σχετικά μ’ αυτό ζητήματα) , καθώς και ό,τι ακόμη προκύψει.

.

 

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.
.
.
.
.
.
 

Η «Oaxaca» μου στο «Μονόκλ»…

•Οκτώβριος 8, 2017 • Σχολιάστε

.

Μονοκλ.jpg

.

Είχα καιρό να γράψω κάποιο καινούριο κείμενο ειν’ η αλήθεια. Για πολλούς λόγους. Αλλά μόλις το έκανα, πριν από λίγες μέρες, το έδωσα αμέσως με μεγάλη χαρά στο εξαιρετικό «Μονόκλ» του αγαπημένου φίλου, σπουδαίου Ποιητή Αντώνη Τσόκου, που καιρό τώρα με παρότρυνε κάτι να ετοιμάσω.

Με δική του πρωτοβουλία έχει φιλοξενήσει κι άλλα κείμενά μου που ξεχωρίζει εκεί, δηλαδή την «Εξομολόγηση«, αλλά κι ένα απόσπασμα απ’ το διήγημα «Χορεύουμε;» (που συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο μου βιβλίο «Το ποτάμι στον καθρέφτη») και τον Ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Μ’ όσο μωβ μου απέμεινε, όπως ήδη του είπα…

Σε πρώτη δημοσίευση λοιπόν, αυτή τη φορά,  η «Oaxaca» που μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Ο Αντώνης φρόντισε γι’ αυτό. Πλαισίωσε δε τις λέξεις μου με μια φωτογραφία που δεν του είπα πόσο λάτρεψα. Είναι επόμενο όμως μετά από τόσα χρόνια που μας συνδέει αυτή η Φιλία να καταλαβαίνει μερικά πράγματα χωρίς να του τα εξηγήσω. «Είδε» το μπλε της αγαύης με τον τρόπο του λοιπόν…

Ένα ξεχωριστό Ευχαριστώ έχω όμως και για την κυρία Μάχη Τζουγανάκη, αρχισυντάκτρια  του ιστότοπου «τοβιβλίο.net» για όσα έγραψε δημόσια για μένα με αφορμή την «Oaxaca» και για τρεις γυναίκες που μεταξύ άλλων την αναδημοσίευσαν, δηλαδή την Ιωάννα Μωραϊτου, την Σοφία Νέντου και τη Μαίρη Βλαχάκη. Είναι όμορφο που τόσο συχνά τις αισθάνομαι κοντά μου, ακόμη κι αν τα βλέμματά μας δεν συναντιούνται.

Kαλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

Παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Μεγαλοοικονόμου: «ΛΕΡΟΣ – Μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής Ψυχιατρικής» / Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017 στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ

•Οκτώβριος 7, 2017 • Σχολιάστε

.

leros

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Για πολλούς η Λέρος, όταν προέκυψε ως «διεθνές σκάνδαλο» και «ντροπή», ταυτιζόταν με το αδύνατο της αλλαγής. Ώστόσο, όπως αποδείχτηκε, το δυνατό, αυτό που κάθε φορά μπορεί να γίνει, δεν είναι μια υποκειμενική επινόηση του μυαλού μας, αλλά υπάρχει μέσα στο πραγματικό ως η αντίφαση που το ωθεί στο ξεπέρασμα του μέσα από την υποκειμενική μας παρέμβαση.

Θα πραγματοποιηθούν δύο προβολές για το ψυχιατρείο στη Λέρο, ένα 15λεπτο απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του Gabriele Palmieri, «Leros, il sole e la luna» (1995) με την μαρτυρία νοσηλεύτριας στο ΚΘ Λέρου και μια 20 λεπτη ταινία με εικόνες από την ιστορία των μεταπολεμικών διαδοχικών εγκλεισμών στη Λέρο.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη συμμετοχή του συγγραφέα.

Στην εκδήλωση θα συλλέγουμε τρόφιμα, φάρμακα και είδη σωματικής υγιεινής για τους πρόσφυγες του Λαυρίου.

Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017, στις 7μμ στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ

.

.

.

.

.

«Η Ρουτίνα»: Μια συγκινητική και πολυβραβευμένη ταινία για τις αλήθειες του Αυτισμού

•Οκτώβριος 5, 2017 • Σχολιάστε

.

Η Ρουτίνα

.

Την ταινία αυτή αποφάσισα σήμερα να την ανεβάσω εδώ, όχι επειδή γνωρίζω τους ταλαντούχους συντελεστές της, δηλαδή το σκηνοθέτη Δημήτρη Άντζου, την σεναριογράφο Καλλιόπη (Βίλλυ) Κωτούλα και τον Διευθυντή Φωτογραφίας Νίκο Κακωνά.

.

Όχι επειδή συνεργαστήκαμε άψογα μαζί τους τόσο στο «Άγγιξέ με» με τον Γιώργο Τριανταφύλλου, όσο και στο «Ξέχασέ με» με τη Μαίρη Αθανασίου και τον Παναγιώτη Λιανό. Όχι επειδή έχω να θυμάμαι το φιλόξενο σπίτι τους.

.

Αλλά γιατί πραγματικά η ταινία τους είναι σπουδαία, με συγκίνησε και αξίζει να τη δείτε κι εσείς. Σχολίαζα μάλιστα πρόσφατα για το «Atypical» πως απ’ τη συγκεκριμένη σειρά δεν θα καταλάβετε πως είναι η ζωή των ανθρώπων που είναι διαγνωσμένοι στο αυτιστικό φάσμα και παρουσιάζουν την κλινική εικόνα που έχει περιγραφεί ως σύνδρομο Κanner, του «τυπικού αυτισμού» δηλαδή.

.

Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Θα έχετε πλήρη εικόνα της κατάστασης (αν κι ο πρωταγωνιστής ως κάποιο βαθμό αυτοεξυπηρετείται), το πως τη βιώνουν τα άτομα αλλά και το υποστηρικτικό τους περιβάλλον. Δεν θα γράψω περισσότερα πράγματα λοιπόν. Θα σας παραπέμψω στα λίγα που έγραψε η Βίλλυ, πριν λίγες ώρες στο status της:

.

«Μετά από τρία και πλέον χρόνια πορείας σε φεστιβάλ, εκδηλώσεις και ημερίδες, έφτασε η στιγμή να δημοσιοποιηθεί η συνολική μας προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση πάνω στο θέμα του αυτισμού«.

.

Δείτε τη κι εσείς κι ανατρέξτε για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ, στη σελίδα της ταινίας δηλαδή στο Facebook. Το μόνο που έχω να κάνω εγώ είναι να δώσω συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν στη δημιουργία της και να τους ευχηθώ καλή επιτυχία στα νέα τους εγχειρήματα.

.

.

.

.

.

.