ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

•Ιουλίου 3, 2018 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

image.png

.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ.

.

   Είναι ευρέως γνωστό ότι, μετά από 30 χρόνια υποτιθέμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα, δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Η κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό σύστημα ψυχικής υγείας είναι εξ ολοκλήρου νοσοκομειοκεντρική, με κατασταλτικά χαρακτηριστικά, χωρίς σχεδόν καθόλου κοινοτικές υπηρεσίες και με τις ακούσιες εισαγωγές στις ψυχιατρικές μονάδες να φτάνουν το 65% του συνόλου των εισαγωγών, πάντα εκτελεσμένες από την αστυνομία με τη χρήση χειροπεδών.

.

   Σε αυτή την κατάσταση, η μόνη απάντηση που διαμορφώθηκε από το Υπουργείο Υγείας, και που βρίσκεται σε διεργασίες εφαρμογής της, είναι η εισαγωγή, και στην Ελλάδα, της «Υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα«. Αυτό σημαίνει ότι, μετά από ψυχιατρική γνωμάτευση και με εισαγγελική εντολή, ο/η ασθενής θα πρέπει να συμμορφώνεται στην εντολή (της Υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα) για λήψη της φαρμακευτικής του/της αγωγής (ενέσιμη αγωγή σε μηνιαία ή τριμηνιαία βάση), ειδάλλως θα εισάγεται ακούσια σε ψυχιατρική κλινική (σε ψυχιατρείο ή σε γενικό νοσοκομείο).

.

   Πρόκειται για μία πρακτική που διαχέει και ταυτόχρονα επιτείνει τον κοινωνικό έλεγχο στην κοινότητα. Στην κατεύθυνση μιας ψυχιατρικής πρακτικής, που αντί να δημιουργεί και να θέτει σε προτεραιότητα μια πραγματικά θεραπευτική σχέση με τον/την ασθενή, μια πραγματική επικοινωνία μαζί του/της, και μια αλληλεπίδραση και διαπραγμάτευση σε ισότιμη βάση με τον/την ψυχίατρο, θα ακολουθήσει, πολύ περισσότερο από ό,τι τώρα, μια κατασταλτική προσέγγιση, μεταφέροντας τις ιδρυματικές πρακτικές στην κοινότητα, στο χώρο όπου ζει ο/η ασθενής. Βιώνοντας έτσι, το άτομο, τη θεραπεία και τη θεραπευτική σχέση, ως έναν συνεχή εξαναγκασμό, ως μια αέναη καταπίεση, με την επικείμενη απειλή των συνεπειών, σε περίπτωση που αρνηθεί την αναγκαστική φαρμακευτική αγωγή.

.

   Αυτή είναι η επίσημη προσέγγιση για την αντιμετώπιση του υψηλού ποσοστού των ακούσιων νοσηλειών, μια προσέγγιση που στοχεύει στη μείωση του ποσοστού, αλλά μόνο πλασματικά, δεδομένου ότι δε θέτει υπό αμφισβήτηση το ίδιο το σύστημα που τις παράγει. Παράλληλα, είναι ευρέως γνωστό ότι ο διεθνώς διακηρυγμένος στόχος της «ακούσιας θεραπείας στην κοινότητα», που είναι η μείωση των ακούσιων νοσηλειών και του επικρατούντος φαινομένου της «περιστρεφόμενης πόρτας», δεν επετεύχθη – το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης αποτυχία. Παρόλο που τα στοιχεία (όπου είναι διαθέσιμα) καταδεικνύουν ότι η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική, ως προς την αποτροπή επανεισαγωγής του/της ασθενούς σε νοσοκομειακές μονάδες, και ότι περιορίζει την αυτονομία του/της ασθενούς, παραμένει μια διαδεδομένη πρακτική ακούσιας θεραπείας σε αρκετές χώρες (βλ. «Mapping and Understanding Exclusion: Institutional, coercive and community-based services and practices across Europe». Project report. Mental Health Europe, Brussels, Belgium, 2018).

.

   Η μόνη πραγματική λύση απέναντι στον τεράστιο αριθμό ακούσιων νοσηλειών είναι η προώθηση και η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου κοινοτικά βασισμένου συστήματος ψυχικής υγείας, με την απαραίτητη χρηματοδότηση, την κατάλληλη στελέχωση (σε αριθμό και σε εκπαίδευση προσωπικού) και μια διαφορετική ψυχιατρική ˝πρακτική και κουλτούρα˝, ριζικά εναλλακτική στον ιδρυματισμό, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας.

.

Ως εκ τούτου, η συνάντηση ˝40#180 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ˝. Συμμετοχή, Δικαιώματα του Πολίτη και διαδικασίες μεταρρύθμισης στην Ιταλία και παγκοσμίως, 40 χρόνια μετά το νόμο 180. Συνδιάσκεψη συλλογικά δρώντων και οργανισμών γιατην αλλαγή ,με περισσότερους από 500 αντιπροσώπους από 32 χώρες, οργανωμένη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ) και τους International Mental Health Collaborating Network (IMHCN), World Association Psychosocial Rehabilitation (WAPR), UNASAM, Fondazione Franca e Franco Basaglia, LegaCoopSociali FVG, Conferenza Permanente per la Salute Mentale nel Mondo Franco Basaglia” (CoPerSaMM), StopOpg, Forum Salute Mentale, Società Italiana Epidemiologia Psichiatrica (SIEP), Psichiatria Democratica (PD), European Community Mental Health Service providers network (EuCoMS), World Association for Psychosocial Rehabilitation (WAPR) Italia, World Federation for Mental Health (WFMH), υποστηρίζει την ακόλουθη δήλωση και θέση:



Η «Υποχρεωτική Θεραπεία στην Κοινότητα»

Δεν πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και πουθενά αλλού

.

.

.

.

.

Advertisements

Ρογήρος Δέξτερ: ΣΤΙΓΜΕΣ Ή Όνειρο με την Μαριάννα

•Ιουνίου 30, 2018 • Σχολιάστε

.

Marianne Werefkin, Love Eddy

.

ΣΤΙΓΜΕΣ Ή Όνειρο με τη Μαριάννα

Η Μαριάννα στον καθρέφτη
Χτενίζει τον ήλιο στα μαλλιά της·
Η Μαριάννα στο όνειρο
Χορεύοντας σα νιφάδα την Άνοιξη
Σκύβει να μ’ αγκαλιάσει
Και ύστερα χάνεται
Αμέτρητα γελαστά φιλιά
Σε δρόμους σκοτεινούς
Με το φόρεμά της ν’ ανεμίζει
«Φωτιά μοναχή»
Καθώς να μην υπήρξε η σκιά της·
Η Μαριάννα πάνω στην κούνια
Ανέμελα γέλια
Λικνίζουν τρανταχτά τα παιδικά της χρόνια·
Η Μαριάννα στο πίσω κάθισμα
Νύχτες και νύχτες που αλητεύαμε
Λιωμένοι ως το κόκαλο
Τραγουδάει «Slave to Love»
Και «More Than This»
Φωνή λεπτή τού αηδονιού
Πού ξέρει να τσακίζει τις χορδές του
Όταν πρέπει στις φυλλωσιές
Νεράιδα που σαγηνεύει στη ρεματιά
Τριζόνι που τρυπώνει
Γλυκά στο στόμα
Και σβήνει αργά ή λαλιά του·
Η Μαριάννα – και πάλι – κλείνει τα μάτια
Και ονειρεύεται
Τα χρόνια που έρχονται και φτάνουν
Ιππότες με λαμπερή πανοπλία
Άρχοντες σε χρυσά σκαραμάγγια·
Πάνε μέρες
Σαν αιώνες που άκουσα
Μια τελευταία φορά
Τη Μαριάννα στο τηλέφωνο
Όλο και πιο μακρινή
Να στάζει πίκρα πάνω στη θλίψη
Να με μοιράζει γελώντας στα σκυλιά
Για να πω θάλασσα αυτά τα τραγούδια
Για να ‘ρθεί να με βρει
Εκείνο το τέλος που λένε ότι λυτρώνει.

29.05.2018

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

.

.

.

.

*O πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση απ’ την κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ : Παρασκευή 29 Ιούνη στις 7 μ.μ. στην πλατεία Μερκούρη

•Ιουνίου 28, 2018 • Σχολιάστε

IMG_20180628_192018~3

 

ΠΙΚΠΑ 2α

 

«Τα Τετράδια Ψυχιατρικής»- Αφιέρωμα: Εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους / Ψυχική Υγεία των προσφύγων-μεταναστών

•Ιουνίου 21, 2018 • Σχολιάστε

.

Τετραδια Ψυχιατρικής- εξαρτημένες και πρόσφυγες

.


Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” που είναι αφιερωμένο στις εξαρτημένες μητέρες και τα παιδιά τους απ’ τη μια πλευρά και στην ψυχική υγεία των προσφύγων-μεταναστών απ’ την άλλη.

Για την ακρίβεια στο τεύχος αυτό συγκεντρώθηκαν οι ομιλίες από δύο αντίστοιχες ημερίδες: η πρώτη διοργανώθηκε απ’ το Δίκτυο για τις Εξαρτημένες γυναίκες, μητέρες και τα παιδιά τους κι η δεύτερη απ’ τον Συντονισμό για τους Πρόσφυγες και Μετανάστες.

Στο εισαγωγικό άρθρο σύνταξης η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, εκείνη δηλαδή με την μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο, γράφει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων:

Η στροφή στις ουσίες, στην ηλικία της εφηβείας ή και της προεφηβείας, συνδέεται, οπωσδήποτε με οδυνηρά βιώματα τυραννίας από τον πατέρα ή τον αδελφό, βιώματα εξουσιαστικών σχέσεων μέσα και έξω από την οικογένεια και την ανάγκη να αντιδράσουν (ενν: οι γυναίκες αυτές), έστω και σπασμωδικά σε αυτά, να ξεφύγουν από την καταπίεση. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε αυτή τη στροφή και ως μια μορφή διαμαρτυρίας ή και εξέγερσης ενάντια στον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς, για τον οποίο προοριζόταν και τον οποίο αντιπροσώπευε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η μητέρα, η οποία λειτουργούσε περισσότερο ως αντί-πρότυπο. Ήταν όμως μαι εξέγερση εξαρχής υπονομευμένη, καθόλου απελευθερωτική, αφού παγιδεύτηκε από τα ίδια τα εσωτερικευμένα στερεότυπα για το γυναικείο φύλο, αναπαράγοντας τον αποκλεισμό, την εσωτερική κι εξωτερική εξορία”.

Ακολουθούν οι εισηγήσεις των ψυχολόγων Ελένης Μαρίνη (υπεύθυνης της Κινητής Μονάδας Street -work του ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΙΣ), Μυρτώς Παπαδοπούλου (μέλους της ίδιας Μονάδας) και Μαρίας Σφηκάκη (Επιστημονικά Υπεύθυνης του Ειδικού Προγράμματος Εξαρτημένων Μητέρων με τα Παιδιά τους της Μονάδας Απεξάρτησης 18 Άνω).

Πέρα απ’ τους κοινούς άξονες των ομιλιών τους που συνάδουν και με όσα επισημαίνουν οι κοινωνικοί λειτουργοί Έλλη Δρακάκη (απ’ τον ΟΚΑΝΑ), Αθηνά Χαραλάμπους (ΓΝΑ «Αλεξάνδρα») καθώς και άλλες εισηγήτριες και τις ελλείψεις που εντοπίζουν, εμμένουν και στην επιτακτική ανάγκη για πρώιμη  παρέμβαση και διεπιστημονική συνεργασία (ώστε να δημιουργηθούν εξειδικευμένες υπηρεσίες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας όπως σε χώρες της Ευρώπης σαν την Δανία, τη Φινλανδία κ.α),  για τη δημιουργία ξενώνα που να παρέχει προσωρινή φιλοξενία των γυναικών, για την ύπαρξη μητρώου καταγραφής και παρακολούθησης των βρεφών που γεννήθηκαν από εξαρτημένες μητέρες κτλ, ξεχώρισα ένα σημείο που υπογράμμισε  η κυρία Σφηκάκη και σας το παραθέτω:

«Προβληματισμοί εγείρονται για την καταλληλότητα της εξαρτημένης γυναίκας στην ανάληψη του μητρικού της ρόλου. Η Taylor (1993) αναφέρει ότι οι έρευνες είναι αντιφατικές ως προς την ικανότητά της. για παράδειγμα ερευνητικό πρωτόκολλο στη Σκωτία συμπεραίνει ότι οι εξαρτημένες γυναίκες είναι ικανές να φροντίσουν με υπευθυνότητα τα παιδιά τους, ενώ βρέθηκε ότι οι ελπίδες και οι προσδοκίες που έχουν γι’ αυτά δεν διαφέρουν απ’ τις μητέρες που δεν κάνουν χρήση. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της χρήσης κάνουν σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν από φόβο μην κάνουν κακό στο έμβρυο και έχουν την επιθυμία, όταν αυτό γεννηθεί να γίνουν καλές μητέρες. Η δική μας κλινική εμπειρία επιβεβαιώνει αυτό το εύρημα, με τη διαμεσολάβηση φυσικά της θεραπείας».

Στάθηκα σ’ αυτό το σημείο γιατί βέβαια είναι παρήγορο, ειδικά αν σκεφτούμε πως οι εγκυμοσύνες των περισσοτέρων απ’ τις γυναίκες αυτές είναι ανεπιθύμητες, προκύπτουν μες το εξαρτητικό τους περιβάλλον και συχνότατα οι πατέρες είναι ομοίως χρήστες.

Για να δούμε όμως και μερικά σημεία απ’ τις ομιλίες όσων συμμετείχαν στη δεύτερη ημερίδα για την ψυχική υγεία των προσφύγων και μεταναστών, την οποία άλλωστε παρακολούθησα κι εγώ.

Είχα ήδη ξεχωρίσει τις ομιλίες των: Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου (ψυχιάτρου), Δώρας Κουτσανέλλου (ψυχολόγου) και Δήμητρας Ξενάκη (ψυχολόγου) κι έτσι εύλογα θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα απ’ αυτές.

Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου στην ομιλία του με τίτλο  «Η ανάγκη για μια διαπολιτισμική προσέγγιση στην ψυχική οδύνη του πρόσφυγα», επισήμανε τα εξής:

«Πέρα από το στοιχειώδες ζήτημα της γλωσσικής επικοινωνίας, που και αυτό επαφίεται στην περιστασιακή (και όχι καθημερινή και/ή όποτε προκύπτει ανάγκη) διάθεση μεταφραστών από κάποιες ΜΚΟ (μεταφραστών που θα έπρεπε να είναι κατάλληλοι για  το συγκεκριμένο έργο το οποίο καλούνται να επιτελέσουν), υπάρχει το ζήτημα της ουσιαστικής επικοινωνίας του λειτουργού ψυχικής υγείας με τον πρόσφυγα που προσέρχεται (ή προσάγεται) στις υπηρεσίες. Αν, δηλαδή, ο λειτουργός είναι σε θέση, αν έχει τα εφόδια, «να δει», «ν’ ακούσει» και να κατανοήσει την έκφραση της οδύνης του πρόσφυγα στο ιδιαίτερο έδαφος της δικής του  πολιτισμικής συγκρότησης, των ιδιαίτερων αξιών, πεποιθήσεων και νοημάτων που αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο σηματοδοτεί και τα οποία μορφοποιούν την έκφραση της ψυχικής οδύνης».

Η Δώρα Κουτσανέλλου στη δική της ομιλία με τίτλο «Γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες και παρεμβάσεις ψυχολογικής υποστήριξης» στην οποία άκουσα με πολύ ενδιαφέρον όσα είπε για τις μουσουλμάνες γυναίκες, ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Αν ενσκήψει κανείς στην ατομική εμπειρία της κάθε μίας από αυτές τις γυναίκες και στις αντανακλάσεις αυτής της εμπειρίας στη ζωή και στις σχέσεις, μπορεί να διαπιστώσει ότι η επικρατούσα τάση για αποκλειστική προσέγγιση αυτών των εμπειριών με κριτήριο τη θρησκευτική κυρίως κουλτούρα είναι ανεπαρκής. Μόνο αν κατανοήσουμε προσεκτικά κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις διαφορετικές ιστορικές πολιτικές και κοινωνικές αφετηρίες τους, μπορούμε να διακρίνουμε τις διαφορετικές όσο και κοινές προσωπικές και συλλογικές διαδρομές προς έναν κοινό στόχο. Μια ‘καλύτερη ζωή‘ ».

Με τη σειρά της η Δήμητρα Ξενάκη μοιράστηκε εμπειρίες, σκέψεις, προβληματισμούς στη διαδρομή της με πρόσφυγες και μετανάστες ως εθελόντρια σε Κοινωνικό Ιατρείο κι αφού εξήγησε πως: «Ως θεραπευτική επιλογή, όσο υπάρχει αυτό το «ΚΑΙ» που εμπεριέχει στην αφήγηση των προσφύγων ΚΑΙ τα δύσκολα καταστροφικά γεγονότα αλλά ΚΑΙ την αναφορά και εστίαση στις ικανότητες που χρειάστηκαν για να ανταπεξέλθουν σ’ αυτά τα γεγονότα, είναι ένας τρόπος που στόχο έχει να ενεργοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις των ανθρώπων που έρχονται από πολέμους και καταστροφές» έθεσε μια σειρά ερωτημάτων που σχετίζονται τόσο με τον χαρακτηρισμό των προσφύγων από ιθύνοντα ως ειδικής κατηγορίας ανθρώπων «εκπληκτικής ανθεκτικότητας», όσο και με το δικό μας ρόλο ως ειδικών:

«Κι εμείς οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας δεν απουσιάζουμε απ’ το να έχουμε μια ισχυρή φωνή στην κοινωνία γι’ αυτή την εξαντλητική κι απάνθρωπη ψυχική κατάσταση που υφίστανται τόσο καιρό άνθρωποι που ακολούθησαν το δρόμο της προσφυγιάς

Αυτό αρκεί να σκεφτούμε όλες, όλοι. Εγώ πριν κλείσω με μια παράγραφο από κείμενο που μετέφρασε ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Νίκος Λάιος, θα γράψω ξανά πως αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο το τεύχος μιας και φυσικά έκανα υποκειμενική επιλογή αφενός κι αφετέρου δεν μπορούσα να δώσω και μεγαλύτερη έκταση εδώ ώστε να συμπεριλάβω κι άλλες πληροφορίες. Οι ομιλίες για παράδειγμα του ψυχιάτρου Φώτη Κουνιάκη και της ψυχολόγου Χρύσας Γιαννοπούλου ήταν εξίσου διαφωτιστικές όπως θα δείτε όσες, όσοι διαβάσετε το συγκεκριμένο τεύχος.

Για το τέλος όμως, κάτι απ’ το αφιέρωμα στο περιοδικό Scince for the People για το οποίο έχει γίνει ξανά λόγος στις αναρτήσεις που θα δείτε εδώ κι εδώ. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για αναδημοσίευση του άρθρου της Πατρίτσια Πάρσονς με τίτλο «Ριζοσπαστική Θεραπεία: ζώντας από μέσα ως έξω»  (μια θεραπεία που βασίστηκε στις ιδέες των Τhomas Szasz, R. D. Laing, Erving Goffman) και στάθηκα πολύ σ’ αυτό το σημείο:

“Οι μηχανισμοί που μας προτρέπουν να εσωτερικεύσουμε την καταπίεση, που βιώνουμε, δεν μας είναι όλοι γνωστοί. Χρειάζεται να συνδυάσουμε θεωρητική και πρακτική εργασία σε μια διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης μιας “νέας κοινωνικής ψυχολογίας, που εντοπίζει κάθε άνθρωπο μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο·  μιας κοινωνικής ψχολογίας που αναπτύσσεται και θρέφεται απ’ τις εγγενείς αντιφάσεις αυτών των πλαισίων”.

Καλή ανάγνωση.

.

.

.

.

Εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο από το 18 Άνω για την Παγκόσμια Ημέρα Ναρκωτικών

•Ιουνίου 20, 2018 • Σχολιάστε

.

35736017_1260881444047822_3189570145689272320_n

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παγκόσμια ημέρα κατά των Ναρκωτικών
Πρόγραμμα εκδηλώσεων του 18 ΑΝΩ – ΨΝΑ (Τρίτη 26/6/2018)

Στα πλαίσια της «Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών η Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ σε συνεργασία με φορείς της ευρύτερης κοινότητας ενώνουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να στείλουν το μήνυμα ότι η εξάρτηση είναι και κοινωνικό φαινόμενο και η επίλυσή του χρειάζεται την συμμετοχή όλων μας.

Η πρόληψη της χρήσης τοξικών ουσιών απαιτεί διαρκεί αγώνα, ενημέρωση , ευαισθητοποίηση και συμμετοχή όλων των φορέων και όλων των ατόμων.  Η αντίσταση στη χρήση τοξικών ουσιών ως τρόπος ζωής  για τους νέους ανθρώπους θα δυναμώσει μέσα από την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα, τη συμμετοχή και τη δράση.

Βασιζόμενοι στα προαναφερόμενα , ως  Θεραπευτική Ομάδα του 18 Άνω σας προσκαλούμε όλους, στις παρακάτω εκδηλώσεις την Τρίτη 26/6/2018:

Σε συνεργασία με το θεραπευτικό πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ του δήμου Καλλιθέας

9.00-12.00:   Διεξαγωγή Τουρνουά ποδοσφαίρου από θεραπευόμενους των κοινωνικών επανεντάξεων τεσσάρων θεραπευτικών προγραμμάτων. Το τουρνουά πραγματοποιείται στο γήπεδο 5*5 στον Ταύρο. (Σταθμός Ταύρου ΗΣΑΠ)

Σε συνεργασία με το Δήμο ΔΑΦΝΗΣ – ΥΜΗΤΤΟΥ (Πλατεία Δημαρχείου,  Έλλης 1)

19.30:  Παράσταση της ομάδας Κούκλας – Μαριονέτας, στο έργο «BIRDY». Απευθύνεται σε εφήβους και ενήλικες μόνο (όχι σε παιδιά)   και αφορά την πρόληψη της χρήσης τοξικών ουσιών. Το έργο έχει γραφτεί από τους θεραπευόμενους της κοινωνικής επανένταξης που συμμετέχουν στην προαναφερόμενη ψυχοεκπαιδευτική ομάδα.(Διάρκεια 35-40 λεπτά)

20.20 : Παρουσίαση παραδοσιακών χορών από την σχετική ομάδα επανένταξης « Ο γανωτζής», χοροί από την Ήπειρο (διάρκειας 20 λεπτά)

20.50 :  Παρουσίαση της ομάδας μουσικής των θεραπευομένων από τις επανεντάξεις του 18 Άνω «Τολμήσαμε να ονειρευτούμε , να επικοινωνήσουμε, να ζήσουμε, να αγαπήσουμε ….πιστεύουμε σε ένα καλύτερο κόσμο» (διάρκεια 20 λεπτά)

21.15 :  Θεατρική παράσταση στο έργο «Το παιδί με τη Βαλίτσα» του Μάικ Κέιν  από τη θεατρική ομάδα των θεραπευομένων των επανεντάξεων του 18 ΑΝΩ (διάρκεια 50 λεπτά)

Κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων στον ίδιο χώρο θα υπάρχουν εκθέματα από τις δημιουργίες των θεραπευομένων των κοινωνικών επανεντάξεων  του 18 ΑΝΩ,  Πηλού – Φωτογραφίας και Κοσμήματος.

Ελεύθερη είσοδος

.

.

.

.

.

.

Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’: Πέμπτη 28/6/2018 στις 7 μμ. στο χώρο του «Δικτύου Hearing Voices Αθήνας»

•Ιουνίου 19, 2018 • Σχολιάστε

.

Καλούμε όλες και όλους στην συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, την Πέμπτη, 28/6/2018, στις 7 μμ.

Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν:

-Η συνέχεια των κινητοποιήσεων/αντιστάσεων στην επιχειρούμενη εφαρμογή της «Ακούσιας Θεραπείας στην Κοινότητα».

-Συζήτηση για την προκαταρκτική έκθεση της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων κλπ», που επισκέφθηκε πρόφατα στην Ελλάδα ψυχιατρικές μονάδες, χώρους εγκλεισμού/»φιλοξενίας» προσφύγων, Κορυδαλλό κλπ.

-Ενημέρωση/συζήτηση σχετικά με το συνέδριο της ΠΟΚΟΙΣΠΕ για την Κοινωνική Επιχειρηματικότητα στην Υγεία.

-Εξέταση της δυνατότητας οργάνωσης ανοιχτής εκδήλωσης για τα 40 χρόνια του ν. 180/78 («νόμου Μπαζάλια») στην Ιταλία, με προβολή ταινίας.

– Συζήτηση για την ανάγκη (και την δυνατότητα) οργάνωσης συστηματικής παρέμβασης στους ψυχιατρικούς θεσμούς «και από τα μέσα».

-Ζητήματα του Δικτύου ‘Ψ’

και ό,τι άλλο προκύψει.

Η συνάντηση θα γίνει στο χώρο του «Δικτύου Hearing Voices Αθήνας», Τροίας 44, κοντά στην πλ. Βικτωρίας.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.