Λέρος, μια ζωντανή αμφισβήτηση της κλασικής ψυχιατρικής: 28/4, 8.30 μμ, στη Λοκομοτίβα

•Απρίλιος 22, 2017 • Σχολιάστε

.

image.png

.

ΛΕΡΟΣ

.

Κάλεσμα σε μια ζωντανή αμφισβήτηση

της κλασικής ψυχιατρικής

“…Επιστημονικοί σωφρονισμοί μιας κοινωνίας φυλακής

τα ψυχολογικά προβλήματα τα λύνουν με τη βία….”

Την Παρασκευή 28 Απρίλη στις 8.30μμ στο

Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο-καφέ Λοκομοτίβα

(Σολωμού & Μπόταση 7, Εξάρχεια)

με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του

Θ. ΜεγαλοοικονόμουΛΕΡΟΣ μια ζωντανή αμφισβήτηση

της κλασικής ψυχιατρικής”, από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ,

θα γίνει παρουσίαση και συζήτηση με τον ίδιο,

την Κατερίνα Μάτσα και τον Λάμπρο Γιώτη, ψυχίατρους,

καθώς και με μέλη της ιστορικής πανκ μπάντας των STRESS.

.

Στην εκδήλωση θα προβληθεί 25’ ταινία ντοκουμέντο

Εικόνες από την ιστορία του στρατοπεδικού εγκλεισμού στη Λέρο

και 5’ βίντεο ντοκουμέντο από την δραματοθεραπεία στα πλαίσια της αποασυλοποίησης του ψυχιατρείου

Επίσης θα προβληθεί και η πρώτη εκτέλεση του “Λέρος” των STRESS,
το 1984- 85

.

-Σας περιμένουμε να παρακολουθήσετε και να συμμετάσχετε στην

κουβέντα για την κατανόηση της ιστορίας, αλλά και για ένα κίνημα

ενάντια στους κάθε είδους αποκλεισμούς….

-στη συνέχεια θα ακολουθήσει DJset με punk rock new wave μουσική…

.

.

.

.

.

Η Επιστήμη της Ευτυχίας, ο Αλτρουισμός και η Ευδαιμονία- Mέρος ΙV

•Απρίλιος 21, 2017 • Σχολιάστε

.

Για να συνεχίσουμε λοιπόν σήμερα από εκεί που είχαμε μείνει την τελευταία φορά. Έχουν κι άλλα λέτε να μας πουν οι έρευνες; Έχουν. Το να είμαστε αλτρουιστές όπως ήδη αναφέραμε, μας κάνει να αισθανόμαστε πιο ήρεμοι, λιγότερο καταθλιπτικοί κι αυξάνει την αυτοπεποίθησή μας. Για να δούμε όμως τι σημαίνει αυτό πιο συγκεκριμένα.

Σύμφωνα λοιπόν με μετρήσεις που δημοσιεύτηκαν στο “Social Capital Community Benchmark Survey,” από ερευνητές του Harvard University αυτοί που προσφέρουν χρόνο ή χρήματα σε άλλους είναι κατά 42% πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένοι απ’ αυτούς που δεν δίνουν τίποτα. Ίσως γι’ αυτό ο Dalai Lama κάνοντας λογοπαίγνιδιο μιλάει για τον “selfish altruism”, για τον εγωιστικό αλτρουισμό δηλαδή, υπονοώντας πως ο εαυτός μας επωφελείται όταν έχουμε αλτρουιστική συμπεριφορά κι αυτό έχει βέβαια πολλές προεκτάσεις που θα άξιζε να σκεφτείτε ο καθένας σας, η καθεμία σας μόνοι σας.

Υπάρχουν μάλιστα συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού που επωφελούνται περισσότερο κι απ’ ότι φαίνεται είναι οι εξής: οι ηλικιωμένοι αλλά και οι έφηβοι. Για τους ηλικιωμένους είναι εύκολο να καταλάβουμε πως το να έχουν σκοπό τους βοηθάει και τους κάνει να αισθάνονται χρήσιμοι γι’ αυτό ας δώσουμε βάση στο τι λένε οι έρευνες για τους εφήβους, κυρίως.

Το να είναι γενναιόδωροι λοιπόν οι έφηβοι, βοηθάει στο να μειωθεί ο κίνδυνος να διαπράξουν αυτοκτονία ή να εμφανίσουν καταθλιπτικά συμπτώματα, ακριβώς επειδή αυξάνεται η αυτοπεποίθησή τους και τα θετικά τους συναισθήματα κι αισθάνονται ικανοί σε κοινωνικό επίπεδο. Επιπλέον οι έφηβοι που εθελοντικά κάπου βοηθούν απ’ ό,τι δείχνουν οι μελέτες είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αποτυχίες στις σχολικές επιδόσεις, οι έφηβες να έχουν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και γενικότερα να υποπέσουν σε εθισμούς (εξάρτηση από ουσίες).

Υπέροχα δεν είναι όλα αυτά; Γιατί τότε υπονοούσα απ’ την αρχή σχεδόν των αναρτήσεων αυτών πως δεν είναι όλα τόσο απλά, πως το ωραίο παραμύθι μας έχει δράκο και πως υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά της ευτυχίας; Για να το δούμε μαζί αυτό. Θέλετε να δοκιμάσετε να προσέξετε ποιοι κάνουν τέτοιες έρευνες και σας τους έχω αναφέρει κι εγώ; Και δεν εννοώ σαφώς τα πρόσωπα, αλλά τους επιστημονικούς κλάδους που εμπλέκονται σ’ αυτές τις μελέτες.

Στη δεύτερη ανάρτηση που μπορείτε να βρείτε εδώ, αν παρατηρήσετε προσεκτικά, θα δείτε πως υπάρχει μεγάλη εμπλοκή οικονομολόγων σ’ αυτές (υπάρχει μάλιστα ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό αποφοίτων που ειδικεύονται στα Neuroeconomics). Και δεν είναι τυχαίο βέβαια το γεγονός. Είναι εξαιρετικά επικερδής επιχείρηση η “ευτυχία”. Να δώσω ένα παράδειγμα; Το ότι έχει τόσα οφέλη η αλτρουιστική μας συμπεριφορά το εκμεταλλεύονται όσοι ασχολούνται με την ψυχολογία του καταναλωτή και φροντίζουν να μας το θυμίσουν σε περιόδους όπως τα Χριστούγεννα. Καταλαβαίνετε τώρα τι εννοώ;

.

.

Και δεν είναι αυτός ο μόνος τρόπος για να στοχεύσουν το πορτοφόλι μας. Υπάρχουν και πάμπολλοι άλλοι: σεμινάρια για να σας μάθουν πως θα γίνετε ευτυχισμένοι, βιβλία που εκδίδονται και σας αποκαλύπτουν τα μυστικά της ευτυχισμένης ζωής, ανάλογα μαθήματα που διδάσκονται με το αζημίωτο κτλ κτλ. Κι έτσι φτάνει να γίνεται η ευτυχία αυτοσκοπός κι οδηγούνται οι άνθρωποι σ’ ένα ξέφρενο κυνήγι το οποίο πολλές φορές τους εξαντλεί ψυχολογικά και τους οδηγεί στο να αισθάνονται ανεπαρκείς αν δεν καταφέρουν ν’ αγγίξουν αυτό το πολυπόθητο συναίσθημα ή ακόμα χειρότερα να γίνονται μελαγχολικοί, ευερέθιστοι, να ρέπουν προς την κατάθλιψη κ.ο.κ. Χρειάζεται το μέτρο επομένως και η συνειδητοποίηση πως με το ζόρι κανείς δεν μπορεί να ευτυχήσει.

Και δεν είναι πάντα απαραίτητο ξέρετε, ούτε πρέπει να είμαστε συνεχώς ευτυχισμένες/οι, ειδικά επειδή κι η θλίψη, ο πόνος, οι απώλειες, μας δίνουν εξαιρετικά μαθήματα. Κι είναι κρίμα που επικρατεί αυτή η κουλτούρα της μη-βίωσης οποιασδήποτε οδύνης όπως έλεγα εδώ. Γιατί ακόμη και οι δύσκολες στιγμές είναι μέρος της ζωής. Αρνητικά συναισθήματα για παράδειγμα όπως ο θυμός μας είναι χρήσιμα γιατί μας κινητοποιούν για να ξεπεράσουμε εμπόδια. Κι ο φόβος με τη σειρά του μας προειδοποιεί για απειλές. Συνήθως όταν είμαστε ευτυχισμένοι συμβαίνει να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε ποικίλους κινδύνους. Είναι τόσο ισχυρό το αίσθημα της ευφορίας που αισθανόμαστε σε τέτοιες περιστάσεις και τόση η ανάγκη μας να το συντηρήσουμε που μας κάνει να παίρνουμε μεγάλα ρίσκα όπως λένε οι ερευνητές.

Η June Gruber του Yale University που έχει εντρυφήσει στο θέμα, εξηγεί πως η ευτυχία μπορεί και να μας βλάψει σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της (πέρα απ’ την ομιλία της που μπορείτε να παρακολουθήσετε όσες/οι θέλετε και ενσωματώνεται σ’ αυτή την ανάρτηση). Αναλύει το ότι η ευτυχία δηλαδή έχει κόστος, ειδικά όταν την βιώνουμε υπέρμετρα συνδέοντας τη φυσικά με τη μανία, με την υπερσυνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών αλλά και όχι μόνο.

Όντας ευτυχισμένοι διατρέχουμε κι άλλους κινδύνους: τείνουμε να έχουμε θετική προσέγγιση για κάθε τι κι έτσι αγνοούμε προειδοποιητικά σήματα, υποβαθμίζουμε τη σημασία τους, έχουμε λιγότερες αναστολές κτλ. Πιο συγκεκριμένα αγνοώντας κινδύνους παίρνουμε ρίσκα όπως το να προβούμε σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή χρήση ουσιών, να οδηγήσουμε παράτολμα, να μην σταθμίσουμε συνέπειες της σεξουαλικής μας συμπεριφοράς, να εκθέσουμε ποικιλοτρόπως τον εαυτό μας σε συνθήκες και καταστάσεις που όντας νηφάλιοι δεν θα τον εκθέταμε ποτέ.

Σε μια μελέτη που έγινε ήδη απ’ το 1993, ο ψυχολόγος Howard S. Friedman και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που θεωρούνταν «ιδιαίτερα χαρούμενα» από τους γονείς και τους δασκάλους τους είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο θνησιμότητας κατά την ενηλικίωσή τους, ίσως επειδή συμμετείχαν σε πιο ριψοκίνδυνες δραστηριότητες.

Και δεν είναι αυτή η μόνο “ζημιά” που μας κάνει η ευτυχία. Μειώνει επίσης και τη δημιουργικότητά μας, όταν τη βιώνουμε σε πολύ υψηλά επίπεδα, σύμφωνα με τη μετα-ανάλυση του 2008 που έκανε ο Mark Alan Davis. Κι όταν το διάβασα αυτό δεν μπόρεσα να μη φέρω στο νου αυτές τις φράσεις απ’ το μυθιστόρημα της Ντούσκα Μέϊσινγκ, “Ο δεύτερος άνθρωπος” (μετάφραση Γιάννης Ιωαννίδης, εκδόσεις “Καστανιώτης”, 2001):

«Μα οι συγγραφείς δεν προτιμούν να γράφουν τα βιβλία τους σε κάποια πισίνα κάτω από την ευχάριστη λιακάδα;” ρώτησε ο καπετάνιος. Απάντησα ότι οι συγγραφείς έχουν ανάγκη τις σκοτούρες”.

Λέτε να είναι όντως έτσι; Αν μη τι άλλο έχω και προσωπικό ενδιαφέρον επί του ζητήματος. Ας το ερευνήσουμε μαζί λοιπόν την επόμενη φορά. Τότε θα δούμε και πως έχει νόημα ν’ αντιλαμβανόμαστε την ευτυχία (μετά απ’ όλα αυτά που σας έγραψα και λογικά θα σας θορύβησαν), αλλά και τι πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους.

(συνεχίζεται)

.

.

.

.

.

«Άγγιξέ με»: το soundtrack της ομώνυμης ταινίας με τη Χρυσούλα Στεφανάκη – Επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού απ’ την Κeys Records

•Απρίλιος 20, 2017 • Σχολιάστε

.

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 .

.

.

.

.

.

 

Πρόληψη, αίτια των εξαρτήσεων, κοινωνικός έλεγχος και κοινωνική αλλαγή: Ο ρόλος των ειδικών – Αικατερίνη Τεμπέλη

•Απρίλιος 11, 2017 • 1 σχόλιο

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Με το μεγάλο Ευχαριστώ μου στο Σωματείο των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων κι ειδικά στον κοινωνικό ανθρωπολόγο και πρόεδρο του προαναφερόμενου Σωματείου Νίκο Λάιο για τη συνεργασία και στο «Νόστιμον Ήμαρ» για τη φιλοξενία του άρθρου μου. Αξίζει δε να διαβάσετε και το εξαιρετικό βιβλίο που εξέδωσε το Σωματείο των εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας, με τίτλο: «Κοινότητα, πρόληψη των εξαρτήσεων, Κέντρα Πρόληψης. Φιλοσοφία, πρακτική, προβλήματα, προτάσεις» το 2016 και θα το βρείτε εδώ: http://www.ideostato.gr/2016/11/e-book.html

.

fb_image_black-150x150.png

.

Το άρθρο αυτό γράφεται σε διάλογο με το κριτικό συλλογικό έργο του Σωματείου των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων, με τίτλο «Κοινότητα, πρόληψη των εξαρτήσεων, Κέντρα Πρόληψης». Ιδιαίτερα με το Κεφάλαιο Ε΄ και τα υποκεφάλαια «Σύγχρονες απαιτήσεις: το χάσμα μεταξύ διαπίστωσης και απάντησης» και «Ο “ειδικός” προ των ευθυνών του», που χαρακτηρίζονται από ένα συνδυασμό πραγματιστικής ειλικρίνειας και οραματικού στοιχείου.

.

Σε μια εποχή που για κάθε πόνο, για κάθε απώλεια, για όποια κοινωνική δυσφορία και προσωπική ματαίωση οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν να προτείνουν πληθώρα “νόμιμων” ουσιών (συνταγογραφούμενων φαρμάκων), δεν είναι καθόλου παράξενο που και η χρήση των “παράνομων” ακολουθεί ανάλογη πορεία. Η κουλτούρα της μη-βίωσης οποιασδήποτε οδύνης, συνεπικουρούμενη απ’ τα ισχυρότατα καταναλωτικά πρότυπα επικρατεί στις δυτικές κοινωνίες και επηρεάζει μοιραία τη στάση των εξαρτημένων ατόμων.

.

Αλλά ο πόνος, η οδύνη, η υπαρξιακή αγωνία, οι απώλειες κι οι ματαιώσεις είναι απαραίτητα συστατικά της ζωής, κρίκοι μιας αλυσίδας που μας οδηγεί στην αυτογνωσία. Είναι συνθήκες της πραγματικότητας κι αφύσικο να θέλουμε να τ’ αρνηθούμε. Κι όμως όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν ακριβώς αυτό.

.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο Νόστιμον Ήμαρ

.

.

.

.

.

Η Επιστήμη της Ευτυχίας, ο Αλτρουισμός και η Ευδαιμονία -Μέρος ΙΙΙ

•Απρίλιος 3, 2017 • Σχολιάστε

.

Την προηγούμενη φορά ανέφερα εδώ μερικά απ’ τα οφέλη που προκύπτουν όταν η συμπεριφορά μας είναι αλτρουιστική, όπως καταγράφονται στις διάφορες έρευνες. Για να δούμε σήμερα μαζί και μερικές ακόμα μελέτες που σχετίζονται με την ευτυχία μας και ν’ ανακαλύψουμε μαζί με τι φαίνεται να συνδέεται αυτή.

Μια μελέτη λοιπόν του James Fowler του University of California, του San Diego και του δικού μας, Νικόλα Χρηστάκη του Harvard, που δημοσιεύθηκε πριν μερικά χρόνια (κι ευελπιστώ μερικές/οι από εσάς να την έχετε υπόψη σας) στα Proceedings of the National Academy of Science (Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών), δείχνει ότι όταν ένα άτομο συμπεριφέρεται γενναιόδωρα, εμπνέει και τους παρατηρητές της συμπεριφοράς του να συμπεριφέρονται ανάλογα αργότερα με τη σειρά τους, προς διαφορετικούς ανθρώπους.

Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο αλτρουισμός θα μπορούσε να εξαπλωθεί μέχρι τρεις βαθμούς (δηλαδή από άτομο σε άτομο σε άτομο). «Ως αποτέλεσμα», γράφουν, «κάθε άτομο σε ένα κοινωνικό δίκτυο μπορεί να επηρεάσει δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες ανθρώπους, μερικούς απ’ τους οποίους αυτός ή αυτή δεν έχει ποτέ συναντήσει και γνωρίσει». Εξαπλώνεται η καλοσύνη δηλαδή έτσι και συνακόλουθα η ευτυχία. Ή για να το γράψω πιο επιστημονικά, μιλάμε για ένα φαινόμενο ταχέως εξαπλούμενης συναισθηματικής επιρροής.

Για να διαβάσουμε όμως μαζί πως το περιγράφει ο ίδιος ο Νικόλας Χρηστάκης, σε μια συνέντευξή του που μπορείτε να βρείτε ολόκληρη εδώ: «Δηλαδή, αν εσύ είσαι πιο ευτυχισμένη, μετά κάνεις τον άλλον να είναι πιο ευτυχισμένος, και αυτός μετά κάνει κάποιον άλλον. Κυκλοφορεί η ευτυχία μεταξύ ανθρώπων που δεν ξέρουν υποχρεωτικά ο ένας τον άλλον. Δημιουργείται μια ομάδα η οποία διαπνέεται από ένα ταυτόχρονο συναίσθημα που δεν επιζεί μόνο για δευτερόλεπτα, όπως γίνεται με το χαμόγελο, αλλά για ημέρες, εβδομάδες, χρόνια«. Κρατήστε το αυτό που επισημαίνει γιατί θα μας χρειαστεί κάποια στιγμή που αυτή η σειρά αναρτήσεων θα ολοκληρωθεί.

.

christakis_connected.jpg

.

Ως τότε όμως, ας δούμε τι λέει και η Barbara Fredrickson, πρωτοπόρα ερευνήτρια στο θέμα ευτυχία. Εκείνη λοιπόν με τη σειρά της εστιάζει σε κάτι άλλο, όμως όχι πολύ διαφορετικό: υποδεικνύει δηλαδή ότι η καλλιέργεια ευγνωμοσύνης στην καθημερινή ζωή είναι ένα από τα κλειδιά για την αύξηση της προσωπικής ευτυχίας. «Όταν εκφράζετε την ευγνωμοσύνη σας με λόγια ή πράξεις, όχι μόνο ενισχύεται έτσι τη δική σας θετικότητα, αλλά και των άλλων ανθρώπων» όπως γράφει στο βιβλίο της “Positivityετικότητα)». Όλη αυτή η διαδικασία ενισχύει το δεσμό μεταξύ δύο η περισσοτέρων ανθρώπων».

Θ’ αναρωτηθείτε τώρα δικαίως: κι αν όλα πάνε στραβά στη ζωή σας κι αισθάνεστε πως δεν έχετε κανένα λόγο για να αισθάνεστε ευγνώμονες;  Άν ακόμη χειρότερα έχετε βιώσει κάποια σημαντική απώλεια, μια τραυματική εμπειρια, πως να είστε ευτυχισμένη/ος; Τι γίνεται τότε; Ο Dan Gilbert, ψυχολόγος του Harvard και συγγραφέας του βιβλίου «Stumbling on Happiness» όχι μόνο απαντά με τον τρόπο του σ’ αυτά τα ερωτήματα, αλλά μας καθησυχάζει κιόλας. 

Οι έρευνες λοιπόν έδειξαν πως ένα χρόνο μετά απ’ το διάστημα που θα γίνει κάποια/ος παραπληγική/ός χάνοντας σε ατύχημα την ικανότητα της βάδισης σε σύγκριση με κάποιον/α που τότε είχε κερδίσει το λαχείο, αισθάνεται το ίδιο ικανοποιημένος απ’ τη ζωή του. Δεν διαφοροποιούνται τα ποσοστά παραπληγικών και νικητών, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, που θα κάναμε όλες/οι μας. Εξαιρετικά παρήγορο αυτό, έτσι; Γιατί όμως συμβαίνει άραγε;

Επειδή, όπως λέει ο ερευνητής, διαθέτουμε ένα είδος ψυχολογικού ανοσοποιητικού συστήματος (psychological immune system) που μας βοηθάει να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι, ακόμη κι αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδιάσαμε. Αναλυτικές λεπτομέρεις για το πως γίνεται αυτό, μπορείτε να μάθετε όσες/οι παρακολουθήσετε την ομιλία του Dan Gilbert  εδώ, αν κι ακόμη καλύτερα είναι να διαβάσετε το βιβλίο του.

Μελετήστε λοιπόν ό,τι σας ενδιαφέρει απ’ τους προτεινόμενους συνδέσμους και σύντομα θα σας έχω κι άλλα στοιχεία για το θέμα μας. Για να δούμε μήπως η ευτυχία, έχει και μια σκοτεινή πλευρά που λίγες/οι υποπτευόμαστε και για την οποία θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένες/οι.

(συνεχίζεται)

 

.

.

.

.

.

Εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’: «Οι πολιτισμικές παράμετροι της ψυχικής υγείας και του ψυχικού πόνου. Η διαπολιτισμική ψυχιατρική» – Παρασκευή 7/4/2017 στις 19.00 μμ

•Απρίλιος 1, 2017 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Η επόμενη εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» θα έχει ως θέμα :

.

«Οι πολιτισμικές παράμετροι της ψυχικής υγείας και του ψυχικού πόνου. Η διαπολιτισμική ψυχιατρική».

.

Ενα θέμα εξαιρετικά επίκαιρο, λόγω της οδύνης που βιώνουν και των ολοένα εντεινόμενων επιπτώσεων των πολυτραυματικών  εμπειριών (του πολέμου, της φυγής, του εγκλωβισμού, του στρατοπεδισμού  κλπ) στην ψυχική υγεία των προσφύγων και των μεταναστών.

.

Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν η Αχαμάντ Σαγιάν και ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου. Θ΄ ακολουθήσει συζήτηση.

.

Η συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017, ώρα 19.00, στο χώρο του «Δικτύου Hearing Voices Αθήνας», στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

.

 

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία

.

.

.

.

.