Το Αλφαβητάρι των Παθών ταξιδεύει… Μέρος ΙΧ

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Μες τη ραστώνη της Αθήνας και τον καύσωνα, ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες της Ε. Σ. σήμερα λίγο μετά τις 9 και μύρισε ιώδιο, δρόσισε ο αέρας μου… Είναι τόσο όμορφο να με σκέφτονται οι άνθρωποι στις διακοπές τους, να έχουν παρέα τις λέξεις μου και να μου το δείχνουν. Την ευχαριστώ ολόψυχα λοιπόν, για την πρωινή χαρά κι εύχομαι τόση κι άλλη τόση χαρά να της δίνει η κάθε μέρα.

(φωτογραφία που τράβηξε η Ε. Σ. στο Καλό Νερό)

Κι ένα ξεχωριστό ευχαριστώ, θέλω να γράψω και για τον Κωστή Σχιζάκη, συγγραφέα και διευθυντή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, που πρότεινε το βιβλίο απ’ το προφίλ του στο Facebook. Δε μπορώ να πω… Η Κρήτη πάντα με θυμάται. Και το να θεωρεί ο ίδιος ότι το Αλφαβητάρι των Παθών ήταν μες τα τρεις καλύτερες ποιητικές συλλογές που διάβασε φέτος, είναι εξόχως τιμητικό. Να ‘ναι καλά.

Διαβάζοντας το fanzin της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Τρίτο

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Πολύ ενδιαφέροντα πλάσματα είναι αυτά τα φλεγόμενα παιδιά που συχνάζουν στη «Λοκομοτίβα», σκεφτόμουν όσο διάβαζα το τρίτο τεύχος του fanzin και ταξίδευα στις λέξεις τους, όσο έβλεπα τα σχέδιά τους κι αντιλαμβανόμουν την οπτική τους για τον κόσμο.

Τι να πρωτοξεχωρίσω απ’ αυτή την τέταρτη έκδοση που κυκλοφορεί με τα εντυπωσιακά έργα της Angel Pank στα εξώφυλλα; Πρόσεξα βέβαια και τα ασπρόμαυρα καρέ της V, που κάνει την πρώτη της απόπειρα – επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου- ν’ αφηγηθεί με τα σκίτσα της μια ιστορία βασισμένη στο μύθο του Fenrir.

Κι έμαθα πολλά κι ενδιαφέροντα απ’ το απόσπασμα της διπλωματικής έρευνας της Βεργίνας Τζάνη, για το κρατικό πορνείο που βρισκόταν στα Βούρλα της Δραπετσώνας. Προσωπικά, θα μ’ ενδιέφερε μάλιστα να τη διαβάσω ολόκληρη. Ίσως κι εσείς έτσι να νιώσετε, όταν πάρετε μια ιδέα.

Υπάρχει και κάτι δικό μου σ’ αυτή την έκδοση, ναι, ας το ομολογήσω… Αντί για status και σχόλια επί σχολίων στα ΜΚΔ, έγραψα ένα ποίημα τις μέρες που ένας Γεωργιανός βασανιζόταν για να ομολογήσει ένα φόνο που δε διέπραξε και μια ακόμη γυναικοκτονία, αυτή της Καρολάιν, μας στοίχειωνε. Τίποτα άλλο δε χρειάζεται ν’ αναλύσω, επομένως.

Γι’ αυτό, καλύτερα να συμπληρώσω πως μου αρέσουν πολύ και τα ποιήματα που υπογράφει η Γωγώ Λιανού και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ αυτό που συμπεριλαμβάνεται στο συγκεκριμένο τεύχος, αλλά και σ’ όσα άκουσα στην εκπομπή «Τρατζίστορ» του Radio Locomotiva.

Και βέβαια αξίζει να διαβάσετε οπωσδήποτε και το απόσπασμα απ’ την παρέμβαση του Σάββα Μιχαήλ, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κυριάκου Μουτίδη.

Στάθηκα, τέλος, και στα ποιήματα του Δημήτρη Λ., στο κείμενο του Γιάννη Ραμόν για τους Ramone’s, στις μουσικές προτάσεις των σελίδων 42-43 και ..τι να εξηγήσω δηλαδή, που να μην το καταλάβατε ήδη; Το ξεκοκάλισα ολόκληρο το περιοδικό. Αναζητήστε το κι εσείς λοιπόν και καλή σας ανάγνωση.-

Θεατρικά προγράμματα: «Το δάκρυ των χεριών» του Άκη Δήμου

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Η γραφή του Άκη Δήμου ανέκαθεν μου άρεσε κι έτσι έχω δει παραστάσεις, όπως αυτή. Έκανε πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου του 2001, μια Τέταρτη και την σκηνοθεσία της υπέγραφε η Βαρβάρα Μαυρομάτη. Βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία και την πρωταγωνίστρια Βίκυ Βολιώτη με τους συμπρωταγωνιστές της Άρη Λεμπεσόπουλο, Βασίλη Ευταξόπουλο και Δημήτρη Αλεξανδρή.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Ήταν ένα έργο σε 8 σκηνές, που διαδραματιζόταν σε μια έπαυλη έξω απ’ το Χαρτούμ, στη διάρκεια δύο ημερών, το καλοκαίρι του 1917. Έτσι στο πρόγραμμα υπήρχαν πληροφορίες για το Σουδάν αλλά και ιστορικά στοιχεία για την παρουσία των Ελλήνων εκεί, καθώς και στην Ταγκανίκα (σημερινή Τανζανία), σε μια περίοδο όπου ήταν περιζήτητο το ελεφαντοστό.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Στις σελίδες του προγράμματος, υπήρχαν ακόμη αποσπάσματα απ’ το «Αλεξανδρινό κουαρτέτο» του Λώρενς Ντάρελ, απ’ το «Μια εποχή στην Κόλαση» του Αρθούρου Ρεμπώ, ποιήματα του Καβάφη, αλλά και ολόκληρο το βιογραφικό της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Θα κλείσω όμως, με κάτι σύγχρονο και σχετικό αυτή την ανάρτηση, μιας κι εδώ παρακολούθησα πριν λίγους μήνες μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση του Άκη Δήμου με τον Δημήτρη Δημητριάδη για την έννοια και τα όρια της δραματουργίας. Δείτε λοιπόν τι λένε εκείνοι και δε θα χάσετε.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’: «Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΜΟ»

Ακόμα ένα περιστατικό παντελώς απρόκλητης αστυνομικής βίας κατά ψυχικά πάσχουσας ασθενούς είδε το φως της δημοσιότητας χάρη στην καταγγελία που έκανε, και στη σχετική μήνυση κατά των αστυνομικών που υπέβαλλε, διοικητική υπάλληλος που ήταν στη βάρδια και αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Χωρίς αυτή, την θαρραλέα μαρτυρία αυτής της διοικητικής υπαλλήλου, θα πέρναγε και αυτό το συμβάν έξω από τα όποια φώτα της δημοσιότητας, ανάμεσα στο πλήθος άλλων περιστατικών βίας που αποτελούν την κανονικότητα της όποιας εμπλοκής των αστυνομικών αρχών σε ζητήματα και διαδικασίες που αφορούν τους ψυχικά πάσχοντες (και φυσικά, όπως το ζούμε καθημερινά, όχι μόνο αυτούς, αλλά όλους και όλες μας ).

Την είχαν δεμένη με χειροπέδες, όπως πάντα τους ασθενείς που μεταφέρουν ακουσίως για ψυχιατρική εξέταση/νοσηλεία και, όταν αυτή δυσανασχέτησε (μετά από την συνήθη πολύωρη αναμονή έως ότου κάποιος/α γίνει δυνατό να εξεταστεί) και απλώς σηκώθηκε από εκεί που καθόταν, χωρίς να ασκήσει καμιά βία (και πώς άλλωστε;), ο αστυνομικός την τράβηξε από τα μαλλιά, την χαστούκισε, την κλώτσησε, την έριξε χάμω, προκειμένου να την «συνετίσει».

Είναι καθημερινό το φαινόμενο της αστυνομικής βίας (ως πρώτο βήμα προς την εναπόθεση στο ίδρυμα/νοσοκομείο προκειμένου να αναλάβει, εδώ, η ψυχιατρική βία) που υφίστανται τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία. Έχουμε πλήθος περιστατικών με μερικά από αυτά να έχουν οδηγήσει στο θάνατο και, πιο συχνά, να έχουν αφήσει μόνιμες και σοβαρές αναπηρίες στα άτομα που υπέστησαν αυτή την βίαιη μεταχείριση από την αστυνομία.

Καθώς η διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας, παρά τους λεκτικούς πομφόλυγες των εκάστοτε κυβερνώντων περί «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», εξακολουθεί να εκτελείται από την αστυνομία, με χειροπέδες, περιπολικό κλπ, η βία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ακόμα και στο νομοσχέδιο που είχε ετοιμάσει ο Σύριζα (όπου θεσμοθετούσε την – εξευτελιστική ακόμα και για μια κατ΄ όνομα «αριστερά» – «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα») και όπου προβλεπόταν και μια δήθεν παρέμβαση υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην εκτέλεση της ακούσιας νοσηλείας, δεν παραλειπόταν η παρουσία της αστυνομίας και προπαντός η ανάγκη «ειδικών» και «κατάλληλα διαμορφωμένων» ασθενοφόρων (με ειδικό «θάλαμο/κελί» μέσα κλπ). Χώρια που το ψυχιατρικό σώμα, σχεδόν σύσσωμο (ΕΨΕ κλπ), είχε εκφράσει την πλήρη άρνησή του για την όποια ουσιαστική θεσμοθέτηση της παρέμβασης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην ακούσια νοσηλεία.

Είναι γνωστό ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, έχουν δεχτεί, τη μια πίσω από την άλλη, κριτικές (πιο πολύ εθιμοτυπικού χαρακτήρα, χωρίς ποτέ να έχουν κάποιο αποτέλεσμα και χωρίς να επιφέρουν τις όποιες συνέπειες) από διεθνείς οργανισμούς για την οφθαλμοφανή βαρβαρότητα στην αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων, στην κατάσταση στις φυλακές, στην αντιμετώπιση των προσφύγων κλπ – όπως, πχ, οι διαδοχικές εκθέσεις της CTP – Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας. Και είναι με τον ίδιο προσχηματικό τρόπο που «τρέχει» αυτά τα ζητήματα και η τωρινή κυβέρνηση, με την υφυπουργό για την ψυχική υγεία Ζ. Ράπτη (μεταξύ άλλων, εντολοδόχου των κλινικαρχών για την ακούσια νοσηλεία στις ιδιωτικές κλινικές και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας), από κοινού με το υπουργείο Δικαιοσύνης (της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας) και το Υπουργείο ΠροΠο (με τη γνωστή δράση της αστυνομίας επί Χρυσοχοίδη), να συνάπτουν «Μνημόνιο Συνεργασίας και Κατανόησης» για θέματα ψυχικής υγείας. Δηλαδή, για την«επεξεργασία του σχετικού νομοθετικού πλαισίου με στόχο, αφενός, την δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείριση των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας και, αφετέρου, την περαιτέρω θωράκιση και διασφάλιση του απόλυτου σεβασμού των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών κατά την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας όπως αυτά αποτυπώνονται σε υπερεθνικές και εθνικές πηγές δικαίου».

Καταλαβαίνει κανείς πως η ίδια η χρήση της λέξης «δικαιώματα» των ψυχικά πασχόντων, ειδικά από αυτή την κυβέρνηση και ιδιαίτερα από το «τρίο» του εν λόγω μνημονίου, δεν σηματοδοτεί άλλο από την περαιτέρω καταστρατήγησή τους. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά στην «δημιουργία μηχανισμού για την ορθή μεταφορά και διαχείρισης των περιστατικών ακούσιας νοσηλείας». Εδώ έχουμε να περιμένουμε τα χειρότερα με διάφορα λεκτικά περιτυλίγματα.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι

-όσο το ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών παραμένει στο 65% των εισαγωγών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-όσο έχουμε συνθήκες σαν κι΄ αυτές (που μέσα από φωτογραφίες είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας) της ψυχιατρικής κλινικής του Θριασίου με ράντζα ακόμα και μέσα στην τραπεζαρία (αντίστοιχες έχουν αναδειχθεί στην ψυχιατρική κλινική στον Ευαγγελισμό, στου Γεννηματά, στις κλινικές των ψυχιατρείων, καθημερινά παντού), η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς ένα ολοκληρωμένο κοινοτικά βασισμένο και επαρκώς στελεχωμένο σύστημα υπηρεσιών, χωρίς κατάργηση της λογικής και της πρακτικής του εγκλεισμού, με την άσκηση μιας ριζικά εναλλακτικής ψυχιατρικής πρακτικής, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την πλήρη απεμπλοκή της αστυνομίας, στη βάση των προηγούμενων όρων, ως του αυτονοήτως βασικού εκτελεστή των ακούσιων νοσηλειών, η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει,

-χωρίς την ουσιαστική εφαρμογή των προβλέψεων του όποιου νόμου, όσο ανεπαρκής και αν είναι, για τις προθεσμίες για την εκδίκαση της ακούσιας νοσηλείας, την εξασφάλιση της παρουσίας του ίδιου του άμεσα ενδιαφερόμενου με ουσιαστικό νομικό πλαίσιο στήριξης κλπ – προθεσμίες που δεν έχουν τηρηθεί ποτέ και παρουσία που σχεδόν ποτέ δεν έχει εξασφαλιστεί από το κυρίαρχο σύστημα Δικαιοσύνης – η κατάσταση δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει.

Γνωρίζουμε ότι απέχουμε πολύ από αυτούς τους στόχους και ότι η κυρίαρχη εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της ψυχιατρικής, είναι υπέρ της αστυνομίας και της βίας που αυτή ασκεί. Αυτό δεν θα μας εμποδίσει ποτέ στον καθημερινό αγώνα για την αποκάλυψη της αστυνομικής, όπως και της ψυχιατρικής, βίας, στο κάθε συμβάν που γίνεται αντιληπτή και στην καθημερινή, κινηματική, πολιτική και θεραπευτική, αμφισβήτηση και απεξάρθρωση των θεσμών που ασκούν αυτές τις πρακτικές.

Είμαστε στο πλευρό της διοικητικής υπαλλήλου που κατάγγειλε το συγκεκριμένο συμβάν αστυνομικής βίας στη Σωτηρία, στις διαδικασίες της μήνυσης που έκανε και σε ό,τι χρειαστεί.

5/7/2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Ο δρόμος για το έαρ» του Γιάννη Καρπούζη από 8 Ιουλίου στο θερινό σινεμά «Στέλλα» : Ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ για τον ποιητή Νίκο Καρούζο

Όχι μόνο το έχω δει, αλλά το βρήκα και σπουδαίο αυτό το ντοκιμαντέρ. Έχει κάνει σημαντικότατη έρευνα ο Ηλίας Λιατσόπουλος κι ο πολυτάλαντος Γιάννης Καρπούζης έχει αναλάβει το εικαστικό μέρος της παραγωγής, για τον ποιητή Νίκο Καρούζο. Έναν ποιητή που έχω καταφέρει να διαβάσω ολόκληρο το έργο του και να σημειώσω αρκετούς στίχους του σχετικούς με τις επιστήμες της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής.

Ένας απ’ τους πιο αγαπημένους μου είναι αυτός: «Η λογική λοιπόν είναι μια έμμονη ιδέα των ψυχιάτρων» (Nίκος Καρούζος, Τα Ποιήματα Α’ (1961-1978), Ίκαρος, 1993). Τον έχω αναφέρει σε δύο τουλάχιστον ομιλίες μου, συμπληρώνοντας προφορικά ότι ενίοτε είναι έμμονη ιδέα και των ψυχολόγων. Αλλά εξίσου ξεχωρίζω κι έναν άλλο του σχετικό στίχο: «Τι είν΄η τόση λογική; δεν είναι μια πετυχημένη παραφροσύνη;» (Nίκος Καρούζος, “Τα Ποιήματα Β’” (1979-1991), εκδ: “Ίκαρος”, 1994).

Δεν είναι η ώρα όμως να σας γράψω περισσότερα για τις αναφορές του στην τρέλα και τη λογική. Ίσως κάποτε… Σήμερα κάνω την ανάρτηση για να σας προτείνω να δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ που απέσπασε το βραβείο για «ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη» στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και θα κάνει πρεμιέρα στις 8 Ιουλίου στο θερινό σινεμά «Στέλλα» στην Κυψέλη (για περιορισμένες προβολές). Όπως διαβάζω στο προφίλ του δημιουργού του υπάρχουν σκέψεις για να ταξιδέψει σ’ όλη την Ελλάδα. Αξίζει να το δείτε. Κάθε επιτυχία εύχομαι…

Ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ για μουσικόφιλους: «Τα τέσσερα επίπεδα της ύπαρξης» στην Ertflix, μέχρι 6/7/2021

Ίσα που προλαβαίνετε σήμερα κι αύριο να δείτε αυτό το ντοκιμαντέρ της Ηλιάνας Δανέζη. Το είχα παρακολουθήσει το 2019 στη διάρκεια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και μου έλυσε ορισμένες απορίες που είχα για την συγκεκριμένη μπάντα. Και ναι μεν, απευθύνεται σε μουσικόφιλους, σε ανθρώπους δηλαδή που ψάχνουμε και διαβάζουμε σχεδόν τα πάντα για τα τραγούδια και τους δημιουργούς τους, αλλά σίγουρα όλ@ θα το βρείτε ενδιαφέρον.

Κι αυτό θα συμβεί, επειδή έτσι θα μάθετε πως και γιατί, το συγκρότημα με τον παράξενο αυτό τίτλο έβγαλε το 1976 ένα δίσκο που όχι μόνο φιγουράρει ανάμεσα στα πιο σημαντικά albums της παγκόσμιας ψυχεδελικής μουσικής σκηνής αλλά πουλιέται ακόμη στις μέρες μας από 3000 ως 5000 ευρώ σε συλλέκτες, πως δικό τους τραγούδι έγινε τμήμα ενός άλλου της Rihanna κ.ο.κ.

*Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ, όπου και μπορείτε να διαβάσετε ένα σχετικό άρθρο.