Επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ «: Παρασκευή 26/1/18, ώρα 19.00

•Ιανουαρίου 21, 2018 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Καλούμε όλες και όλους στην επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» με θέμα τις αλλαγές που ετοιμάζονται στο ζήτημα της ακούσιας νοσηλείας (και άλλα ζητήματα).

Με την προσχηματική επίκληση της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών και την θεσμοθέτηση ρυθμίσεων που υποτίθεται ότι θα μεριμνούν για την τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών στην όλη διαδικασία και για τον υφιστάμενο την ακούσια διαδικασία να έχει την δυνατότητα άσκησης ένδικων μέσων, αυτό που επιχειρείται να εισαχθεί και στη Ελλάδα, είναι η ακούσια θεραπεία κατ΄ οίκον. Δηλαδή, η διάχυση των κατασταλτικών πρακτικών έξω από το ίδρυμα, μέσα στην κοινότητα, μέσα στο σπίτι του καθενός. Η ολοκληρωμένη κοινοτική παρέμβαση, που δεν υπήρξε ποτέ σ΄ αυτή τη χώρα, μεταλλάσσεται, πλέον, σε ψυχιατρικό και εισαγγελικό ολοκληρωτισμό που διαχέεται μέσα σ΄ολόκληρη την κοινωνία.

Φυσικά, οι ακούσιες νοσηλείες δεν μειώνονται με ασκήσεις επί χάρτου, αλλά με την έμπρακτη πρόληψη σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο, που προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο και κοινοτικά βασισμένο δίκτυο υπηρεσιών, εναλλακτικών στον εγκλεισμό. Και οι διαδικασίες του εγκλεισμού δεν πρόκειται ποτέ ν΄ αλλάξουν γιατί δεν δημιουργούνται οι υλικές και οι θεσμικές προϋποθέσεις που θα στηρίζουν έμπρακτα την κοινωνική θέση και τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, που, σε μιαν ασταμάτητα παλινδρομική κατεύθυνση, προωθούνται  στον χώρο της ψυχικής υγείας, είναι σημαντικό να τα συζητήσουμε, να τα αναλύσουμε και να οργανώσουμε αντιστάσεις.


    Την ερχόμενη Παρασκευή, 26/1/18. ώρα 19.00,

στον χώρο του  Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ
ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

Advertisements

Μ’ ένα ποίημα στο Φεστιβάλ «Ουτοπία» : 2-4 Φεβρουαρίου στο Θέατρο «Εμπρός» – Διοργάνωση «Διάφραγμα 26»

•Ιανουαρίου 19, 2018 • Σχολιάστε

.

Φεστιβάλ Ουτοπία

.

Η πρώτη μέρα του καινούριου αυτού χρόνου με βρήκε χαράματα να γράφω ένα ποίημα, λίγο πριν φύγω απ’ την Αθήνα. Αυτό θα διαβάσετε στο Φεστιβάλ «Ουτοπία», στο οποίο συμμετέχω με πολύ μεγάλη χαρά. Και θα δείτε εκεί πάμπολλα ενδιαφέροντα έργα μιας και συμμετέχουμε συνολικά 75 καλλιτέχνες. Κοντά σε όλους μας η κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος». Αναλυτικά οι λεπτομέρειες στο ακόλουθο δελτίο τύπου. Σας περιμένουμε…

.

Φεστιβάλ ΟΥΤΟΠΙΑ

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, 2 – 4 Φεβρουαρίου 2018

75 Καλλιτέχνες και ο Άλλος Άνθρωπος

ΟΥΤΟΠΙΑ

Ουτοπία (οὐ+τόπος), φανταστικός κόσμος ή κοινωνία, όπου όλα λειτουργούν αρμονικά και τέλεια, ένα μη, ή δύσκολα, πραγματοποιήσιμο ιδανικό. Το τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα.

Συνδέεται με μια αισιόδοξη, ιδεαλιστική, σχεδόν αδύνατη τελειότητα, τη δύναμη της εξιδανίκευσης του απλού, του χαρούμενου, του φυσικού και του αληθινού.

Η «Arcadia», (Et ego in Arcadia) ιστορικά αντιπροσωπεύει την αναζήτηση της αρμονίας με τη Φύση και ταυτόχρονα θεωρείται συνώνυμο της ουτοπίας.

Χαρακτηρισμός και του ιδανικού ανθρώπου, φανταστικά ιδανική-ονειρευτή οντότητα.

«Όλες οι ουτοπίες θα ξεπεραστούν, μόνο αν οι άνθρωποι αποκτήσουν φτερά και γίνουν άγγελοι» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Διοργάνωση ΔΙΑΦΡΑΓΜΑ 26 – www.diafragma26.gr σε συνεργασία με το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ – www.embros.gr – Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή, Αθήνα

Υπεύθυνη διοργάνωσης: Ξακουστή Χελάκη, xelaki.ksa@hotmail.com
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Ανδρέας Κατσικούδης, Αθηνά Κανελλοπούλου, Δημήτρης Ρουστάνης, Ξακουστή Χελάκη

.

Πρόγραμμα

.
Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018

17.30: Έναρξη Φεστιβάλ
19.30: Προβολή VIDEO – PERFORMANCE:
“Life Force – 10% Nature remaining” με τον Fawas Ameer Hamsa

19.45: Προβολή VIDEO:
«Τα παιδιά μας εξηγούν τι ζωγράφιζαν» με θέμα «Ο κόσμος μας»
Ευαγγελία Σπιθούρη

20.00: Προβολή VIDEO:
«Τα πουλιά της ΟΥΤΟΠΙΑΣ» Βαγγέλης Αποστολίδης

21.30 – 01.00: NIO MARCH (Ανδρέας Αγιαννιτοπουλος) Dj Set

.

Σάββατο 3 Φεβρουαρίου

17.30: Έναρξη Φεστιβάλ

19.30: Live στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ: Δρώμενο κίνησης και ήχου
«Cravity», Εριφύλη Δαφέρμου – Μανούσος Κλαπάκης

20.30: Προβολή VIDEO:
Tsi-Mu-Ha Flesh, Ελένη Δανέση
Concept/costume: Eleni Danesi, Performance: Lady Mustache
Music: Sehnor Gato

21.30: Live στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ:
Violent Cartoons
Duoyu
Matchin’ Punchies – θα ακολουθήσει πάρτι

.

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου

13.00: ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΜΕ!

Μαγειρεύουμε παρέα με την «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

15.00: 1η Παρουσίαση τραγουδιού της Αναστασία Καλογεροπούλου
Τίτλος τραγουδιού: «ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΣ»
Σε συνεργασία με τον Hüsnü Şenlendirici, σε μουσική του Παναγιώτη Ραφαήλ και στίχους Βασίλη Γιαννόπουλου

75 Kαλλιτέχνες + Ο Άλλος Άνθρωπος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (42)

Karin Çizmeciyan Skotiniyadis
Όλγα Βάρελη
Ελίνα Γεροντή
Μαρία Γεωργάλου
Βίκυ Γεωργαντά
Γιώργος Γκιζάρης
Βαγγέλης Γουβέλης
Σοφία Δαλαμάγκα
Νικολέτα Δημπάρη
Μαργαρίτα Δόμινου
Μαρίλη Ηλιάδου
Ζαχαρούλα Καλομινίδου
Δημήτρης Καλύβεζας
Παναγιώτης Κατσίγιαννης
Ανδρέας Κατσικούδης
Νώντας Κλεάνθης
Ελευθερία Κούντζου
Γιώργος Λόης
Ελένη Μαράντου
Κονδυλένια Μπούσμπουρα
Νίκος Νάτσιος
Αγάπη Νικολοπούλου
Μπάμπης Ντιριντής
Δημήτρης Πάλλης
Γιώργος Παπαδόπουλος
Όλγα Παπακυριάκου
Αγγελική Πρέντζα
Ευάγγελος Ρόκος
Δημήτρης Ρουστάνης
Κατερίνα Σβορώνου
Στράτος Σκοτεινιάδης
Ανδρέας Σπίνος
Θεοδώρα Σταυροπούλου
Αλεξάνδρα Σταύρου
Ιωάννα Ταχμιντζή
Χρήστος Τσαλτάμπασης
Ιωάννα Τσούμα
Πέννυ Φραγκάκη
Γιωργία Χαραλαμπάκη
Ξακουστή Χελάκη
Στέφανος Χρόνης
Φιλοθέη-Μαρία Σκιτζή Βαρδή

ΠΟΙΗΣΗ (8)

Ανδρέας Κατσικούδης
Ηλέκτρα Λαζάρ
Κώστας Λιννός
Ιωάννα Λιούτσια
Παναγιώτης Μπακάλης
Σταμάτης Μπουρίκος
Αικατερίνη Τεμπέλη
Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

.
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ (8)

Victor Obeid
Ελισσαβέτα Δάνδαλη
Μαριάννα Δημοπούλου
Βασίλης Ζούπας
Χρύσουλα Ξυνέλη
Αντωνία Παπανδρέου
Διονύσης Παράσχης
Βασιλική Σαμουηλίδου

ΚΕΙΜΕΝΟ (2)

Ελένη Γιαννακού
Τόμμυ Πατωνίδης

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ (4)
Δέσποινα Ανανιάδου
Γιώργος Καραθανάσης
Σταύρος Κατσικάδης
Κώστας Νικάκης

ΓΛΥΠΤΗΣ (1)
Νίκος Μικρούλης

ΒΙΝΤΕΟ PERFORMANCE (2)
Fawas Ameer Hamsa
Ελένη Δανέση

LIVE PERFORMANCE (1)

Εριφύλη Δαφέρμου – Μανούσος Κλαπάκης

VIDEO ART (2)

Βαγγέλης Αποστολίδης
Ευαγγελία Σπιθούρη

D.J. (1)

NIO MARCH (Ανδρέας Αγιαννιτοπουλος) Dj Set

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ (3 γκρουπ, 9 άτομα)

Violent Cartoons
Duoyu
Matchin’ Punchies

ΤΡΑΓΟΥΔΙ (1η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)
Αναστασία Καλογεροπούλου

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – www.oallosanthropos.blogspot.gr

Μαγειρεύουμε ζωντανά, τρώμε όλοι μαζί και ζούμε όλοι μαζί!
Ένα γεύμα με συνανθρώπους μας στο δρόμο.
Έλα μαζί μας να κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο όμορφη!

Την αφίσα επιμελήθηκαν:

Χρήστος Μαρμέρης
Θεόδωρος Παπαθεοδώρου

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

.

.

.

.

.

Δωρεάν μαθήματα Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας απ’ το Harvard

•Ιανουαρίου 16, 2018 • 2 Σχόλια

.

Ancient Masterpieces of World Literature a-2018-01-15 13-56-31

.

 

Δε λέω, όμορφο συναίσθημα είναι οι καθημερινές, μικρές νίκες. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή των ζοφερών ειδήσεων και του αγώνα επιβίωσης που δίνουμε όλες-οι, η καθεμία, ο καθένας από ‘μας με τον δικό του τρόπο.

Εγώ λοιπόν χαλαρώνω διαβάζοντας και την Κυριακή που μας πέρασε κατάφερα να ολοκληρώσω το μάθημα Ancient Masterpieces of World Literature, που προσφέρεται δωρεάν απ’ το Harvard.

Την ανάρτηση όμως δεν την κάνω για να μου πείτε «μπράβο» – το χάρηκα δεόντως και μου αρκεί-, αλλά για να συγκεντρώσω κάπου τις πληροφορίες που μου ζήτησαν ενδιαφερόμενες-οι απ’ το Facebook και να ενημερώσω κι όσες-ους πιθανόν να μην γνωρίζουν πως έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Το μάθημα καταρχήν να σας πω, πως ολοκληρώνεται το Μάιο, σε τρεις μήνες δηλαδή από τώρα και το περνάτε αν έχετε τουλάχιστον το 65%. Το πως έγινε και το τελείωσα τόσο νωρίς, είναι μια βαρετή ιστορία που δεν έχει νόημα να σας την πω. Με βοήθησε με δυο λόγια το γεγονός πως είχα διαβάσει ήδη τα περισσότερα βιβλία της ύλης και το ότι μπορώ να συγκεντρωθώ οπουδήποτε, με αποτέλεσμα να δίνω τεστ κι απ’ το κινητό μου.

Εσείς μη με μιμηθείτε. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Διαβάστε το και δώστε το αν θέλετε να πάρετε και βαθμό για να τσεκάρετε τις γνώσεις σας ή για να έχετε και το πιστοποιητικό (αυτό το πληρώνετε μεν, αλλά μη φανταστείτε κανένα τρομερό ποσό -προσωπικά δεν ένιωσα πως το χρειαζόμουν στην παρούσα φάση κι έτσι βλέπετε μόνο τις «μπάρες» της βαθμολογίας μου στις φωτογραφίες) ή απλά παρακολουθήστε το με την ησυχία σας χωρίς εξετάσεις.

Πραγματικά θα μάθετε πολλά και μάλιστα σχετικά με  έργα για τα οποία στην Ελλάδα είτε έχουν γραφτεί λίγα, αποσπασματικά πράγματα είτε δεν κυκλοφορούν κι οι πιο πρόσφατες μεταφράσεις τους. Κάποια μάλιστα δεν θα τα βρείτε καν. Αναφέρομαι για παράδειγμα στο «The Tale of Genji» της Murasaki Shikibu (θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του κόσμου, είναι γραμμένο από γυναίκα κι εδώ βρήκα μια ωραία ανάρτηση στα ελληνικά για τη μετάφραση του έργου απ’ τον E. G. Seidenstiecker ) και στο «The Lusíads» του Luis Vaz de Camões (εδώ αντίστοιχα μια εισαγωγική ανάρτηση κι εδώ μια  κριτική σχετική με τις νεοπλατωνικές επιδράσεις του έργου), για τα οποία δίνονται link ώστε να τα διαβάσετε στα αγγλικά και όχι μόνο.

Και σ’ αυτό το σημείο νομίζω είναι ώρα να σας πω ποια ακόμα βιβλία, ποια ακόμα λογοτεχνικά έργα, συμπεριλαμβάνονται στην ύλη, που αρχίζει με μια αναφορά στον όρο «παγκόσμια λογοτεχνία» και στον Johann Wolfgang von Goethe. Ακολούθως θα μάθετε για το Έπος του «Gilgamesh» (στο οποίο περιγράφεται ο κατακλυσμός, πριν την αναφορά της Βίβλου, αν δεν το γνωρίζετε), για τα «δικά» μας Ομηρικά Έπη και κυρίως την «Οδύσσεια» και κατόπιν για το «The 1001 Nights» (τα πιο διάσημα παραμύθια του όπως η ιστορία του Alibaba με τους σαράντα κλέφτες, του Aladdin με το μαγικό λυχνάρι κ.α., δεν συμπεριλαμβάνονταν  μάλιστα στο αρχικό κείμενο).

Περιττό να πω πως οι αναλύσεις των δύο καθηγητών, του Martin Puchner και του David Damrosch είναι έξοχες (για το Harvard μιλάμε άλλωστε), διανθίζονται από χιούμορ και πολύ το εκτιμώ πάντα αυτό το στοιχείο, όπως έχω αναφέρει και για τα μαθήματα του Mathesis και βέβαια θα δείτε κι άλλους καθηγητές να μιλούν, ειδικούς ο καθένας στον κλάδο του.

Θα μάθετε λοιπόν για τις τεχνολογίες που βοήθησαν την Λογοτεχνία να εξαπλωθεί (την εφεύρεση του χαρτιού δηλαδή, την τυπογραφία, τους ναυτικούς χάρτες κ.α.), θα σας εξηγήσουν αναλυτικά ποιες μεταφράσεις του κάθε έργου υπάρχουν, ποια τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματά τους, τι γίνεται στη σύγχρονη εποχή με τη μελέτη αυτών των έργων κ.α.

.

Modern Masterpieces of World Literature a-2018-01-16 10-30-40

.

Οι ίδιοι καθηγητές διδάσκουν και το μάθημα Modern Masterpieces of World Literature, το οποίο μάλιστα έχει κάποιες κοινές ενότητες με το άλλο της Αρχαίας Παγκόσμιας Λογοτεχνίας δηλαδή: αυτές που αφορούν το έργο «The 1001 Nights» και την ιστορική αναδρομή της εισαγωγής. Το γιατί θα το μάθετε όσες-οι το παρακολουθήσετε.

Η ύλη τώρα αυτού του μαθήματος συμπεριλαμβάνει κάποιους συγγραφείς και κάποια έργα θέλω να πιστεύω αρκετά οικεία σε μας, όπως το «Candide» του Voltaire, το «East, West» του Salman Rushdie, το «Interpreter of Maladies» της Jhumpa Lahiri, το «My Name is Red» του Orhan Pamuk και το «Ficciones» του Jorge Luis Borges.

Υπάρχουν όμως και συγγραφείς απ’ την Ασία και την Αφρική που αναφέρονται, με τις οποίες-ους είτε η εξοικείωσή μας είναι μικρή όπως για παράδειγμα με τον Lu Xun και τον Wole Soyinka, είτε δεν τους γνωρίζουμε καν όπως την Eileen Chang. Ωραία ευκαιρία δηλαδή να τους διαβάσουμε.

Βέβαια όλ’ αυτά τα μαθήματα προσφέρονται όπως ήδη γράφω στον τίτλο δωρεάν, στα αγγλικά, με υποτιτλισμένα hd video, πλήθος φωτογραφιών, πηγών, link κ.ο.κ. To δεύτερο, της Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας δηλαδή, το παρακολουθώ ακόμη γι’ αυτό λείπουν αρκετές βαθμολογικές «μπάρες» όπως θα διαπιστώσετε στην φωτογραφία, αλλά αν θεωρήσω πως κάτι αξίζω να προσθέσω γι’ αυτό, θα επανέλθω με update.

Για το τέλος θέλω ν’ αναφέρω πως πραγματικά αξίζει να διαθέσετε χρόνο για να μάθετε απ’ τους καλύτερους καθηγητές του κόσμου και πως όσες-οι έχετε παρακολουθήσει ως τώρα τα μαθήματα Παγκόσμιας Ιστορίας του Mathesis με την κυρία Μαρία Ευθυμίου θα διαπιστώσετε πόσο καλύτερα θα μπορείτε να καταλάβετε τις αναλύσεις όλων των έργων (κι όχι μόνο αυτών που εντάσσονται στην ύλη) των Ινδών λογοτεχνών για παράδειγμα, όπως του Salman Rushdie και της Jhumpa Lahiri, αφού αναφέρονται βέβαια στην ιστορία του τόπου τους, αλλά και σ’ αυτή κοντινών κρατών όπως το Πακιστάν, το Κασμίρ κτλ.

Καλή σας επιτυχία λοιπόν κι αν κάτι ξέχασα να εξηγήσω και θέλετε να με ρωτήσετε σχετικά, ξέρετε που θα με βρείτε.

.

.

.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΘΗΛΩΣΗ – ΚΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, Η «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ»

•Ιανουαρίου 15, 2018 • Σχολιάστε

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Στον απόηχο του νομοσχέδιου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, το οποίο θεσμοθετεί την ίδρυση του «ειδικού τμήματος» ψυχιατρείου (ή γενικού νοσοκομείου), ενός τμήματος/φυλακή για όσους κρίνονται «ακαταλόγιστοι» για ποινικό αδίκημα που επιτέλεσαν και όπου για πρώτη φορά αναφέρεται ρητά, σε νομοθετική ρύθμιση, η νομιμότητα της επιβολής κατασταλτικών πρακτικών (μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων), όταν υπάρχει «επιθετική» συμπεριφορά (χωρίς, φυσικά, καμιά αναφορά στο ποιες συνθήκες και ποια μεταχείριση την προκαλεί), το ζήτημα των μηχανικών καθηλώσεων πήρε μιαν ιδιόμορφη δημοσιότητα.

Εγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης όχι μεταξύ κάποιων που είναι υπέρ και κάποιων που είναι κατά, αλλά και με τις δυο πλευρές να είναι υπέρ : με τη μια πλευρά (του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ) να κάνει, μέσα από την προβολή της εικόνας καθηλωμένου ασθενή, τις βάρβαρες αυτές πρακτικές ‘θέαμα’, στα πλαίσια ενός συντεχνιακού λαϊκισμού στην αντιμετώπιση των πολύ σοβαρών προβλημάτων στον χώρο της ψυχικής υγείας και με την άλλη (ΣΥΝΟΨΥΝΟ), να λέει ότι, κάνουμε (και θα συνεχίσουμε να κάνουμε, γιατί έτσι είναι το σωστό) καθηλώσεις όταν «πρέπει» («επικινδυνότητα» κλπ) και όχι επειδή λείπει μας λείπει προσωπικό.

Μια ψευδο-αντιπαράθεση, δηλαδή, που δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι και πόσο αυτονόητη θεωρείται η μηχανική καθήλωση (και η απομόνωση) στην ψυχιατρική που ασκείται σήμερα σε όλες τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μια πρακτική που πλασάρεται με το ένδυμα της «ιατρικής πράξης» και που η εφαρμογή της γίνεται, δήθεν, σύμφωνα με «πρωτόκολλα» και «μόνον» όταν «επιβάλλεται», με το σύνηθες συνοδό περιτύλιγμα ότι «πρέπει να τηρούνται οι κατευθυντήριες αρχές της ΕΕ για την πρόληψη βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης» κλπ. Ωστόσο, ξέρουμε πολύ καλά (και το ξέρουν εξίσου καλά, και «από τα μέσα», αυτοί που κάνουν αυτές τις ανακοινώσεις) ότι ποτέ δεν τηρείται κανένα πρωτόκολλο και ότι η μόνη «αντικειμενική» βάση της εκάστοτε απόφασης για την επιβολή αυτών των μέτρων, δεν είναι άλλη από την υποκειμενική εκτίμηση αυτού που έχει την εξουσία (του ψυχιάτρου – σπανίως του νοσηλευτή) να αποφασίζει, την κάθε δεδομένη στιγμή, τι είναι «επικίνδυνο» και τι όχι και για ποιόν.

Πολύ συχνά, «επικίνδυνο» είναι η παραμικρή «αταξία» που η αντίδραση του ψυχικά πάσχοντος, η απόγνωσή του από το βίωμα της ματαίωσης και του εγκλωβισμού, επιφέρει στην πειθαρχική ιδρυματική λειτουργία του ψυχιατρικού τμήματος. Και η αναγκαστική προσαρμογή στην πειθαρχική λειτουργία βαφτίζεται «ιατρική πράξη».

Θα θυμίσουμε, εν προκειμένω την κλασική ανάλυση του E. Goffman στα «Ασυλα»: «Κάθε τι που συμβαίνει στο νοσοκομείο, λέει ο Goffman, πρέπει να νομιμοποιηθεί με την αφομοίωσή του και την κατάλληλη μετάθεσή του προς ένα ιατρικό- υπηρεσιακό πλαίσιο αναφοράς. Οι καθημερινές πράξεις του προσωπικού πρέπει να ορίζονται και να παρουσιάζονται ως εκφράσεις της παρακολούθησης, της διάγνωσης και της θεραπείας. Για να υλοποιηθεί αυτή η μετάθεση, η πραγματικότητα πρέπει να διαστρεβλωθεί σε σημαντικό βαθμό, όπως κατά κάποιον τρόπο διαστρεβλώνεται από δικαστές, διευθυντές και λειτουργούς και σ΄ όλα τα (διαφορετικά από το άσυλο) ιδρύματα υποχρεωτικής παραμονής. Πρέπει ν΄ αποκαλυφθεί ένα έγκλημα που να ταιριάξει στην τιμωρία και ο χαρακτήρας του τροφίμου πρέπει να ανασυσταθεί και να ταιριάξει στο έγκλημα».

Δεν είναι τυχαίο που στην κορύφωση της ψευδο-αντιπαράθεσης που προαναφέρθηκε, βλέπει το φως της δημοσιότητας και μια εργασία δυο καθηγητών της Νοσηλευτικής του ΤΕΙ Λαμίας για το ζήτημα αυτό, η οποία, μέσα από την απλώς βιβλιογραφική και ψευδο-ουδέτερη έκθεση των υπέρ και των κατά των κατασταλτικών αυτών πρακτικών, δεν κάνει άλλο από το να καθαγιάζει, εν τέλει, την επιβολή τους «μόνο» – όπως πάντα λέγεται από τους υποστηρικτές των μέτρων αυτών – όταν είναι «αναγκαίο» και «επιβεβλημένο» για το «καλό του ασθενή» (και των γύρω του). Διαβλέποντας, μάλιστα, και μιαν «επιθυμία μείωσης» των πρακτικών αυτών, τη στιγμή που η διάχυση της εφαρμογής τους έχει πάρει διαστάσεις χωρίς προηγούμενο. Καταλαβαίνει κανείς με τι είδους και πιο «επεξεργασμένα», πλέον, επαγγελματικά «εφόδια» θα αποφοιτούν στο εξής οι νοσηλευτές/τριες από τις σχολές τους, με ποια γνώση του «αντικειμένου» τους και των μεθόδων για την αντιμετώπιση της πολυπλοκότητας των προβλημάτων του.

Γιατί η μηχανική καθήλωση και η απομόνωση, (αλλά και η χημική καθήλωση, η κλειδωμένη πόρτα κλπ) στο βαθμό, μάλιστα, που προβάλλονται ως «ιατρική πράξη», είναι συστατικά στοιχεία και εργαλεία μιας ψυχιατρικής που «χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια» και βλέπει την οδύνη του ως «συμπτώματα και σημεία» μιας νόσου (μιας διαγνωστικής κατηγορίας), που πρέπει να κατασταλούν και να εξαλειφθούν, αντί να επιδιώκει την επικοινωνία, τον διάλογο, για την κατανόηση των αναπάντητων αναγκών, των διαδρομών και των διαδοχικών απορρίψεων τους, μέχρι να φτάσουν να εκραγούν, στην οικογένεια, σε κοινωνικούς χώρους ή, μετά από μια βίαιη διακομιδή, μέσα στην ψυχιατρική κλινική.

Αυτός ο επαναλαμβανόμενος, στις μέρες μας, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων σε νόμους, σε «επιστημονικές» εργασίες, σε «διαμάχες», συμπλέει με την προώθηση ρυθμίσεων που επιδιώκουν να εισάγουν και στην Ελλάδα την (πλήρως αποτυχημένη διεθνώς) διάχυση της καταστολής στην κοινότητα, με την «υποχρεωτική θεραπεία κατ΄ οίκον». Στο όνομα της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών και χωρίς ν΄ αλλάζουν σε τίποτα τον τρόπο και τις πρακτικές λειτουργίας του ψυχιατρικού συστήματος, επιδιώκουν την επιβολή της «ακούσιας θεραπείας» ως πρώτο βήμα πριν την ακούσια νοσηλεία.

Σε άλλες χώρες αυτό ισοδυναμούσε με την μετάλλαξη των υπαρχόντων κοινοτικών υπηρεσιών σε μηχανισμούς καταστολής – μεταξύ άλλων, και για την μείωση των κονδυλίων που δαπανώνται για τη νοσηλεία, μέσω της υποκατάστασής της από την υποχρεωτική επιβολή της θεραπείας στο σπίτι. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά – και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι του κάθε ασθενή, ή και εν δυνάμει ασθενή. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ήδη εν εξελίξει συνεργασίες ψυχιάτρων του δημοσίου με υπαλλήλους φαρμακοβιομηχανιών, με τους δεύτερους να πηγαίνουν στα σπίτια ασθενών, που παρακολουθούν οι πρώτοι, για να τους κάνουν το ενέσιμο σχήμα.

Καταλαβαίνει κανείς τι τροπή θα πάρει η λεγόμενη «στροφή στην κοινότητα» σ΄ αυτή τη χώρα, όπου ποτέ δεν υπήρξε κι΄ ούτε υπάρχει η παραμικρή επιθυμία, «από τα κάτω», ή «από τα πάνω», για μια τέτοια στροφή. Κάποιοι την προορίζουν να υπάρξει ως «κατ΄ οίκον καταστολή».

Γι΄ αυτό, ενώ η διεκδίκηση της πλήρους απαγόρευσης των μηχανικών καθηλώσεων (και των απομονώσεων και όλων γενικά των κατασταλτικών πρακτικών) πρέπει να είναι πάντα στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για την εξάλειψη πρακτικών που, εκτός που τις θανατηφόρες «παρενέργειες» που έχει η εφαρμογή τους (και που πάντα συγκαλύπτονται και αποδίδονται σε άλλη αιτία), λειτουργούν άκρως τραυματικά και κακοποιητικά στην υποκειμενικότητα και στην αυτοεκτίμηση του ψυχικά πάσχοντος, θα πρέπει, ταυτόχρονα, να είναι σαφές ότι η κατάργηση αυτών των πρακτικών είναι συνυφασμένη με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυρίαρχης ψυχιατρικής, μέσα από εναλλακτικές πρακτικές που αναδεικνύουν (και έχουν διεθνώς αναδείξει) ότι μια «άλλη ψυχιατρική», «χωρίς μηχανικές καθηλώσεις», είναι δυνατή.

Για μια «στροφή στην κοινότητα» που θα είναι «στροφή σε μιαν άλλη σχέση» με τον ψυχικά πάσχοντα, για διάλογο, επικοινωνία, διαπραγμάτευση, στήριξη, συνοδεία. Ενάντια στην όποια πρόθεση/επιδίωξη για πολιτικές διάχυσης της καταστολής στην κοινότητα.

Η μείωση των ακούσιων νοσηλειών δεν είναι ζήτημα διατάξεων και ρυθμίσεων επί χάρτου, αλλά ριζικής αλλαγής της ασκούμενης ψυχιατρικής φροντίδας, για ένα πραγματικά κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, που θα είναι σε θέση να ασκεί μιαν ουσιαστική πρόληψη σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο και να παρέχει ουσιαστική στήριξη στον τόπο κατοικίας. Να κατανοεί και να στηρίζει και όχι να καταπιέζει και να καταστέλλει.

Για να υπάρχει μια άλλη σχέση (του ψυχιάτρου, του νοσηλευτή και όλων των λειτουργών) με τον ασθενή, για να μην είναι «ο ασθενής δεμένος», πρέπει ο λειτουργός ψυχικής υγείας – και πρωτίστως ο ψυχίατρος – να μάθει «να δένεται» στο λειτούργημά του, που θα έπρεπε να συνίσταται, μεταξύ άλλων, και στο να επιδιώκει και να είναι σε θέση να κάνει σχέση με τον «ασθενή» σε ισότιμη βάση (αμφισβητώντας τον εξουσιαστικό ρόλο, στη βάση του οποίου έχει μάθει να λειτουργεί), να είναι δίπλα του για όσο χρόνο χρειαστεί και να μη καταφεύγει στην ευκολία της καθήλωσης.

Και ταυτόχρονα, να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο και αριθμητικά επαρκές προσωπικό.

Γιατί μπορεί η μηχανική καθήλωση να είναι πρωτίστως προϊόν της «κουλτούρας και της πράξης» της κυρίαρχης ψυχιατρικής και να γίνεται ως αυτονόητη πρακτική ανέκαθεν, ακόμα και όταν υπάρχει επάρκεια προσωπικού, αλλά δεν παύει να εξαρτάται και από την έλλειψη προσωπικού – ενός προσωπικού ποικιλοτρόπως ματαιωμένου και εξουθενωμένου, που δεν είναι σε θέση ν΄ αντέξει και να διαχειριστεί την παραμικρή «αταξία» γύρω του.

Μια πρακτική προσανατολισμένη στην πλήρη κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων, προϋποθέτει την πρωταρχικότητα του ποιοτικού στοιχείου (την ριζικά εναλλακτική κουλτούρα και πράξη) πάντα σε συνάρτηση με το ποσοτικό στοιχείο, προκειμένου να μπορέσει να καταστεί έμπρακτα, και όχι στα λόγια, δυνατή – όπως, πχ, μικρό αριθμό ασθενών και μεγάλη επάρκεια προσωπικού.

Το ζήτημα των προσλήψεων και της εκπαίδευσης του προσωπικού (καθώς και της επαρκούς χρηματοδότησης των υπηρεσιών) μπορούν να συντελέσουν σε μια ουσιαστική αλλαγή (ξεπέρασμα του ψυχιατρείου) και όχι απλή αναπαλαίωση του υπάρχοντος (μέσα από την διατήρηση, ή το βίαιο κλείσιμό του), μόνο στο βαθμό που εντάσσονται σε μια ριζική αμφισβήτηση του τρόπου που «σκέπτεται και πράττει» η κυρίαρχη ψυχιατρική στην καθημερινή ιδρυματική της λειτουργία, στο ψυχιατρείο, στο γενικό νοσοκομείο, ή στα κατ΄ όνομα ΚΨΥ που υπάρχουν.

Αυτό που ζούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, σ΄ αυτή την περίοδο της διακυβέρνησης από την «πρώτη φορά αριστερά», είναι η από μακρού αναμενόμενη θεσμοθέτηση ενός ψυχιατρικού «εκσυγχρονισμού», των προδιαγραφών, δηλαδή, μιας νεο-ιδρυματικής βιολογικής ψυχιατρικής, σε συνέργια με τους κατευθυντήριους άξονες μιας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης/απόρριψης των αναγκών των ψυχικά πασχόντων-πάνω στο έδαφος (και για την διαχείριση) ενός συστήματος υπηρεσιών υπό κατάρρευση. «Ειδικό τμήμα» του ψυχιατρείου, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων, με την «ακούσια θεραπεία» εν όψει και ποιος ξέρει ποιά άλλα, στην ίδια κατεύθυνση, να έπονται.

Τι «διάλογος», επομένως, μπορεί να υπάρξει με επιτροπές του Υπουργείου Υγείας (στην αναζήτησή τους για «πρόθυμους συμμάχους»), πχ, για την ακούσια νοσηλεία (ή ό,τι άλλο) – επιτροπών που σχεδιάζουν την «ακούσια θεραπεία» στην κοινότητα, που καθαγιάζουν τις μηχανικές καθηλώσεις, τα ηλεκτροσόκ κλπ, και που, πιθανόν, κάποιοι από τους ψυχιάτρους των όποιων επιτροπών, πριν παραστούν στην συνεδρίαση της επιτροπής τους, έχουν δώσει εντολή μηχανικής καθήλωσης ασθενών της κλινικής τους;

Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων-ένα κίνημα που θα αμφισβητεί τις κοινωνικές σχέσεις, τους θεσμούς και τις πολιτικές που εξακολουθούν να καταδικάζουν τους ψυχικά πάσχοντες στη θέση του κοινωνικού παρία, χωρίς ουσιαστικά αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο «έλεος» μιας ανελέητης κοινωνικής απόρριψης και ψυχιατρικής καταστολής.

.

14/1/2018

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

«87 ore»: ο αργός θάνατος ενός καθηλωμένου ψυχικά πάσχοντα – Η ταινία της Costanza Quatriglio για την υπόθεση Mastrogiovanni που ακόμα απασχολεί την επικαιρότητα

•Ιανουαρίου 12, 2018 • Σχολιάστε

.

87 ORE

.

Δεν ξέρω πόσες-οι είχατε διαβάσει το 2009 για την υπόθεση του Ιταλού αναρχικού δασκάλου Francesco Mastrogiovanni ή έστω αν κάποιες-οι τη θυμάστε κι έτσι θα σας γράψω μερικά πράγματα γι’ αυτήν. Γιατί θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αφορά κι οποιονδήποτε άνθρωπο στη χώρα μας μεταφέρεται για ακούσια νοσηλεία σε ψυχιατρικό νοσοκομείο και καθηλώνεται.

.

«87 ore» λοιπόν τιτλοφορείται η ταινία, επειδή τόσες ήταν οι ώρες που καταγραφόταν το μαρτύριο του Mastrogiovanni από κάμερες παρακολούθησης στο ψυχιατρικό τμήμα ενός δημόσιου νοσοκομείου, στο San Luca του Vallo della Lucania, της γειτονικής Ιταλίας, όπου και νοσηλευόταν.

.

Η Costanza Quatriglio αποφάσισε να κάνει αυτή την ταινία, για τον άνθρωπο που καθηλώθηκε χωρίς κανένα λόγο (θα δείτε σοκαριστικές σκηνές στα αυθεντικά video παρακάτω και θα διαπιστώσετε πως αυτό συνέβη όσο κοιμόταν), που «ξεχάστηκε» σ’ ένα κρεββάτι χωρίς νερό και φαγητό, γυμνώθηκε και πέθανε ενώ το νοσηλευτικό κι ιατρικό προσωπικό πηγαινοερχόταν γύρω του και καταγραφόταν διαρκώς η εικόνά του.

.

.

Το ντοκιμαντέρ βέβαια βγήκε το 2015, αλλά αφενός πρόσφατα κατάφερα να το δω κι αφετέρου για μένα οι καθηλώσεις είναι ένα θέμα που θα έπρεπε διαρκώς να είναι στην επικαιρότητα και να μας απασχολούν (το φρόντιζε αυτό τόσο η «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» όσο και τώρα η «Πρωτοβουλία ‘Ψ’» και το Hearing Voices Aθήνας), επομένως έκρινα σκόπιμο έστω σήμερα να κάνω αυτή την ανάρτηση, στην οποία σαφώς και προσθέτω νέα στοιχεία.

.

Φυσικά δεν ήταν αυτός ο μόνος άνθρωπος που πέθανε κάτω από τέτοιες συνθήκες. Αλλά η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης έγκειται στο ότι το υλικό που κατέγραψαν οι κάμερες έφτασε στα χέρια των συγγενών του και παρά την προσπάθεια απόκρυψης που έγινε απ’ τους γιατρούς οι οποίοι εμφάνισαν το θάνατό του Mastrogiovanni ως πνευμονικό οίδημα, ο εισαγγελέας Renato Martuscelli  απήγγειλε κατηγορίες σε 6 εξ’ αυτών καθώς και σε 12 νοσοκόμους (και στη συνέχεια θα δούμε τι έγινε μ’ αυτό το ζήτημα). Σε πολλές άλλες περιπτώσεις δυστυχώς δεν μαθεύονται οι αληθινές αιτίες ανάλογων θανάτων, ποτέ.

.

.

Συντρέχει βέβαια κι ένας ακόμη λόγος, αφού δράττοντας την ευκαιρία θα σας γράψω κι άλλα πράγματα για κείνον που θεωρώ πως έχει νόημα να γνωρίζουμε, αλλά πριν ας επιστρέψουμε στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ και στα λόγια  της σκηνοθέτιδας που ξεχώρισα απ’ αυτή τη συνέντευξη που έδωσε εδώ, σε ελεύθερη δική μου μετάφραση-απόδοση:

.

«Υπάρχει μόνο το σώμα του Mastrogiovanni, το πρόσωπο δεν υπάρχει για εκείνους που εργάζονται γύρω του. Και για εκείνους που καθαρίζουν το δωμάτιο…  είναι σαν να μην είχε βρεθεί ποτέ εκεί. Η μέγιστη ορατότητα μέσω της κάμερας αντιστοιχεί εδώ στο μέγιστο της αορατότητας.

.

Εδώ όλα ανατίθενται σε μηχανισμούς (ενν: τις κάμερες), δεν υπάρχει ανθρώπινη σχέση. Όλα γίνονται ψυχρά, μακρινά, απάνθρωπα. Αυτή είναι η απάντηση που έδωσα για την αιτία του συμβάντος. Με άλλα λόγια, είναι ένας κόσμος που καθορίζεται απ’ την έλλειψη ευαισθησίας. (Αυτός ο άνθρωπος) θεωρήθηκε ως ένα πράγμα, ένα σώμα, στερημένο από κάθε αξιοπρέπεια. Όχι μόνο όσοι βλέπουν το βίντεο αλλά και όλοι οι άλλοι σ’ αυτό το δωμάτιο είναι σαν τα ρομπότ που κινούνται μηχανικά μαζί με ένα απλό σώμα.

 .

(…) Η εξάλειψη του ατόμου, αντί της ασθένειας, έγινε από τους Ναζί. Η περίπτωση του Mastrogiovanni μας έβαλε μπροστά σε μια δραματική αποτυχία της φροντίδας.

Είναι η αποτυχία του ανθρώπου…»

.

Και πως να μη νιώθει έτσι; Προφανώς κι είναι η αποτυχία του ανθρώπινου είδους όλο αυτό. Και βάζει όλες-ους μας θέλω να πιστεύω σε προβληματισμό, μ’ όσα θίγει. Γιατί μετά βαΐων και κλάδων χαιρετίστηκε από την κυρίαρχη ψυχιατρική μεταξύ άλλων κι η διαρκής παρακολούθηση των ψυχικά πασχόντων κι ιδού το αποτέλεσμα. Κι όχι δεν μπορούμε να πούμε πως μία «περίπτωση» ήταν μόνο. Όχι.

.

Δεν αρκεί να «παρακολουθείς» κάποια-ον κατά αυτόν τον τρόπο, αν δε χτίζεις σχέση μαζί του κι αν δεν τον φροντίζεις αληθινά κι ουσιαστικά. Για ποια «περίθαλψη» να μιλήσουμε; Μιλούν οι πολύ σκληρές (σας το τονίζω) εικόνες μόνες τους. Κι όποια-ος ξέρει ιταλικά θα καταλάβει και τα σχόλια που στην ουσία επισημαίνουν το πόσες φορές αδιαφόρησαν όσες-οι βρισκόταν γύρω του. Αυτοί ακριβώς που είχαν την ηθική, νομική, επιστημονική υποχρέωση να τον θεραπεύσουν.

.

.

Το δελτίο τύπου της RAI 3 που προέβαλλε το ντοκιμαντέρ το 2015 έγραφε σε ελεύθερη μετάφραση, τα εξής: «Ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ στο είδος του… » και συνέχιζε: «Μπορεί να ρίξει φως σ’ όσα συμβαίνουν στα ψυχιατρεία και να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με τη νόμιμη χρήση της καθήλωσης στις ψυχιατρικές πτέρυγες των νοσοκομείων και για την ολοένα και πιο αρνητική έκβαση της υποχρεωτικής θεραπείας για την υγεία«.

.

Προσωπικά δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να προσθέσω την ανούσια γνώμη μου για την ταινία που είχε την υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας. Μου αρκεί να σας μεταφέρω όλα αυτά, μου αρκεί που κρατάει έτσι η δημιουργός της ανοιχτή τη συζήτηση για το θέμα. Και πριν πάμε παρακάτω θέλω να προσθέσω πως οι συγγενείς του  Mastrogiovanni έχουν φτιάξει εδώ και χρόνια αυτό το site για κείνον. Τους είχαν αποτρέψει τότε να τον επισκεφτούν όσο νοσηλευόταν.

.

Χάρη στην καμπάνια τους «Diamo Voce a Franco» («Ας δώσουμε Φωνή στον Φράνκο») που έγινε μέσω της «L’ espresso» ώστε να μην ξεχαστεί το τι του συνέβη και να έχει μια κάποια χρησιμότητα τρόπον τινά ο θάνατός του, η καθήλωση δεν εφαρμόζεται πια στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, όπου πέθανε, όπως γράφουν.

.

DiamoVoceaFranco6per3

.

Μην βιαστείτε όμως να βγάλετε συμπεράσματα. Θα δούμε μαζί τι γίνεται μ’ αυτή την ιστορία. Το site που σας προανέφερα βέβαια, να ξέρετε, έχει να ενημερωθεί απ’ το 2016. Απ’ το 2009 επίσης γραφόταν για κείνον συνεχώς άρθρα στο ιταλικό περιοδικό «A rivista anarchica». Προσθέτω την πληροφορία αυτή μιας κι όσο έψαχνα στo google την υπόθεσή του, είδα πως αν εξαιρέσω το indymedia, όλες οι άλλες ελληνικές πηγές (που εμφανίζονται βέβαια, γιατί για τις υπόλοιπες δεν μπορώ να γνωρίζω) αλλά και κάπιες ιταλικές τον αναφέρουν μόνο ως δάσκαλο δημοτικού σχολείου, αφαιρώντας του την ιδιότητα του αναρχικού.

.

Και δεν ήταν απλά ένας αναρχικός. Είχε εμπλακεί στην πολύκροτη υπόθεση του Giovanni Marini, του αναρχικού συγγραφέα και ποιητή, είχε προφυλακιστεί κι ακολούθως αθωωθεί. Ο Mastrogiovanni μάλιστα ήταν που μαχαιρώθηκε απ’ τον φασίστα Carlo Falvella κι αναγκάστηκε ο Marini να επέμβει ώστε να τον βοηθήσει με τα γνωστά αποτελέσματα. Το αναφέρω γιατί όταν λέμε μια ιστορία ή την γράφουμε, πρέπει να τη λέμε ολόκληρη. Κάθε στοιχείο έχει το ειδικό του βάρος.

.

Όπως ας πούμε το ότι ο ίδιος ο Mastrogiovanni είχε πει μες το ασθενοφόρο που τον μετέφερε για ακούσια νοσηλεία: «Μη με πάτε στο Vallo γιατί εκεί θα με σκοτώσουν». Οι Δικηγόροι χωρίς Σύνορα της Ιταλίας το υπογράμμιζαν στο κείμενό τους που δημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου του 2017 (θα το βρείτε εδώ) όπου έκαναν λόγο για το ενδεχόμενο μιας προαποφασισμένης πολιτικής βεντέτας εκ μέρους της άκρας δεξιάς και κατήγγειλαν τις μεθοδεύσεις που όλ’ αυτά τα χρόνια γίνονται ώστε να πέσουν στα «μαλακά» οι υπεύθυνοι. Έγινε προσπάθεια ν’ απαλλαχτούν εντελώς, καταδικάστηκαν σε 5-6 χρόνια παύση κι ακολούθως με εφέσεις, κωλυσιεργίες κ.α. σε 1 χρόνο και 2 μήνες οι νοσηλεύτριες-ες και σε 2 οι γιατροί. Είχε προταθεί μάλιστα να επιστρέψουν σε κείνη τη φάση στα καθήκοντά τους.

.

Mastrogiovanni

-Δάσκαλε, τι μπορούμε να κάνουμε για σας;   -Να μη με ξεχάσετε!

.

Επισημαινόταν λοιπόν στο κείμενο πως τέτοιες μειώσεις των ποινών, για «εγκληματίες του λευκού κολάρου» (για να θυμηθούμε και τους εγκληματολογικούς όρους) δίνουν ένα είδος μηνύματος πως όλα μπορούν να συνεχίσουν να γίνονται όπως πριν: να καθηλώνονται δηλαδή οι πάσχοντες όχι για θεραπευτικούς λόγους ή επειδή είναι σε κρίση αλλά για τη διευκόλυνση των γιατρών και των νοσηλευτών, απάνθρωπα, κυνικά, εφόσον δεν υπάρχει έλεγχος,  τάχα λόγω της «έλλειψης προσωπικού» και έχοντας το βασικότερο τη βεβαιότητα όσοι διατάζουν τις καθηλώσεις πως θα μείνουν ατιμώρητοι, όπως είχε πει ο Francesco Rotondo.

.

Έγραφαν κι άλλα οι Ιταλοί Δικηγόροι χωρίς Σύνορα, αλλά δεν έχω τις απαραίτητες νομικές γνώσεις για να πλοηγηθώ μες σ’ αυτό τον κυκεώνα δικών, αναβολών, αποφάσεων, εφέσεων κτλ. Προσπάθησα λοιπόν να σας μεταφέρω τα βασικά στοιχεία και κρατήστε πως πέραν των άλλων, σημαντικότατων θεμάτων που έθιξαν, έκρουσαν και τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά μ’ αυτό: αν οι υπεύθυνοι της συγκεκριμένης ιστορίας μείνουν ατιμώρητοι ή ξεφύγουν εύκολα, θ’ αποθαρρυνθούν στο μέλλον τα θύματα εγκατάλειψης και κακοποίησης μες το σύστημα υγείας να πάρουν τη νομική οδό.

.

Έψεγαν επίσης την Ιταλική κυβέρνηση που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα Σώμα ελεγκτών Δημόσιας Υγείας, προειδοποιούσαν πως θ’ απευθυνθούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και επέμεναν «πως δεν μπορεί να παραμένουν ατιμώρητες οι καταχρήσεις της Ψυχιατρικής που εξαναγκάζει κι επιβάλλει θεραπείες που έχουν αποδειχτεί καταστρεπτικές, βλαβερές πέρα από κάθε λογική αμφιβολία» κ.ο.κ. Γι’ αυτό άλλωστε επέλεξα να σας μεταφράσω αυτά τα σημεία όπως θα καταλαβαίνετε τώρα, που φυσικά και θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

.

tso radicali-2

.

Στη συνέχεια απ’ τους Ιταλούς Ριζοσπάστες προτάθηκε ένας νόμος που φέρει τ’ όνομα του Mastrogiovanni («legge Mastrogiovanni»), ώστε όποιος εισάγεται ακούσια αμέσως να μπορεί να έχει δικηγόρο (νομική συνδρομή) που θα ελέγχει κάθε διαδικασία σχετική με τη νοσηλεία του ούτως ώστε να διασφαλίζεται η μέγιστη διαφάνεια των συνθηκών φροντίδας εντός των ψυχιατρικών κλινικών, να απαγορεύεται η χρήση μηχανικής συγκράτησης (καθήλωσης δηλαδή), να επιτρέπεται η είσοδος συγγενών στα νοσοκομειακά δωμάτια κτλ.

.

O αντίλογος υπάρχει και υποστηρίζει πως γίνεται πολύς λόγος σ’ αυτή την πρόταση για τις ελευθερίες που πρέπει να έχει ο λήπτης/χρήστης υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αλλά λίγος για το δικαίωμά του στη θεραπεία. Και το δικαίωμα του να νοσηλεύεται με αξιοπρέπεια και με κάθε σεβασμό, να το παραμερίσουμε; Κι η αξία της ανθρώπινης ζωής πόσο πια να εκπέσει; Κι η «κουβέντα» συνεχίζεται…Κι η καθεμία, ο καθένας από σας που διάβασε όλ’ αυτά, ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

.

.

.

.

.

.

Προβολή ταινίας: «Ομίχλη τον Αύγουστο» απ’ την «Πρωτοβουλία ‘Ψ’» – Παρασκευή 19/1/2018 στις 19.00

•Ιανουαρίου 4, 2018 • Σχολιάστε

.

*Αναδημίοσευση από εδώ.

.

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καλεί όλες και όλους στην προβολή της ταινίας:

 

«ΟΜΙΧΛΗ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ»

Σκηνοθεσία Κάι Βέσελ

 

Μια γερμανική ταινία βασισμένη πάνω σε πραγματικά γεγονότα, που μιλά για την μαζική εξόντωση ψυχικά πασχόντων και αναπήρων, παιδιών και ενηλίκων (εν προκειμένω, παιδιών), στη ναζιστική Γερμανία – πρώτο βήμα του  Ολοκαυτώματος που ακολούθησε.

Μιλά για το πώς ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής ψυχιατρικής συνεργάστηκε πρόθυμα με το χιτλερικό καθεστώς στην εξόντωση αυτών που η ίδια η ψυχιατρική κοινότητα είχε χαρακτηρίσει ως «ζωές ανάξιες να ζουν», ενσωματώνοντας την δολοφονία (ως δήθεν «ευθανασία») αυτών που επιλέγονταν και καταγράφονταν προς εξόντωση, ως μέρος της καθημερινής δουλειάς του προσωπικού μέσα στα ιδρύματα.

Για το πώς, δηλαδή, η κυρίαρχη γερμανική ψυχιατρική εκείνης της εποχής είδε στο ναζισμό την κοινωνικοπολιτική προέκταση της δικής της κουλτούρας και πρακτικής, ως μια ευκαιρία για την εφαρμογή (και επιβολή) στην κοινωνία ενός «επιστημονικού» προγράμματος (βασισμένου στην γενετική και την ευγονική), με τον ίδιο τρόπο που ο ναζισμός θεώρησε ότι βρήκε σ΄ αυτού του είδους την ψυχιατρική, την «επιστημονική» θεμελίωση των δικών του αντιλήψεων για το ρατσισμό της «καθαρότητας της φυλής και του αίματος».

Μια ψυχιατρική που είχε ήδη θεμελιωθεί στο έδαφος της κληρονομικότητας, του «ανίατου», της «κατωτερότητας» και του «εκφυλισμού» του ανθρώπινου είδους, που υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν οι ψυχικά πάσχοντες και τα άτομα με αναπηρία.

 

 

 

Ζητήματα που δεν αφορούν απλώς μιαν αναδρομή στις βαρβαρότητες του παρελθόντος, αλλά επίσης, και πρωτίστως, προτρέπουν σε μια συζήτηση για το παρόν, για το πώς η σύγχρονη βιολογική ψυχιατρική, η νέα ευγονική των γονιδίων και ο μονόδρομος της αναζήτησης του «κρυμμένου μυστικού» στην χημεία του εγκεφάλου, αναπαράγουν και διαιωνίζουν μια ψυχιατρική που εξακολουθεί να μη βλέπει και διαρκώς να «χάνει τον άρρωστο πίσω από την αρρώστια».

Την ίδια στιγμή που οι πολιτικές αποδόμησης του κράτους πρόνοιας και της δημόσιας υγείας, η συρρίκνωση της αγοράς εργασίας κλπ, οδηγούν στην περαιτέρω απόρριψη των αναγκών των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων, που αντιμετωπίζονται, όπως και τότε, σαν χωρίς καμιά αξία – ενώ και η «Στείρωση και Ευθανασία» των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων επανέρχονται ως επίσημη πολιτική νεοναζιστικών μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή.

 

 

Η προβολή θα γίνει την Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018, ώρα 19.00, στο χώρο του Δικτύου Hearing Voices” Αθήνας, στην οδό Τροίας 44

(κοντά στη πλ. Βικτωρίας).

 

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

 

.

.

.

.

.