Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, Παρασκευή, 21/12/2018, στις 19.00, στην «Παναρκαδική»

•Δεκέμβριος 13, 2018 • Σχολιάστε

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία θα γίνει την Παρασκευή, 21/12/2018, ώρα 19.00, στην αίθουσα της «Παναρκαδικής», οδός Τζώρτζ 9 (κοντά στην πλ. Κάνιγγος) με θέμα : 

«Από την ιδρυματική κατασταλτική ψυχιατρική σ΄ ένα ριζικά εναλλακτικό, κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας. Εμπειρίες από εναλλακτικές ψυχιατρικές πρακτικές διεθνώς, με δραστικά μειωμένη, ή και καθόλου χρήση ψυχοφαρμάκων, κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων και της όποιας καταστολής, δραστική μείωση των ακούσιων νοσηλειών κλπ.»

Θα γίνουν σχετικές εισηγήσεις και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση.

Πριν από την «εκπαιδευτική συνάντηση», στις 18.00, θα γίνει οργανωτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας για διάφορα θέματα, όπως η οργάνωση δράσεων ενάντια στην επιβολή της ακούσιας θεραπείας στην κοινότητα, η συγκρότηση υπο-ομάδας επαγγγελματιών ψυχικής υγείας στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας, η αναζήτηση μονιμότερου χώρου για συναντήσεις/εκδηλώσεις κλπ. 

Καλούμε όλους και όλες να πάρουν μέρος και σ΄αυτή τη συνάντηση.


  ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

Advertisements

Αικατερίνη Τεμπέλη: Συνέντευξη στην Κατερίνα Σχισμένου

•Δεκέμβριος 11, 2018 • Σχολιάστε
Αικατερίνη Τεμπέλη (φωτό: Ξακουστή Χελάκη)

Ευχαριστώ θερμά την κυρία Κατερίνα Σχισμένου, που είχε την ιδέα αυτής της συνέντευξης καθώς και την εφημερίδα «Μαΐστρος», η οποία την δημοσίευσε. Τη φωτογραφία μου τράβηξε η ταλαντούχα Ξακουστή Χελάκη.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την πρώτη ερώτηση της κυρίας Σχισμένου καθώς και την απάντησή μου ενώ στο site της εφημερίδας, θα τη βρείτε ολόκληρη.

Ευχαριστώ τέλος, τους ανθρώπους που έσπευσαν χτες αργά τη νύχτα να σχολιάσουν δημόσια στο facebook, αλλά και για τα τιμητικά μηνύματα που δέχτηκα αμέσως στο inbox. Να είστε καλά.

.

Η Αθήνα παγκόσμια πρωτεύουσα βιβλίου. Τι σημαίνει για σας αυτό;
-Υπάρχουν θεωρώ και θετικά και αρνητικά που θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο ν’ αναλύσουμε εδώ. Έρχονται έτσι στο προσκήνιο και πρωταγωνιστούν τα βιβλία για ένα χρόνο κι ίσως, παρακινήσει η διοργάνωση μια μερίδα του κοινού να διαβάσει αυτό το συγκεκριμένο διάστημα και μακάρι να γίνει, ποιος δεν θα το ήθελε; Αλλά είναι προσβάσιμοι για όλες, όλους οι χώροι που φιλοξενούν τις σχετικές εκδηλώσεις; Συμμετέχουν όντως όσες, όσοι θα ήθελαν; Υπάρχει πλουραλισμός και πολυφωνία δηλαδή; Να μερικά απ’ τα ερωτήματα που έχω. Γενικότερα, ας πούμε, πως δεν πιστεύω ότι οι αλλαγές “επιβάλλονται” εκ των άνω, αλλά ότι είναι πολύχρονες και πολυπαραγοντικές διαδικασίες που έχουν αποτέλεσμα αν αποτελέσουν αίτημα από τα κάτω. Το βιβλίο δεν αρκεί ένα χρόνο μόνο ν’ απασχολεί, επειδή υπάρχει αυτή η διοργάνωση. Πρέπει να διαμορφωθεί μια διαφορετική παιδεία που να προωθεί τη φιλαναγνωσία και μια άλλη κουλτούρα γύρω απ’ τη γνώση, κι όχι απαραίτητα μόνο και από το κράτος ή τους δήμους. Θεωρώ πως θα πρέπει να είναι ζητούμενο αυτό, απ’ όλους μας. Επομένως δεν έχω προσωπικά μεγάλες προσδοκίες για το παρόν, αλλά ελπίζω στο μέλλον…

.

Η συνέχεια εδώ.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ‘Ψ’: ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΡΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

•Δεκέμβριος 10, 2018 • Σχολιάστε

Αν και σε κατάσταση διαιωνιζόμενης ιδρυματικής αδράνειας και αποτελμάτωσης, το σύστημα των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν παύει να σχεδιάζει και να υλοποιεί κινήσεις προς μια περαιτέρω κατασταλτική μετάλλαξή του, η οποία παράγεται και τροφοδοτείται ως αναπόφευκτη μετεξέλιξη αυτής ακριβώς της αποτελμάτωσης. Κινήσεις που, όπως έχει πλέον γίνει κανόνας, πλασάρονται και προβάλλονται ως το τελείως αντίθετο από αυτό που πραγματικά είναι.

Ένα παράδειγμα αποτελεί αυτό που μετά βαΐων και κλάδων ετοιμάζεται στην ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου Γεννηματάς, με το σύνηθες ρούχο του «νέου παραδείγματος», όπου η μέχρι τώρα λειτουργία της ψυχιατρικής κλινικής βαφτίζεται ως «βραχείας νοσηλείας» και θα συμπληρώνεται, πλέον, από ένα τμήμα «οξέων περιστατικών», «χωροταξικά και κλινικά» διαχωρισμένο από το μέχρι τώρα τμήμα. Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί σε τι θα συνίσταται αυτός ο «χωροταξικός και κλινικός διαχωρισμός» : μια καθαυτό ψυχιατρική κατασκευή και ταξινόμηση του «εύκολα και δύσκολα διαχειρίσιμου περιστατικού», που ανταποκρίνεται όχι στις ανάγκες του πάσχοντος, αλλά στον κατασταλτικό έλεγχο της ψυχιατρικής (με περαιτέρω απρόσκοπτες τις μέχρι τώρα, ούτως ή άλλως αυτονόητες, μηχανικές καθηλώσεις κλπ). Αντί για άνοιγμα «προς τα έξω», ανοιχτές πόρτες, χωρίς καμιά καταστολή, με ανοιχτό διάλογο και ισότιμη επικοινωνία(που θα ήταν στην κατεύθυνση προς μια πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση), στροφή προς πιο επεξεργασμένες και«ασφαλείς» πρακτικές του παλαιο-ιδρυματισμού, ακραιφνώς μεταφερμένες από το ψυχιατρείο στα γενικά νοσοκομεία. 

Όλα αυτά με το αλατοπίπερο της ψυχοθεραπείας, φυσικά σε επιλεγμένους ασθενείς, σαν κάτι το καινούργιο, λες και η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, ως μέρος μιας ολιστικής προσέγγισης, δεν ήταν κάτι το ανέκαθεν αυτονόητο για όποια ψυχιατρική φροντίδα αποσκοπούσε στο να είναι στοιχειωδώς θεραπευτική και όχι απλώς ελεγκτική. 

 Και με το αίτημα πάντα επικρεμάμενο, αφού τα γενικά νοσοκομεία αυτοπροσδιορίζονται ως «βραχείας νοσηλείας», να υπάρξουν τμήματα «μέσης νοσηλείας» στα ψυχιατρεία, για τις «θεραπευτικές αποτυχίες του συστήματος» που ορίζονται ως «δύσκολες περιπτώσεις» και, ως εκ τούτου, χρειάζονται μακρόχρονη νοσηλεία. 

Σ΄αυτό έχει ήδη σπεύσει να απαντήσει το Υπουργείο Υγείας μέσω των αρμόδιων επιτροπών του για την ψυχιατρική ντι)μεταρρύθμιση, με την συγκρότηση του «Τομεοποιημένου Σχεδιασμού Ανάπτυξης Μονάδων Ψυχικής Υγείας» – αυτόν το τραγέλαφο σχεδιασμού υπηρεσιών και τομεοποίησης, στον οποίο έχει αναφερθεί η Πρωτοβουλία με προηγούμενη ανακοίνωσή της, αλλά που ξαναδημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο με κάποιες φραστικές αλλαγές και προσθήκες. 

 Μια από τις προσθήκες αφορά τα «Προτεινόμενα Βασικά Στοιχεία των Νέων Οργανισμών των Ψυχιατρικών Νοσοκομείων». Εδώ προτείνεται η διατήρηση των ψυχιατρείων, αλλά με μειωμένες τις μονάδες εισαγωγών(ονομάζονται και εδώ «βραχείας νοσηλείας»)στις τέσσερις (4), από εννέα (9) που είναι τώρα στο Δαφνί και έξι (6) στο Δρομοκαΐτειο. Προβλέπεται, όμως, ότι κάθε κλινική θα έχει και μονάδα «μέσης νοσηλείας», ένας ευφημισμός για το τμήμα χρονίων της«νέας εποχής». Εδώ άραγε θα μπορούν να στέλνουν και οι ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων τις «θεραπευτικές αποτυχίες» της νοσοκομειοκεντρικής/ιδρυματικήςπρακτικής τους;

Φυσικά, καμιά αναφορά για το αν υπάρχει έστω και ένας στοιχειώδης σχεδιασμός για το πού θα μεταφερθούν αυτές οι μονάδες εισαγωγών που φαίνεται να καταργούνται στα ψυχιατρεία. Δεν παραλείπεται, ωστόσο,η πρόβλεψη για δημιουργία δυο (!) μονάδων ψυχιατροδικαστικού τμήματος σε κάθε ψυχιατρείο, του περίκλειστου, δηλαδή,τμήματος για τους «ακαταλόγιστους» του αρ. 69 ΠΚ. 

Είναι ενδιαφέρον ότι, αν και πέρασε πάνω από ένας μήνας από την δημοσιοποίηση αυτού του σχεδίου οργανισμού, δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από τα συνδικάτα των ψυχιατρείων, που πάντα αντιδρούσαν απέναντι σε κάθε κίνηση συρρίκνωσης/κλεισίματος των ψυχιατρικών ασύλων. Ίσως γιατί, τουλάχιστον σύμφωνα με τα σχέδιο (γιατί κανείς δεν ξέρει τι τελικά θα γίνει στην πράξη), φαίνεται να διατηρείται ο αριθμός των θέσεων του προσωπικού μέσα από μιαν αναδιάταξη των μονάδων που συγκροτούντα ψυχιατρεία, με ψυχογηριατρικά τμήματα, με ενδονοσοκομειακές δομές «επανένταξης», με τμήματα απεξάρτησης, με συνυπολογισμό του προσωπικού που εργάζεται στις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές (στο βαθμό, φυσικά, που δεν υλοποιηθεί το αρχικό σχέδιο να μεταφερθούν στην Περιφέρεια), με παθολογικό και εργαστηριακό τομέα. Χωρίς ν΄ αλλάζει στο παραμικρό ο τρόπος λειτουργίας, η κατασταλτική κουλτούρα και πρακτική, η «περιστρεφόμενη πόρτα», χωρίς καμιά στροφή στην κοινότητα,με τους γιγαντοτομείς που έχουν σχεδιαστεί των τριακοσίων και τετρακοσίων χιλιάδων πληθυσμού αναφοράς, πάντα στα χαρτιά βέβαια, χωρίς καμιά εφαρμογή – η οποία,και αν γινόταν, με τέτοιους γιγαντοτομείς δεν θα άλλαζε τίποτα. 

Μέσα σε όλο αυτό το εσαεί ανακάτεμα του ιδρυματικού χυλού της κυρίαρχης ψυχιατρικής δεν θα μπορούσαν να λείπουν και κάποια εξωραϊστικά περιτυλίγματα του αμετάκλητα νοσοκομειοκεντρικού χαρακτήρα της – πιο πολύ ως θεματικές για συγγραφή εργασιών παρά ως, έστω κατ΄ελάχιστον, έμπρακτη εφαρμογή. Ένα από αυτά είναι η λεγόμενη «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση», που προβάλλεται από πανεπιστημιακές μονάδες οι οποίες, ως επί το πλείστον, δεν έχουν ξεμυτίσει από το γραφείο τους (λειτουργώντας με κλειστά τμήματα, με κατασταλτικές πρακτικές κλπ) και που αποβλέπουν, στα χαρτιά τουλάχιστον, στην αντιμετώπιση της ψύχωσης από τα «πρώτα ανιχνεύσιμα συμπτώματα». Σε μια λογική, δηλαδή, που συμπλέει πιο πολύ με αυτή της νέας διαγνωστικής κατηγορίας του DSMV, της «επαπειλούμενης ψύχωσης», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την «έγκαιρη» αντιψυχωτική θεραπεία της, ερήμην της όποιας εφηβικής ανησυχίας, υπαρξιακής δυσκολίας και διαφορετικότητας. 

Πρόκειται για μια παρέμβαση που αντιμετωπίζεται σαν κάτι το ιδιαίτερο, αποκομμένη από την σφαιρική φροντίδα, που είναι συνυφασμένη με την λειτουργία πραγματικά κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας(που στην Ελλάδα, ούτως ή άλλως, δεν υπάρχουν, ενώ και διεθνώς είναι, λόγω και οικονομικής κρίσης, σε αποδιάρθρωση και παρακμή), με τελείως αυτόνομη λειτουργία, ή απλώς ‘προσκολλημένη’ σε μια κοινοτική υπηρεσία. 

Δεν είναι τυχαίο ότι η ψυχιατρική κλινική του Γεννηματάς, με τη στροφή προς την«διαχωρισμένη χωροταξικά αντιμετώπιση των οξέων περιστατικών», βρίσκει στην Μονάδα Πρώτου Ψυχωτικού Επεισοδίου του Αιγινητείου (και αυτή με κλειστό τμήμα νοσηλείας, χωρίς καμιά κοινοτική παρέμβαση) τον θεόσταλτο σύμμαχο για το «νέο» παράδειγμα της ανέκαθεν απαράλλακτης παραδοσιακής ψυχιατρικής. 

Είναι σαφές ότι με αυτές τις λογικές και πρακτικές η ψυχιατρική παλινδρομεί, οι ακούσιες νοσηλείες (ήδη στο 65% του συνόλου των νοσηλειών) πρόκειται ν΄ αυξηθούν και η «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα», που επικρέμαται η εφαρμογή της, θα είναι το μόνο πραγματικά «καινούργιο» εργαλείο,κοινής αποδοχής από ολόκληρη την κυρίαρχη ψυχιατρική, και για το τεράστιο ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών και για το πρόβλημα των ράντζων και για την «έγκαιρη παρέμβαση στην ψύχωση» κοκ.


10/12/2018



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Δεν ξεχνάμε…

•Δεκέμβριος 4, 2018 • Σχολιάστε

.

«Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…

Αν μπορούσα να σας πω…

Πεθαίνω. Όπως εσείς ζείτε.

Δ ι κ α ι ώ σ τ ε   μ ε.  Π ε ί τ ε   γ ι α  μ έ ν α.

Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…

Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε

τόσο πολύ στον κόσμο.

Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι

σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ…»

.

.

Τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας στο Ιράν – “Λογοκρίνοντας μια ιρανική ερωτική ιστορία”: παρουσίαση του βιβλίου του Σαχριάν Μαντανιπούρ / Μέρος ΙΙ

•Δεκέμβριος 1, 2018 • Σχολιάστε

Άλλαξε κάτι άραγε από τότε που κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο βιβλίο; Ή τα πράγματα εξακολουθούν να είναι πολύ δύσκολα για τους Ιρανούς συγγραφείς που θέλουν στα κείμενά τους να υπάρχει και μια ερωτική ιστορία; Αυτό αναρωτιόμουν στο τέλος της προηγούμενης σχετικής ανάρτησης, που μπορείτε να βρείτε εδώ. Γιατί είναι κι αυτός ένας λόγος που τώρα αποφάσισα να σας το παρουσιάσω: η χρονική απόσταση, δηλαδή.

Και πώς βλέπουν άραγε οι Ιρανοί τους συγγραφείς; Ποια η γνώμη τους για κείνους; Για ν’ αρχίσουμε απ’ αυτό το σημείο και να δούμε μαζί τι γράφει ο συγγραφέας Σαχριάν Μαντανιπούρ:

Στο Ιράν, όταν κάποιος με ρωτούσε τι δουλειά κάνω και απαντούσα ότι είμαι συγγραφέας, με ξαναρωτούσε αμέσως: “Εννοώ ποια είναι η πραγματική σου δουλειά; Τι κάνεις για να ζήσεις;” Διότι, αντίθετα από τον κύριο Πετρόβιτς και τους ανωτέρους του, το ενενήντα εννέα τοις εκατό των Ιρανών, δεν θεωρούν τη λογοτεχνία σοβαρή δουλειά”.

Αν πω βέβαια ότι δεν μου θύμισε τίποτα αυτή η παράγραφος, ειδικά οι πρώτες γραμμές, σε σχέση και με τα δικά μας στην Ελλάδα, ψέματα θα είναι. Οι λόγοι όμως είναι διαφορετικοί. Γιατί στο Ιράν όχι μόνο δεν την θεωρούν σοβαρή δουλειά τη λογοτεχνία, αλλά έχουν και τη χείριστη γνώμη για τους συγγραφείς και ποιητές. Πώς και γιατί διαμορφώθηκε αυτή η κατάσταση; Να η εξήγηση:

Για να έχουν οι Ιρανοί μια απασχόληση στον ελεύθερο χρόνο τους, η κυβέρνηση επένδυσε και συνεχίζει να επενδύει σε τηλεοπτικά προγράμματα και σίριαλ, τα οποία παρουσιάζουν συνήθως τους συγγραφείς, τους ποιητές και τους διανοούμενους ως λαπάδες, ανίκανους, ανήθικους, απατεώνες και ναρκομανείς -όπως ακριβώς παρουσιάζουν μονίμως τους δυτικούς κατασκόπους ως καλοντυμένους με γραβάτα”.

Τόσο καλά. Κι έτσι, δεν θα εκπλαγείτε φαντάζομαι και πολύ μετά απ’ όλα αυτά, όταν διαβάσετε τι «υποδοχή» ετοίμαζαν αρκετοί θερμόαιμοι στον βραβευμένο εκείνη τη χρονιά για την ταινία του «Γεύση από κεράσι», Abbas Kiarostami, επειδή κατά τη διάρκεια της βράβευσής του χαιρετήθηκε διά χειραψίας και φίλησε στο μάγουλο μια πασίγνωστη γυναίκα ηθοποιό, με την οποία δεν είχε συγγενική σχέση πρώτου βαθμού και βεβαίως δεν ήταν συζυγός του. 

Και θα κατανοήσετε περισσότερο τι δυσκολίες έχει και το εγχείρημα της μετάφρασης εκεί, εμβληματικών βιβλίων όπως για παράδειγμα ο “Οδυσσέας”του Τζόϋς.Τι πιστεύετε; Κυκλοφόρησε άραγε; Θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο.

Όσο για το αν υπάρχουν γυναίκες συγγραφείς στο Ιράν, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, η απάντηση είναι θετική. Υπάρχουν μερικές αποφασισμένες, ναι, που μένουν εκεί, γράφουν και πληρώνουν το ανάλογο κόστος. Θα φέρω ως παράδειγμα την σπουδαία Forugh Farrukhzad, της οποίας η ποίηση ήταν για δέκα και πλέον χρόνια απαγορευμένη απ’ την Ισλαμική Επανάσταση. Πέθανε μόλις στα 33 της χρόνια σ’ ένα περίεργο ατύχημα.

Η γυναίκα αυτή ήταν ήδη παντρεμένη στα 16 της και με το διαζύγιό της έχασε την επιμέλεια του γιου της, όντας στο επίκεντρο αρνητικών συζητήσεων και μεγάλης αποδοκιμασίας  για τις λογοτεχνικές αλλά και τις κινηματογραφικές της δραστηριότητές. Δεν περιορίστηκε βλέπετε στις σπουδές ..ραπτικής, έσπασε το αρχέτυπο της σιωπηλής κι υποτακτικής κόρης και συζύγου κι έκανε το «λάθος» να ζητάει την ανεξαρτησία κι απελευθέρωση των γυναικών σε μια τέτοια χώρα.

Γι’ αυτές λοιπόν, σαν την προαναφερόμενη, που άνοιξαν το δρόμο εκεί, μπορείτε  να διαβάσετε αυτό το βιβλίο της Farzaneh Milani. Η οποία μας εξηγεί ότι: «Από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1960, μόνο δώδεκα γυναίκες – σε σύγκριση με 270 άνδρες – δημοσίευσαν έργα μυθοπλασίας στο Ιράν«. Κι αυτό τα λέει όλα. Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση της Shahrnush Parsipur, που φυλακίστηκε, πάλεψε με την κατάθλιψη και έχει ένα έργο ομολογουμένως σημαντικότατο να επιδείξει.

Υπάρχουν βέβαια κι άλλες που έχουν καταγωγή απ’ τη συγκεκριμένη χώρα, αλλά ζουν και εκδίδουν στην Αμερική, τον Καναδά, την Γαλλία, όπου σαφώς δεν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που αναφέρουμε. Κι αυτές, που δεν έχουν σκληρές ιστορίες ν’ ανακαλέσουν αφού δεν δοκιμάστηκε ποτέ η πένα τους στα πάτρια εδάφη, είναι οι περισσότερες.

Αλλά κι οι άντρες που είναι πιο γνωστοί διεθνώς όπως π.χ. ο συνιδρυτής του Συνδέσμου Συγγραφέων του Ιράν, Reza Baraheni,  αντιμετώπισαν εννοείται διώξεις.  Ο ίδιος  όχι μόνο φυλακίστηκε, βασανίστηκε αλλά και τον είχαν στην απομόνωση για 104 μέρες, όπως έχει δηλώσει. Αυτό σημαίνει να είναι κάποιος συγγραφέας στο Ιράν, όπως μας έδειξε ήδη άλλωστε ο Σαχριάν Μαντανιπούρ.

Κι έχουν αλλάξει τελικά μερικά πράγματα από τότε που βγήκε το βιβλίο ή όχι; Δύσκολο ν’ απαντήσω μονολεκτικά. Έγιναν, ας γράψω, μικρές αλλαγές, αλλά όχι ρηξικέλευθα άλματα. Χρειάζεται ακόμη χρόνος, επιμονή και προσπάθεια. Ωστόσο η φωνή των γυναικών συγγραφέων δυνάμωσε μες σ’ αυτά τα τελευταία χρόνια και πλήθυναν κι οι άντρες συγγραφείς που συντάσσονται στο πλευρό τους.

Κι αυτό έχει τη σημασία του και την αξία του σ’ αυτή τη χώρα όπου το να αφαιρέσουν δημόσια γυναίκες τη μαντήλα τους είναι πράξη επαναστατική ( κίνημα των Girls of Revolution Street). Εδώ θα δείτε τι έγινε πριν μερικούς μήνες κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου επεισοδίου στους κόλπους αυτού του νέου κινήματος πολιτικής (και θρησκευτικής) ανυπακοής, στο οποίο συμμετείχαν και άντρες που τις υποστήριζαν ανεμίζοντας λευκά μαντήλια. Υπέρ τους ήταν κι ο συγγραφέας Hossein Vahdani .

Βέβαια τώρα οι συμμετέχουσες αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης ως δέκα χρόνια για «διάπραξη αμαρτωλής πράξης» και «παραβίασης της δημόσιας σύνεσης», καθώς και για «ενθάρρυνση της ανηθικότητας ή της πορνείας» και μία απ’ τις πρωταίτιες, η Narges Hosseini βρίσκεται ήδη στη φυλακή. Η εγγύηση της έχει οριστεί στο ποσό των 135.000 δολαρίων. Ωστόσο φαίνεται πως κι εκείνη κι όλες οι άλλες, κατάφεραν να ταρακουνήσουν αυτή την απολύτως πατριαρχική κοινωνία.

Κι έτσι ο Πρόεδρος της χώρας Hassan Rouhani, αναγκάστηκε να δηλώσει πριν ένα μήνα σε σχόλιό του που απευθύνονταν σε σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές : «Δεν μπορούμε να επιλέξουμε έναν τρόπο ζωής και να πούμε σε ανθρώπους που ανήκουν σε δύο μεταγενέστερες από μας γενιές  να ζήσουν έτσι» . Και συνέχισε: «Είναι αδύνατο … οι απόψεις της νέας γενιάς για τη ζωή και τον κόσμο είναι διαφορετικές από τις δικές μας«. Θετική είναι αυτή η εξέλιξη βέβαια, αλλά μένει να δούμε να εφαρμόζεται και στην πράξη.

Εντωμεταξύ ας ψάξουμε να βρούμε και να διαβάσουμε τα βιβλία αυτών των γενναίων συγγραφέων (σαν την Gulrux Ibrahim Irayi, που σε μια απ’ τις ιστορίες της τόλμησε ν’ αναφερθεί στο λιθοβολισμό των γυναικών και καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 6 ετών), αυτών των τολμηρών αντρών που ζουν μια ζωή πολύ διαφορετική απ’ τη δική μας κι επικοινωνούν μαζί μας με τη γραφή τους. Δεν είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, όσο ενημερώνουμε όσες, όσους δεν γνωρίζουν για το τι τους συμβαίνει;




«Πάρτε τα χάπια σας»: Παρουσίαση του ντοκιμαντέρ της Alison Klayman – Αdderall, Ritalin και ΔΕΠΥ

•Νοέμβριος 29, 2018 • Σχολιάστε

.

-Θα λέγατε ότι αποτελείται μέρος των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» ή ότι αποτελούσατε κάποτε;

-Νομίζω ότι αποτελούσα μέρος και δεν γνώριζα πραγματικά πόσο πολύ αποτελούσα μέρος. Υπάρχει μπόλικο παραδάκι για γιατρούς που ταξινομούν ασθενείς γρήγορα και τους χορηγούν συνταγές χωρίς να ξέρουν ποια θα είναι τα αρνητικά αποτελέσματα. Μερικά είναι καλά, όμως άλλα είναι πολύ άσχημα».

 

Keith Conners (ο αποκαλούμενος «πατέρας της ΔΕΠΥ»)

.

Image result for Take Your Pills

.

Το ντοκιμαντέρ που σας παρουσιάζω σήμερα είναι απ αυτά που πρέπει να δείτε αν εμπλέκεστε με οποιοδήποτε τρόπο στις «επιχειρήσεις ΔΕΠΥ» (ΔΕΠΥ = διαταραχή υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής- στ’ αγγλικά ADHD)  ή απλά θέλετε να γνωρίζετε ως άνθρωποι τι συμβαίνει μ’ αυτές τις ουσίες. Είναι της βραβευμένης Alison Klayman και σας το προτείνω κυρίως για να σας βάλει σε σκέψεις (αν μη τι άλλο) κι όχι επειδή το βρήκα καταπληκτικό και σας το διευκρινίζω εξ’ αρχής.

.

Η ταινία λοιπόν προσπαθεί ν’ ακολουθήσει έναν γνωστό τρόπο αποδόμησης του θέματός της και θα δούμε μαζί αν τα καταφέρνει. Η δημιουργός της αφού δείχνει ενθουσιασμένους καταναλωτές διεγερτικών φαρμάκων, αρχίζει μετά να εξηγεί τα καταστροφικά αποτελέσματα της χρήσης τους (το πώς τους επηρεάζουν σωματικά αλλά και ψυχολογικά βέβαια), δίνοντας το λόγο σε γνωστούς ειδικούς και συγγραφείς σχετικών βιβλίων, αλλά και σε μητέρες για παράδειγμα που ήθελαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερους βαθμούς, να είναι πιο ήσυχα και πιο υπάκουα,  κι έτσι δεν το έψαξαν και πολύ πριν δεχτούν να τους τα χορηγήσουν, αφού «το πρότεινε ο γιατρός ή το είπαν απ’ το σχολείο».

.

Κι αυτό θα πρέπει ν’ αποτελέσει μια μεγάλη αφύπνιση για όλους τους εμπλεκόμενους: ειδικούς, εκπαιδευτικούς αλλά και γονείς που άκριτα υιοθετούν κάθε τι. Κι αφορά ασφαλώς και τη χώρα μας καθώς η συνταγογράφηση του Ritalin είναι δημοφιλής κι εδώ, ειδικά στα Βόρεια Προάστια αλλά και σε νησιά όπου τα παιδιά μπορούν να γίνουν «ενοχλητικά» το καλοκαίρι για τους υπερ-απασχολημένους με άλλα ζητήματα, γονείς τους.

.

Αλλά όμως πια, σημειώστε, δεν είναι μόνο παιδιά με υπερκινητικότητα οι λήπτες και καταναλωτές αυτών των φαρμάκων ή φοιτητές (είναι ενδιαφέρον ότι το πρώτο άρθρο για χρήση αμφεταμινών σε πανεπιστήμια δημοσιεύτηκε ήδη απ’ το 1937), αλλά αθλητές (αφού υπάρχει κι η βολική εξαίρεση στη χρήση ουσιών όταν γίνεται για φαρμακευτική χρήση), αναλυτές της Wall Street, επιχειρηματίες και άλλοι που ωθούνται απ’ την όλο και μεγαλύτερη ανάγκη τους για καλύτερη απόδοση στις καπιταλιστικές κοινωνίες όπου ζουν. Γιατί τέτοιες κουλτούρες καλλιεργούνται στην εποχή μας.

.

Κι ενώ κάποτε, όπως λέγεται χαρακτηριστικά σ’ ένα σημείο της ταινίας, οι άνθρωποι έπαιρναν ουσίες για να διαφέρουν απ’ τους άλλους στο σύστημα, τώρα παίρνουν για να ενταχτούν σ’ αυτό.

.

Σήμερα τα συνταγογραφούμενα διεγερτικά είναι μια βιομηχανία 13 δις δολαρίων. Οι ειδικοί που ήταν πρωτεργάτες της δημιουργίας αυτής της βιομηχανίας, όπως ο αποκαλούμενος ως πατέρας της ΑDHD Keith Conners, o άνθρωπος δηλαδή που καθιέρωσε τα πρότυπα για τη διάγνωση (επινόησε κι αναθεώρησε την Conners Rating Scale που παγκόσμια χρησιμοποιήθηκε για τη διάγνωση της ΔΕΠΥ), πριν πεθάνει τον περασμένο χρόνο είχε εκφράσει δημόσια την ανησυχία του κι είχε παραδεχτεί ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο αποτελούσε μέρος αυτών των «επιχειρήσεων ΔΕΠΥ» κι ότι κακώς η δουλειά του χρησιμοποιήθηκε για τέτοιους σκοπούς, όπως διαβάσατε στην αρχή της ανάρτησης.

.

Ίσως να τον βοήθησε στο να καταλήξει σ’ αυτό το συμπέρασμα, η σύζυγός του που όντας σχολική ψυχολόγος του ανέφερε με πόση ευκολία ένα τάχα «δύσκολο» παιδί με «κακή συμπεριφορά», που «παρεκτρέπεται», χαρακτηρίζεται ως υπερκινητικό. Σε συνέντευξή του το 2013 είπε τα εξής: «Οι αριθμοί το κάνουν να μοιάζει με επιδημία (ενν: τη ΔΕΠΥ). Λοιπόν, δεν είναι. Είναι απαράδεκτο», τόνισε. Το έχουν άραγε υπόψη τους αυτό όσοι μ’ ευκολία μιλάνε για το θέμα; Πρέπει να διαθέσουν λίγο χρόνο οι ειδικοί να διαβάσουν εδώ την αυτοκριτική του και να συμβουλευτούν και την έρευνα των Adrian Angold και Jane Costello:

.

«Είχα πάντα την υποψία ότι τα υψηλά ποσοστά «διάγνωσης» και συνταγογράφησης για την ADHD ήρθαν επειδή οι ερευνητές βάσιζαν τα στοιχεία τους σε αναφορές από γονείς που με τη σειρά τους βασίζονταν στις πεποιθήσεις εκπαιδευτικών ή γιατρών, χωρίς αξιόπιστα στοιχεία», έλεγε μεταξύ άλλων. Και συνέχιζε: «Ανακοίνωσα στους  εμβρόντητους συναδέλφους ότι η υπερβολική διάγνωση της ADHD ήταν «μια επιδημία τραγικών διαστάσεων». Τραγικών επειδή πολλά παιδιά παίρνουν λάθος διάγνωση και έχουν πραγματικά ένα διαφορετικό πρόβλημα που χρειάζεται διαφορετική θεραπεία ή είναι κανονικοί νέοι,  που δεν χρειάζονται θεραπεία..

.

Και κατέληγε: «Με ανησυχεί το πώς ακόμη και μερικοί από τους πλέον σεβαστούς συναδέλφους μου αρνούνται τα γεγονότα και θάβουν το κεφάλι τους στην άμμο«.

.

.

Και που έχουμε φτάσει παρ’ όλα αυτά; Τώρα που αυτά τα χάπια τα παίρνουν σχεδόν όλοι; O Dr Lawrence Diller λέει χαρακτηριστικά: «Η ιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής, η υπόθεση ότι ο καθένας ενδεχομένως έχει μια διαταραχή, υποβαθμίζει την όλη διαδικασία, κι επίσης βάζει όλη την κοινωνία στα χέρια των γιατρών και των φαρμακοβιομηχανιών«. Όλη την κοινωνία. Το υπογραμμίζω κι εγώ αυτό με τη σειρά μου. Κι είναι «αηδιαστικό» όπως θα παρακολουθήσετε να λέει ένας άλλος ειδικός «το τι κάνουν αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες για το κέρδος» και πώς δελεάζουν τους καταναλωτές στις απανταχού διαφημίσεις τους.

Θα μάθετε πολλά όσ@ το παρακολουθήσετε. Όπως για παράδειγμα για το ποια ιστορία αγάπης οδήγησε στη δημιουργία του Ritalin και γιατί ονομάστηκε έτσι το Adderall. Ποιος είναι ο λόγος που χρησιμοποιούνται επίσης μικρο-δόσεις LSD και τελικά το αν όντως η χρήση αυτών των ουσιών βελτιώνει τις νοητικές/γνωστικές λειτουργίες. Ειδικά αυτό το σημείο να το προσέξετε μιας κι αποτελεί την αιτιολογία της χρήσης τέτοιων φαρμάκων.

Ο δημιουργός του εξηγεί σ’ αυτό το άρθρο της εφημερίδας Τhe Guardian ότι δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τις φαρμακοβιομηχανίες ή για την κακώς ασκούμενη ιατρική πρακτική, αν κι αυτό είναι προφανές στο παρασκήνιο. Είναι ένα στιγμιότυπο της Αμερικής, αυτή τη στιγμή, μια ταινία για το Adderall (αλλά αναφέρονται και τα άλλα φάρμακα, όπως π.χ. το Concerta) και γι’ αυτή την επιθυμία, την ανάγκη να είναι οι άνθρωποι ανταγωνιστικοί. Γι’ αυτή την επιθυμία του πώς να πετύχεις να είσαι ο καλύτερος, η καλύτερη.

Αλλά σαφώς μέσα απ’ αυτήν αναδύονται κι όλα τα άλλα θέματα που αναφέρω συν ένα ακόμη: οι χρήστες αυτών των ουσιών, δεν θεωρούν ότι σχετίζονται με τους χρήστες των οπιοειδών ή γενικότερα ότι είναι προβληματική αυτή τους η επιλογή. Κι ας παραδέχονται αρκετοί πως αυξάνουν συνεχώς τις δόσεις για παράδειγμα. Δεν αντιλαμβάνονται την εξαρτητική διάσταση του ζητήματος και θεωρούν πως απλώς κάνουν ότι κάνουν όλοι για να πετύχουν τους στόχους τους.

Για να δούμε τώρα λίγο τι έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ποιες είναι οι κριτικές τέλος πάντων. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία για τον τρόπο κινηματογράφησης καθώς και αρκετά σχόλια ατόμων που την παρακολούθησαν στο κάτω μέρος.  Άλλα είναι θετικά κι άλλα αρνητικά φυσικά.

Εγώ αυτό που σκέφτηκα είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος το όλο εγχείρημα να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα κι αν ο σκοπός ήταν να αποτρέψει, δυστυχώς να προτρέψει σε χρήση, ν’ αποβεί διαφημιστική δηλαδή η ταινία (ειδικά για τις μικρο-δόσεις LSD δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι μπορεί να ωθήσει στη δοκιμή τους). Κι αυτό επειδή μου φάνηκε ότι οι ενθουσιασμένοι χρήστες ή αυτοί που δικαιολογούν τη χρήση τέτοιων ουσιών ως «αναγκαίο κακό» έστω στο τέλος, παρουσιάζονται για περισσότερο χρόνο απ’ ότι θα έπρεπε.

Ενδέχεται επίσης να προσβάλλει τα άτομα που όντως πάσχουν από ΑDHD και που σαφώς είναι πάρα πολύ λίγα σε σχέση με όσα παίρνουν την σχετική διάγνωση (πράγμα που τονίζουν πια αρκετοί ειδικοί και να εδώ κι εδώ δύο σχετικά άρθρα), καθώς και τους γονείς που έχουν επιλέξει φαρμακευτική αγωγή έναντι π.χ. συμπεριφορικής θεραπείας ή άλλων ψυχοθεραπειών για τα παιδιά τους. Ίσως να μην γνωρίζουν βέβαια, πως ο ίδιος άνθρωπος που είχε γνωμοδοτήσει υπέρ των φαρμάκων, ο πατέρας της ΔΕΠΥ όπως είπαμε, Keith Conners, αναθεώρησε τη γνώμη του το 2001 κι είπε ότι ο συνδυασμός συμπεριφορικής θεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής ήταν ίσως η καλύτερη προσέγγιση.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, όμως δεν υπάρχει λόγος να μακρηγορήσω. Η ουσία είναι ότι το ντοκιμαντέρ γίνεται η αφορμή για ν’ ανοίξει μια ακόμη συζήτηση για όλ’ αυτά που έθιξα ήδη κι αυτό προσωπικά κρατάω ως άνθρωπος και ως ψυχολόγος που βρίσκει ανήθικη την υπερ-διάγνωση της ΔΕΠΥ,  απ’ όσους εθελοτυφλούν μπροστά σε τόσα δεδομένα. Που αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε σε μια όλο και πιο αυξανόμενα πιεστική για απόδοση κοινωνία, με σαφέστατες ταξικές διαφορές. Που βλέπω τις διαταραχές να πληθαίνουν και συντάσσομαι με τον προβληματισμό όσων αναρωτιούνται αν τελικά θα μείνει κανείς ..αδιάγνωστος. Που δεν βλέπω το λόγο να παίρνουμε ένα χάπι για κάθε πόνο, όπως μεταξύ άλλων, έχω γράψει εδώ.

Εσείς που θα το δείτε, θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα κι ελπίζω όπως ήδη ανέφερα ν’ αποτελέσει τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, μια γερή αφύπνιση για τη λεγόμενη Pharma propaganda, να σας κάνει να προβληματιστείτε έστω, για το αν πρέπει να πάρετε τα ..χάπια σας  την επόμενη φορά και για ποιο λόγο ή αν είναι σωστό να δίνετε στα παιδιά σας φάρμακα, για τους λάθος λόγους.-

.

.

.

.

.