«Το Φονικό», Χρήστος Μαστέλλος

Η νύχτα μ’ αγκαλιάζει,

μαζί κι οι άνθρωποι της που γνωρίζουν από

μπέσα!

.

Χάνουμε τον ύπνο μας, για

λίγη μπέσα…

.

Η Αθήνα αγρυπνεί,

καραδοκεί για το επόμενο ουρλιαχτό.

Το φονικό της…

.

Είναι το μυστικό της!

.

Η Αθήνα στραγγαλίζει τα παιδιά της,

τα πιο αγνά, τα πιο ευαίσθητα, τα πιο

ρομαντικά, που είχαν

όνειρα…

.

Ναι, το φονικό…

.

Έπειτα τα ξεφορτώνεται αθόρυβα στα βρώμικα

νερά του Πειραιά και τις αποβάθρες

του Περάματος.

.

Είναι το φονικό διαρκείας..

.

Τα όνειρα των παιδιών πια επιπλέουν μαζί με

τα σκουπίδια και τους λεκέδες στην αφρισμένη

από τη μόλυνση θάλασσα

των λιμανιών.

.

Οι φάροι αναβοσβήνουνε στα μπλε,

φωτίζουν απειλητικά το κέντρο.

.

Ήχος αναμμένης ασφάλτου…

.

Οι μπάτσοι κάπου συνωστίζονται, όλοι

γνωρίζουνε το μυστικό της, αλλά

κανένας δε μιλάει.

.

Μόνο η ρουφιανιά τους ενδιαφέρει,

που βαφτίσανε κοινωνικό ενδιαφέρον

οι κανίβαλοι…

.

Γαμώτο!

.

Στην αθέατη πλευρά της πόλης,

κάποιοι δίνουν μάχη με το χρόνο,

κάποιοι δίνουν μάχη με το νόμο,

ανθρωποκυνηγητό,

σιωπή!

.

Κάπου προς το δρόμο για τη Βικτώρια μου είπες πως

μέσα γνώρισες καλύτερους ανθρώπους

απ’ ότι έξω…

.

Κορυδαλλό και Κέρκυρα, κι εγώ

δεν έβγαλα κουβέντα. Ύστερα

πήγες να ψωνίσεις το

θάνατο.

.

Είχε αρχίσει να ξημερώνει!

.

Χάνουμε τον ύπνο μας, για

λίγη μπέσα…

.

Τα κορίτσια στον παράδρομο πουλάνε

τα σώματα τους, για τα κρυφά βίτσια των

μικροαστών.

.

Η ομορφιά στους δρόμους πουλιέται και αγοράζεται,

για να βγει το κόστος ζωής, που

διαρκώς ακριβαίνει.

.

Το προλεταριάτο βολεύεται με φτηνές ανέσεις,

συνηθίζει εύκολα, αδιαφορεί για την

Επανάσταση!

.

Τα κορίτσια όμως στον παράδρομο γνωρίζουνε

τι θα πει τρυφερότητα, οι πελάτες δεν

τις συγκινούν.

.

Για λίγη ανθρωπιά ζούμε,

έτσι,

επικίνδυνα ας πούμε.

.

Ισορροπούμε μεταιχμιακά στα γούστα,

ενώ παίζουμε με λόγια νέτα σκέτα,

με βότκα

και φιλιά..

.

Καραδοκούμε το επόμενο ουρλιαχτό!

Όχι δικό μας αυτή τη φορά!

.

Καραδοκούμε το επόμενο ουρλιαχτό…

Της Αθήνας,

που καίγεται…

.

Χρήστος Μαστέλλος

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s