Διαβάζοντας το Asylum magazine…

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Την άνοιξη του 1986 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το ριζοσπαστικό περιοδικό Asylum και το εξώφυλλο ανακοίνωνε τα highlights του τεύχους ως εξής: «Αποκλειστική συνέντευξη με τον RD Laing: Δημοκρατική Ψυχιατρική στην Ιταλία, Η Πολιτική της Ψυχικής Υγείας». Κι όπως αναφέρεται εδώ, όπου γίνεται μια μικρή ιστορική αναδρομή, «αυτό αποτυπώνει τις περισσότερες από τις προθέσεις των ιδρυτών. Ήμασταν μια ομάδα πασχόντων και επαγγελματιών, επηρεασμένοι πολύ από το κίνημα της «αντιψυχιατρικής» της δεκαετίας του εξήντα και κινητοποιηθήκαμε σε δράση από δύο επισκέψεις στην Αγγλία, Εργαζομένων Ψυχικής Υγείας από την Ιταλία που ήρθαν ως ιεραπόστολοι για την Psichiatria Democratica…»

Ο λόγος που σας γράφω εγώ σήμερα για όλα αυτά, είναι επειδή το περιοδικό άρχισε ν’ αναδημοσιεύει πρόσφατα και κάποιες απ’τις ανακοινώσεις της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία κι έγινε αυτό το γεγονός η αφορμή, για να γνωριστούμε καλύτερα με την Ντίνα (Κωνσταντίνα) Πουρσανίδου*, πού τις μεταφράζει στ’ αγγλικά όντας μέλος της συντακτικής ομάδας του Asylum. Αξίζει να διαβάσετε μάλιστα κι όσα γράφει στο blog της που θα βρείτε εδώ.

Για να επιστρέψω όμως στην ιστορία του περιοδικού, όπου ο Άλεκ Τζένερ, εκ των ιδρυτικών μελών του, εξηγεί: «Επιλέξαμε τον τίτλο « Άσυλο» για την αρχική του ετυμολογική σημασία, μέσω των λατινικών από τα ελληνικά στα αγγλικά. Αυτό είναι ένα καταφύγιο, αλλά και το δικαίωμα να μην μας το υφαρπάξουν. Επηρεαστήκαμε επίσης γνωρίζοντας ότι το «Asylum» ήταν ο αρχικός τίτλος αυτού που έγινε το British Journal of Psychiatry! (…) Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα, αναπόφευκτων αναποτελεσματικών, καταστροφών και χάους, αγωνιζόμαστε περήφανα…»

Ο στόχος των ανθρώπων λοιπόν που γράφουν στο περιοδικό είναι αυτός: «Εξακολουθούμε να ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να συνεισφέρουμε σημαντικά στην κατανόηση και τη βελτίωση του ψυχικού πόνου τόσων πολλών ανθρώπων. Σίγουρα θέλουμε να είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που τους δίνουν φωνή, ένα προσεκτικό κοινό και, όταν και όπου είναι δυνατόν, μια συμπαθητική ανταπόκριση».

Τι να πρωτοξεχωρίσω απ’ τα τόσα κείμενα; Διάβασα για παράδειγμα στις πρώτες κιόλας σελίδες του Volume 28, number 2, που κυκλοφόρησε το 2021, τα όσα γράφει η Claire Barnard που συγκρίνει την τρέχουσα εστίαση στην ευεξία με μια διαφημιστική καμπάνια: «το κόνσεπτ του well-being» σημειώνει «μοιάζει να αρνείται τι είναι πραγματικό, τις δυσκολίες της ζωής, τα πράγματα που μας κάνουν να θυμώνουμε και μας απογοητεύουν/ματαιώνουν, τη λύπη της απώλειας…» Και στέκομαι σ’ όσα κριτικά παραθέτει μιας κι είναι πολύ της μόδας το well-being.

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Μ’ ενδιαφέρον μελέτησα επίσης και το κείμενο της Kate Quinn που εξηγεί τι είναι η Heavy Metal Therapy (μπορείτε μάλιστα κι εσείς να διαβάσετε το άρθρο της εδώ), και δίνει μια τόσο διαφορετική και θετική διάσταση σ’ αυτό το είδος μουσικής που έχει ενοχοποιηθεί πολύ: «Είμαστε επικριτικοί σχετικά με την έρευνα για την αποκατάσταση της ψυχικής υγείας, η οποία υποδηλώνει ότι η ακρόαση «αρνητικής» επιθετικής μουσικής σχετίζεται με κακή ψυχική υγεία. Πιστεύουμε ότι η μη καταστροφική ενασχόληση με όλο το φάσμα των συναισθημάτων, συμπεριλαμβανομένων των συναισθημάτων που είναι συχνά ταμπού να εκφραστούν, όπως ο θυμός, μπορεί να είναι ένας υγιής τρόπος επεξεργασίας και διαχείρισης έντονων συναισθηματικών εμπειριών. Αυτός ο ισχυρισμός υποστηρίζεται από πρόσφατη έρευνα για την ακρόαση της heavy metal και από τη βιωμένη εμπειρία πολλών από τα μέλη της κοινότητάς μας».

Η Emma Goude, με τη σειρά της περιγράφει τη δική της εμπειρία απ’το ψυχιατρικό σύστημα: «Η ψυχίατρος ήθελε να μάθει αν άκουσα ποτέ φωνές. Δεν ρωτούσε από ενδιαφέρον, αλλά για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση της. Όταν της είπα ότι άκουσα, έγραψε κάτι στις σημειώσεις της και δε με ρώτησε τίποτα περισσότερο σχετικά μ’ αυτό. Δεν ήθελε να μάθει ότι η φωνή ήταν θετική… ότι με βοήθησε περισσότερο παρά με ενόχλησε/διατάραξε… Τίποτα απ’ αυτά δεν την ενδιέφερε. Ήταν εστιασμένη στο να επιβεβαιώσει ότι έκανε τη σωστή διάγνωση». Πράττοντας όμως έτσι, δεν ακούμε οι ειδικοί (εντός κι εκτός εισαγωγικών), πραγματικά τους ανθρώπους.

Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα πολλά, για κάθε τεύχος του περιοδικού, στο οποίο δημοσιεύονται και ποιήματα σαν αυτό της Samantha J. Linderer που ξεχώρισα και βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία. Είναι πολύ σημαντικό να υπογραμμίσω, επίσης, ότι οι άνθρωποι του ήταν στην πρώτη γραμμή ποικίλων ελπιδοφόρων εξελίξεων στην ψυχική υγεία, όπως για παράδειγμα στην έρευνα αλλαγής παραδείγματος στην Ολλανδία που έγινε από τον Marius Romme και τη Sandra Escher κι οδήγησε στην άνθηση του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές, για το οποίο έχω γράψει κι εγώ εδώ αρκετά πράγματα και για την ιστορική του εξέλιξη, αλλά και για το ελληνικό τμήμα του.

Πιο εύκολο είναι όμως, να διαβάσετε όσα ατομα ενδιαφέρεστε μόνα σας, τα ελεύθερα διαθέσιμα άρθρα του περιοδικού απ’ τα προηγούμενα τεύχη κι ακόμη καλύτερο και χρήσιμο, να ζητήσετε να γίνετε συνδρομήτριες και συνδρομητές, ώστε να στηρίξετε κι εσείς έμπρακτα την προσπάθεια της συντακτικής ομάδας, χάρη στην οποία δίνεται βήμα σε τόσους ανθρώπους να εκφραστούν και μαθαίνουμε τόσα πράγματα…

Καλη σας ανάγνωση.

.

* Η Ντίνα (Κωνσταντίνα) Πουρσανίδου είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του Asylum για περισσότερο από μια δεκαετία. Άρχισε να χρησιμοποιεί υπηρεσίες ψυχικής υγείας το 1991, όταν είχε την πρώτη της σοβαρή κρίση. Ως αποτέλεσμα αυτής της κρίσης, έκανε ένα διδακτορικό στο οποίο εξέτασε την κατάθλιψη των εφήβων ως κοινωνικο-πολιτισμικό φαινόμενο στην Αγγλία και στην Ελλάδα (χώρα καταγωγής της). Κατόπιν, μετά τη δεύτερη κρίση της που διήρκεσε μερικά χρόνια και περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, ακούσια νοσηλεία σε ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Μάντσεστερ, εργάστηκε ως ερευνήτρια (καθώς έχει, όπως προαναφέρθηκε, προσωπική εμπειρία απ’ τη χρήση ψυχιατρικών υπηρεσιών) σε πολλά αγγλικά πανεπιστήμια. Αυτή τη στιγμή, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Central Lancashire σ’ ένα έργο στον τομέα της εγκληματολογικής ψυχικής υγείας. Τέλος, είναι ένας απ’ τους ανθρώπους που διευθύνουν το Survivor Researcher Network (CIC), με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.

Advertisement

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s