«Κάποια… Γκόλφω»: Με δάκρυα χαράς και συγκίνησης

Βρέθηκα χτες στο θέατρο «Μπιπ», στην Κυψέλη, μετά από αρκετές ώρες στο δρόμο και αφού παρακολούθησα διάφορες ασχήμιες να διαδραματίζονται γύρω μου. Κάποιες που αφορούσαν κοντινούς μου, δικούς μου, φίλες μου, φίλους μου που περνάνε δύσκολα και δεν θα είναι καθόλου εύκολο το καλοκαίρι τους φέτος, με βάραιναν κιόλας γιατί θέλω να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ και δεν γίνεται κάποιες φορές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχω γράψει πως είμαστε ταυτόχρονα ένα δημόσιο χαμόγελο και μια ιδιωτική κραυγή, αλλά ήθελα να προσπαθήσω να τ’ αφήσω όλα πίσω μου και να δω την παράσταση αυτών των ανθρώπων.

Ο πρώτος που αντίκρυσα ήταν ο Γιώργος Τριανταφύλλου που φυσικά μου άλλαξε τη διάθεση με το χαμόγελο, την αγκαλιά του, την τόση αγάπη του. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ ακόμα πόσες φορές χτες είπε ολόκληρο σχεδόν το ..βιογραφικό μου, δημοσίως. Πράγμα που με έφερνε σε όμορφη αμηχανία καθώς προτιμώ να περνάω απαρατήρητη έξω, αλλά απ’ την άλλη μ’ έκανε να σκέφτομαι και πόσο τυχερή είμαι που είναι φίλος μου. Γιατί αυτή η ιδιότητα πρωτεύει.

Με σύστησε αμέσως στον υπεύθυνο του θεάτρου, σε μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου, γλυκύτατες κυρίες και κυρίους δηλαδή και πιάσαμε την κουβέντα σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Συνάντησα το Γιάννη Αποστολίδη λίγο μετά κι είχα κι άλλο λόγο να χαίρομαι εκείνη τη στιγμή και μπήκα μετά από παρότρυνση του Γιώργου μαζί τους μέσα, για να λάβω μέρος στο ζέσταμά τους πριν την παράσταση. Μ’ αγκάλιασαν αμέσως και χαλάρωσα, αφήνοντας τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου μπροστά απ’ την καρέκλα που θα καθόμουν μετά για να τους παρακολουθήσω. Κανείς, καμία δεν έδειξε να παραξενεύεται απ’ την παρουσία μου. Ίσα-ίσα το άγγιγμά τους ήταν από μόνο του το πιο θερμό καλωσόρισμα που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Και πραγματικά χαλάρωσα μαζί τους και θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήμουν στη θέση τους κι έβλεπα το κοινό από ψηλά. Έχω προσωπική εμπειρία δηλαδή απ’ το πόσο θεραπευτικό είναι το θέατρο, τι σπουδαία παιδεία παίρνει κανείς όταν κάνει σχετικές σπουδές και πόσα πολύτιμα εφόδια για ν’ αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής του. Νοστάλγησα λίγο την θεατρική ομάδα που είχαμε κι όσα ζήσαμε με την Εβίτα, το Γιάννη, το Μάριο, τον Καταχθόνιο, τον Αντώνη, το Δημήτρη, αλλά και με τα παιδιά που ήταν κάθε βράδυ μαζί μας, τη Δήμητρα, το Θοδωρή, τη Ματίνα κ.α. Αλλά δεν κράτησε πολύ η νοσταλγία. Γιατί τα φώτα άναψαν κι επέστρεψα στη θέση μου να παρακολουθήσω ως θεατής όσα θα συνέβαιναν.

Μου είχε ζητήσει πριν, μία απ’ τις κυρίες που έπαιζαν να της πω την αλήθεια μετά. Δεν ήθελε ψέματα ούτε καν ντυμένα με τις καλύτερες προθέσεις. Δεν με ξέρει, πρώτη φορά με συνάντησε, αλλιώς θα γνώριζε πως δεν χαρίζω κάστανα, ούτε χρησιμοποιώ την ειλικρίνεια όμως με τον τρόπο που το κάνουν άλλες-οι κι όποια-ον πάρει ο Χάρος. Πιστεύω απλώς ότι αν νοιάζεσαι πραγματικά θα πεις με την καρδιά σου τι πιστεύεις για να είσαι χρήσιμη-ος κι εσύ στην πορεία των άλλων. Διαφορετικά, τι νόημα έχει;

Η καρδιά μου λοιπόν μπορεί να μίλησε στο τέλος, αλλά ψιθύριζε και πριν, σ’ όλη τη διάρκεια που τις, τους έβλεπα να παίζουν: Ανθρώπους που λίγους μήνες πριν δεν είχαν ιδέα από θέατρο κι η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχε ανέβει ποτέ στην σκηνή, ο Γιώργος κατάφερε να τους κάνει ομάδα. Θαύμασα τον άθλο του, προσέχοντας την ευρηματική του σκηνοθεσία, την κινησιολογία που δίδαξε, τον τρόπο που χρησιμοποίησε τα φώτα, τη μουσική, τα πάντα.

Και λίγο πριν τελειώσει η παράσταση κι ενώ ο αέρας μύριζε βασιλικό, δάκρυα χαράς έβγαλαν την οριστική μου «ετυμηγορία». Όχι μόνο για τον άθλο, άθλο ξανατονίζω του αγαπημένου φίλου, και την άρτια ερμηνεία του υπέροχου Γιάννη Αποστολίδη, αλλά και γι’ αυτά που πέτυχαν τα μέλη του θεατρικού του εργαστηρίου ο καθένας τους χωριστά. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού και τα «μπράβο» που φώναξε ο κόσμος ήταν η απόδειξη πως νιώσαμε το ίδιο συναίσθημα. Και σ’ ένα στίχο στάθηκε η σκέψη μου, από ένα τραγούδι που άκουσα αυτές τις μέρες. «Είμαστε θαύματα, θαύματα φτιαγμένα από τραύματα…» έχει γράψει η Παυλίνα Βουλγαράκη. Κι εγώ γι’ αυτά τα θαύματα συγκινήθηκα λοιπόν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έβαλαν στην άκρη κάθε μικρό ή μεγάλο τους τραύμα και μπήκαν στην ωραία περιπέτεια του θεάτρου, αθώοι κι ενθουσιασμένοι. Όμορφοι και τολμηροί. Και πέτυχαν και το χαίρονταν και φαινόταν και γι’ αυτό δάκρυζα κι εγώ.

Κι απόψε που δεν θα είμαι κοντά τους για να τους αγκαλιάσω και να τους ευχηθώ καλή επιτυχία, τους στέλνω από ‘δω τις πιο ζεστές ευχές μου, για να λάμψουν και να θριαμβεύσουν αφήνοντας πίσω τους κάθε προσωπικό τους σκοτάδι.

Όσες πληγές κι αν χρειάστηκε ν’ αγνοήσουμε, κι εσύ Γιώργο το ξέρεις καλά, για να κάνουμε το επόμενο βήμα, άξιζε, θέλω να τους πω. Κι αν ο δρόμος μας ακόμη έχει πολλές στάσεις, σίγουρα, έχει κι άλλα τόσα θαύματα. Και δικαιούμαστε να ζήσουμε περισσότερα τέτοια. Δικαιούμαστε. Αυτό σκεφτόμουν όταν έφυγαν όλοι κι ο πολύ ευγενικός υπεύθυνος του θεάτρου, με ρώτησε αν ξέχασα κάτι μέσα, βλέποντάς με να στέκομαι απέξω σιωπηλή. Κράτα την περηφάνια μου Γιώργο, που είσαι Φίλος μου και συνεχίστε την καλή δουλειά σ’ αυτό το εργαστήρι. Δεν τους έκανες μόνο θεατρική ομάδα, τους έκανες και παρέα. Έσμιξες τόσους ανθρώπους, άγνωστους ως χτες, όπως έκανες και με μας που παίξαμε στο «Άγγιξέ με» γιατί νοιάζεσαι για τους άλλους βαθιά κι ειλικρινά, πάντα. Νοιάζεσαι μ’ όλους τους τρόπους και τους φροντίζεις, μας φροντίζεις. Σ’ αγαπάω πολύ κι ανυπομονώ να σε καμαρώσω και σ’ άλλα τέτοια ..θαύματα. Να ‘σαι καλά. Να είστε όλες, όλοι καλά. Σας Ευχαριστώ που μ’ αφήσατε για λίγο να γίνω κομμάτι σας. Θα το θυμάμαι με συγκίνηση…

.

*Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου. Τις δανείστηκα απ’ τα μέλη του θεατρικού εργαστηρίου Penelopi Kiritsi και Beatriky Manoulorestius.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιουνίου 9, 2019.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: